Horrifié par l'apparence répugnante de celui qu'il a créé avec tant de soins, Frankenstein s'enfuit et cherche à l'oublier, jusqu'à ce qu'il apprenne le meurtre de son frère. Pour Frankenstein, la bonne foi de celle qui est accusée ne laisse aucun doute sur l'identité du coupable. Anéanti par la tristesse et la haine, il est décidé à éliminer définitivement l'origine de son malheur...
Η μορφή του Φρανκενστάιν στο τεύχος αυτό μας αποκαλύπτεται (ήδη από το εξώφυλλο) και μάλλον δεν απομακρύνεται από την πεπατημένη. Το ίδιο συμβαίνει και με το σενάριο που (αν δεν με απατά η μνήμη μου ) κάνει μόνο μικρές "απιστίες" στο πρωτότυπο. Το πρόβλημα είναι πως το μεγαλείο του βιβλίου δεν είναι μόνο στο αφηγηματικό επίπεδο αλλά (κυρίως) στις θεμιτές όσο και ασυνείδητες συνδηλώσεις του για τους φόβους, τις ανησυχίες, τις ηθικες ανασφάλειες του πρώιμου 19ου αιώνα. Όλα αυτά είναι εξαιρετικά δύσκολο να χωρέσουν στο συγκεκριμένο graphic novel που, ταπεινή μου άποψη , κάνει ένα κοινό λάθος με αντίστοιχες μετεγγραφές λογοτεχνίας στην 9η τέχνη : προσπαθεί να κάνει τις εικόνες να ακολουθήσουν τις λέξεις (με το ιστορικό βάρος του κειμένου που αυτές κουβαλάνε). Νομίζω μια πιο τολμηρή, αντίστροφη στρατηγική αποδίδει καλύτερα όπως στην πανέμορφη, σιωπηλή σκηνή καταδίωξης μέ τα καταπληκτικά χρώματά της προς το μέσον του κόμικ.
Λατρεύω τον Φρανκενστάιν και έχω διαβάσει πολλές εκδοχές του μαζί με το πρωτότυπο. Ο δεύτερος τόμος (για ποιον λόγο είναι σε τρία μέρη ένα graphic novel 150 σελίδων άγνωστο) είναι εξίσου καλός με τον πρώτο από άποψη art. Ωραία και τα κομμάτια που έχουν επιλεχθεί και το κείμενο. Πάλι βέβαια η ελληνική έκδοση είχε αρκετά λάθη.