سیامک گلشیری در بیستودوم مردادماه سال ۱۳۴۷ در اصفهان متولد شد. تحصیلاتش را تا سطح کارشناسی ارشد زبان و ادبیات آلمانی ادامه داده. فعالیت ادبیاش را به طور جدی از سال ۱۳۷۱ آغاز کرد. سیامک، پسر احمد گلشیری، مترجم و برادرزاده هوشنگ گلشیری، داستاننویس فقید است.
ماجرا جریان و حادثه ی خاصی نیست آشنایی یک نویسنده با مردی مطلقه و فرش فروش که به عشق زنی جوان زندگی قبلی را در اصفهان رها کرده و به تهرن آمده،زندگی های ما مردم معاصر ایران .زندگی طبقه متوسط و نیمه پولدار ایرانی که شاید بهتر باشد متعلق به بعد از خرداد 1376 بدانیمش.چاپ کتاب که جدید هم نیست از قیمت 2250 تومانی اش هم میشه فهمید،موکد تعلق داشتن به همین روزگار و طبقه است. روال روایت یک دست و بی حادثه است که ناگهان از تقریبا صفحه های 160 به بعد با ورود زن سابق مهران و گرفتن شماره نویسنده روند متفاوتی پیدا می کند. مهران مرد عاشقی است که در برزخ میان مدرنیته ی همسر جدیدش در تهران و عشقش به دخترش در اصفهان گیر کرده،دلزده و تنوع طلب است همچون مردان بسیاری در جامعه ایران کنونی . شاید کلیدی ترین مبحث بیانی رمان ناتوانی شخصیت اصلی داستان یعین همان مرد نویسنده در نه گفتن باشد و نتایجی که این ناتوانی به بار می آورد. نوعی رخوت و گنگی در سراسر داستان هست که شاید در آثار بعدی نویسنده نباشد. البته من کتاب های دیگر سیامک گلشیری را نخوانده ام ولی چند داستان کوتاهی که در همشهری داستان از او خواندم پختگی بیشتری نسبت به این اثر دارند. کتاب از آن نوع کتاب هایی است که نمی تونم بگم خیلی دوست داشتم یا خیلی دوست نداشتم واقعا همان عبارت اوکی بود بهترین توصیف و تعریف آن است. جدا از چند غلط دیکته که شاید هم عمدی بوده باشد،ویراستاری خوبی داشت.