What do you think?
Rate this book
Sebastiaans neus
Op een dag wordt Sebastiaan Welsend, een doorsnee bankmedewerker, ontslagen. Van het ene op het andere moment zit hij werkloos thuis, starend uit zijn raam. Hij besluit weer te beginnen met roken.
Het is de sigarettenrook die hem terugvoert naar zijn jeugd en zijn toenmalige geliefde Henriëtte, die zich Henri noemde. De sensatie is zo sterk dat hij door onbekende krachten gedreven naar haar op zoek gaat. Op deze reis terug in de tijd wordt hem duidelijk waarom zijn liefde van begin af aan een onmogelijke was.
In Sebastiaans neus toont Allard Schröder een staalkaart van zijn kunnen. Het duivelse plezier waarmee hij klassieke en minder klassieke bronnen verweeft, spat van de pagina's.
Het is de sigarettenrook die hem terugvoert naar zijn jeugd en zijn toenmalige geliefde Henriëtte, die zich Henri noemde. De sensatie is zo sterk dat hij door onbekende krachten gedreven naar haar op zoek gaat. Op deze reis terug in de tijd wordt hem duidelijk waarom zijn liefde van begin af aan een onmogelijke was.
In Sebastiaans neus toont Allard Schröder een staalkaart van zijn kunnen. Het duivelse plezier waarmee hij klassieke en minder klassieke bronnen verweeft, spat van de pagina's.
448 pages, Paperback
Published February 1, 2016
2 people are currently reading
65 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
May 29, 2016
Mooi taalgebruik, lange beschouwingen en toch een boek waar ik me een beetje doorheen moest worstelen. Deed me een beetje aan de boeken van Tommy Wieringa denken, die kan ik ook wel waarderen, maar ze blijven moeizaam, alsof je een karretje de heuvel op moet duwen.
August 17, 2021
Meesterlijke roman van een van onze grootste romanciers. Meeslepend, diep, onmodieus, ontroerend, wrang, prachtig.
January 4, 2019
Een wondermooie roman over de antiheld Sebastiaan Welsend. Hij is een bankmedewerker die een aantal jaren voor zijn pensioen op straat komt te staan en opeens weer met een zekere bezetenheid terugdenkt aan zijn eerste, niet geconsumeerde liefde. Hij gaat naar haar op zoek. Een boek waarin de herinnering vaak mooier is dan de werkelijkheid en de personages soms geen grip hebben of moeten worstelen om grip te houden op hun leven.
Het verhaal wordt met mooie beelden en associaties opgeroepen. Wat schrijft Allard Schröder toch mooi. Een aanrader.
Het verhaal wordt met mooie beelden en associaties opgeroepen. Wat schrijft Allard Schröder toch mooi. Een aanrader.
April 14, 2022
“Misschien was dat niets er altijd al geweest, dacht hij, misschien was het altijd wel een onlosmakelijk deel van hem geweest dat hem nooit was opgevallen zolang hij maar door de gangen van de bank ijlde. Nu die hem niet meer nodig had, zag hij die leegte pas, dat wil zeggen: tot zijn schrik staarde hij ineens in een gapende afgrond die hij in zijn geest had ontdekt en zag daar niets.”
Begin zestig wordt Sebastiaan Welsend ontslagen. Nu het grote niets voor hem opdoemt denkt hij terug aan zijn jeugdliefde Henriette. En gaat op zoek naar haar. En passant neemt de schrijver ons mee naar zijn en haar jeugd. Om te eindigen in een surrealistische droomwereld.
Ilja Leonard Pfeijffer was erg enthousiast over dit boek en noemde het onder andere meeslepend. Ik vond het alles behalve meeslepend. Het kostte me echt moeite om het uit te lezen. Het einde is gelukkig wel goed gedaan en dat maakt veel goed!
PS Ik heb de afgelopen maanden 2 andere boeken gelezen waar het thema jeugdliefde een rol speelt: Ten zuiden van de grens van Murakami en ook in Crossroads van Franzen speelt het een bijrol. Aardig is dat net als in Crossroads ook in Sebastiaans neus de hoofdpersoon weer gaat roken! Terwijl bij Murakami het surrealisme nooit ver weg is, net als hier.
Begin zestig wordt Sebastiaan Welsend ontslagen. Nu het grote niets voor hem opdoemt denkt hij terug aan zijn jeugdliefde Henriette. En gaat op zoek naar haar. En passant neemt de schrijver ons mee naar zijn en haar jeugd. Om te eindigen in een surrealistische droomwereld.
Ilja Leonard Pfeijffer was erg enthousiast over dit boek en noemde het onder andere meeslepend. Ik vond het alles behalve meeslepend. Het kostte me echt moeite om het uit te lezen. Het einde is gelukkig wel goed gedaan en dat maakt veel goed!
PS Ik heb de afgelopen maanden 2 andere boeken gelezen waar het thema jeugdliefde een rol speelt: Ten zuiden van de grens van Murakami en ook in Crossroads van Franzen speelt het een bijrol. Aardig is dat net als in Crossroads ook in Sebastiaans neus de hoofdpersoon weer gaat roken! Terwijl bij Murakami het surrealisme nooit ver weg is, net als hier.
June 19, 2025
Bij vlagen moeizaam en soms wat ongeloofwaardig, maar het heeft me toch geraakt. Einde vond ik sterk.
June 22, 2021
“Ooit had hij plannen gehad, grote plannen, opwindend waren ze geweest, zij het futiel door hun grootheid. Hij was nu eenmaal ook een kind van zijn tijd, iemand die zijn leven gedachteloos als een ijsje had opgelikt en nooit goed had geproefd wat voor smaak het nu eigenlijk had.”
Vanop de cover word ik koeltjes en uitdagend aangestaard door ‘Lulu’, geschilderd door popartkunstenaar Tom Wesselmann voor de gelijknamige opera. In deze opera is Lulu een ongenaakbare muze, die meedogenloos verleidt en harten breekt. Tegelijk doet de cover denken aan een schattige, onschuldige Disney-prinses die geduldig wacht op de prins die haar zal redden. Het tegenstrijdige spel van heldin en slachtoffer, van aantrekken en afstoten, van verleiden en onderwerpen loopt als een rode draad doorheen Sebastiaans neus, met als vernietigend middelpunt Henriëtte.
Henriëtte, die zichzelf herdoopt tot Henri, beleeft samen met haar vriendje Sebastiaan een sprookjesachtige kindertijd tot hij zich pijnlijk bewust wordt van haar schoonheid en zijn eigen alledaagsheid. De obsessie met zijn neus – “dat almaar aangroeiende vlees op zijn gezicht, dat hatelijk erfgoed dat hem bij voorbaat voor het leven kansloos maakte” – luidt onherroepelijk het einde van hun vriendschap in. Sebastiaan verstopt zich in een cocon van gelatenheid en wentelt zich op een bijna gelukzalige manier in zijn onvermogen om te leven.
Wanneer Sebastiaan veertig jaar later ontslagen wordt, ervaart hij de vrije tijd als een vijand waar hij niet tegenop kan. Uit verveling begint hij te roken, wat hem terugvoert naar zijn kinder- en jeugdjaren. Die herinneringen worden zijn anker, noodzakelijk om niet hopeloos verloren weg te dobberen in de leegheid van zijn bestaan. Hij besluit dat het terugvinden van Henri de sleutel is tot een nieuw, nuttig leven en gaat naar haar op zoek.
Hoewel de zoektocht hem doorheen Nederland, België en Amerika voert, is hij op geen enkel moment in staat zijn leven echt in handen te nemen. Sebastiaan is als een pluisje dat zich laat meedrijven waarheen de wind het voert, een man “met veel rempedalen en maar een kleintje voor het gas”. Doorheen het verhaal blijft Sebastiaan gevangen zitten tussen dromen, herinneringen en twijfels. Een catharsis komt er niet. Op het einde is hij nog precies dezelfde als in het begin: “[E]en man met een grote neus. Verder geen bijzondere kenmerken”.
Wie denkt dat dit een vaag, onbeduidend of saai verhaal oplevert heeft het compleet fout. Hoewel het hoofdpersonage uitblinkt in passiviteit, gebeurt er in zijn hoofd en rondom hem bijzonder veel. Elke plotwending is een nieuw cadeautje dat de lezer zorgvuldig kan uitpakken om telkens weer blij verrast te worden.
Schröders schrijfstijl is van wereldklasse. Verrassende metaforen en uitgesponnen beschrijvingen voerden me moeiteloos mee naar een wonderbaarlijke wereld met bizarre personages en waanbeelden. Het boek staat bol van prachtige zinnen die smeken om gelezen en (meermaals) herlezen te worden. De beschrijving van de zomer die overgaat in de herfst is te lang om hier weer te geven, maar zo mooi dat die ene passage het al waard is om het boek te lezen (voor de liefhebbers: hardcover p. 329).
De verwijzingen naar mythes, legenden, sprookjes en andere literatuur zorgen voor verschillende lagen en bijzondere verbanden. Hoewel de melancholie soms te overheersend dreigt te worden, geeft een ironische ondertoon het verhaal een passende luchtigheid. Kortom, Sebastiaans neus is van begin tot eind een genot om te lezen.
Dit is de tiende roman van Allard Schröder, maar pas de eerste die ik van hem las. Dat ik de vorige boeken gemist heb, is een onbegrijpelijke misstap. Met dit boek sluit ik Schröder in mijn hart – de overige boeken komen snel op mijn boekenplank te staan.
Vanop de cover word ik koeltjes en uitdagend aangestaard door ‘Lulu’, geschilderd door popartkunstenaar Tom Wesselmann voor de gelijknamige opera. In deze opera is Lulu een ongenaakbare muze, die meedogenloos verleidt en harten breekt. Tegelijk doet de cover denken aan een schattige, onschuldige Disney-prinses die geduldig wacht op de prins die haar zal redden. Het tegenstrijdige spel van heldin en slachtoffer, van aantrekken en afstoten, van verleiden en onderwerpen loopt als een rode draad doorheen Sebastiaans neus, met als vernietigend middelpunt Henriëtte.
Henriëtte, die zichzelf herdoopt tot Henri, beleeft samen met haar vriendje Sebastiaan een sprookjesachtige kindertijd tot hij zich pijnlijk bewust wordt van haar schoonheid en zijn eigen alledaagsheid. De obsessie met zijn neus – “dat almaar aangroeiende vlees op zijn gezicht, dat hatelijk erfgoed dat hem bij voorbaat voor het leven kansloos maakte” – luidt onherroepelijk het einde van hun vriendschap in. Sebastiaan verstopt zich in een cocon van gelatenheid en wentelt zich op een bijna gelukzalige manier in zijn onvermogen om te leven.
Wanneer Sebastiaan veertig jaar later ontslagen wordt, ervaart hij de vrije tijd als een vijand waar hij niet tegenop kan. Uit verveling begint hij te roken, wat hem terugvoert naar zijn kinder- en jeugdjaren. Die herinneringen worden zijn anker, noodzakelijk om niet hopeloos verloren weg te dobberen in de leegheid van zijn bestaan. Hij besluit dat het terugvinden van Henri de sleutel is tot een nieuw, nuttig leven en gaat naar haar op zoek.
Hoewel de zoektocht hem doorheen Nederland, België en Amerika voert, is hij op geen enkel moment in staat zijn leven echt in handen te nemen. Sebastiaan is als een pluisje dat zich laat meedrijven waarheen de wind het voert, een man “met veel rempedalen en maar een kleintje voor het gas”. Doorheen het verhaal blijft Sebastiaan gevangen zitten tussen dromen, herinneringen en twijfels. Een catharsis komt er niet. Op het einde is hij nog precies dezelfde als in het begin: “[E]en man met een grote neus. Verder geen bijzondere kenmerken”.
Wie denkt dat dit een vaag, onbeduidend of saai verhaal oplevert heeft het compleet fout. Hoewel het hoofdpersonage uitblinkt in passiviteit, gebeurt er in zijn hoofd en rondom hem bijzonder veel. Elke plotwending is een nieuw cadeautje dat de lezer zorgvuldig kan uitpakken om telkens weer blij verrast te worden.
Schröders schrijfstijl is van wereldklasse. Verrassende metaforen en uitgesponnen beschrijvingen voerden me moeiteloos mee naar een wonderbaarlijke wereld met bizarre personages en waanbeelden. Het boek staat bol van prachtige zinnen die smeken om gelezen en (meermaals) herlezen te worden. De beschrijving van de zomer die overgaat in de herfst is te lang om hier weer te geven, maar zo mooi dat die ene passage het al waard is om het boek te lezen (voor de liefhebbers: hardcover p. 329).
De verwijzingen naar mythes, legenden, sprookjes en andere literatuur zorgen voor verschillende lagen en bijzondere verbanden. Hoewel de melancholie soms te overheersend dreigt te worden, geeft een ironische ondertoon het verhaal een passende luchtigheid. Kortom, Sebastiaans neus is van begin tot eind een genot om te lezen.
Dit is de tiende roman van Allard Schröder, maar pas de eerste die ik van hem las. Dat ik de vorige boeken gemist heb, is een onbegrijpelijke misstap. Met dit boek sluit ik Schröder in mijn hart – de overige boeken komen snel op mijn boekenplank te staan.
March 25, 2016
Een hekel aan Henri(ëtte), de jeugdliefde van hoofdpersoon Sebastiaan, vanwege haar egocentrische en arrogante karakter en Sebastiaan die hier als een loops teefje achteraan huppelt zorgden ervoor dat het boek me niet uitermate goed bevallen is. Daarnaast werd er een irrealistisch beeld geschept van sommige omgevingen waar het verhaal zich in afspeelt. Ik laat me als lezer graag verrassen, maar ik moet wel een realistisch beeld kunnen vormen, anders had ik immers wel voor een fantasyboek gekozen. Ook heeft de vertelling een ietwat zweverige ondertoon. Niet mijn ding.
Toch nog een magere drie sterren voor de prachtige zinnen die mij dan wel weer konden bekoren.
Toch nog een magere drie sterren voor de prachtige zinnen die mij dan wel weer konden bekoren.
February 19, 2016
Ik dacht dat Allard Schroder met De dode arm zijn meesterwerk had geschreven. Niets is minder waar: Sebastiaans neus overtrof werkelijk alles wat ik er van verwachtte. Gisteren uitgelezen en nog steeds van de kaart. Deze roman wordt een onmisbare klassieker in de naar ik mag hopen internationale literatuur.
May 31, 2018
Tot bladzijde 18 uitstekend, de rest is vermoeiend saai, zowel qua inhoud als qua schrijfstijl... Herwerken tot een kortverhaal, Allard!
July 22, 2016
Geweldig begin, maar naar het einde te langdradig.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews