Godot'yu Beklerken / Oyunun Sonu

by Samuel Beckett, Ferit Edgü (Translator), Berent Enç (Translator)

İnsanlar bir kere hayatın anlamsızlığını fark ettiler mi neye bel bağlayacaklarını ,varlıklarının nedenini bilemezler. İşte Vladamir ve Estargon da bunlardan ikisi. Aslında yalnızca bunlardan ikisi değil, insanlığın sembolleri bunlar... Acı çeken, ne yapacağını bilemeyen...

Kurumuş bir ağaç altında, çölleşmiş bir toprakta insanoğlunun kaderini tartışan ve ona bir çıkar yol arayan bu adamlar kimi bekliyorlar... Godot'yu, umutlarını, mutluluklarını.

İrkilmeyin, telaşlanmayın; Godot bugün gelmedi ama yarın mutlaka gelecek.

GODOT'YU BEKLERKEN insan gerçeğinin hem trajik hem de komik yanını bir arada veren güçlü, düşündürücü, sizi yeni yorumlara götürecek belki de yaşamınızı değiştirecek bir eser.



Oral Orhon (Cover Designer)

Genres: Fiction

226 pages, Hardcover

First published January 1, 1952

About the author

Novels of Samuel Barclay Beckett, Irish writer, include Murphy in 1938 and Malone Dies in 1951; a wider audience know his absurdist plays, such as Waiting for Godot in 1952 and Krapp's Last Tape in 1959, and he won the Nobel Prize of 1969 for literature.

Samuel Barclay Beckett, an avant-garde theater director and poet, lived in France for most of his adult life. He used English and French. His work offers a bleak, tragicomic outlook on human nature, often coupled with black gallows humor.

People regard most influence of Samuel Barclay Beckett of the 20th century. James Augustine Aloysius Joyce strongly influenced him, whom people consider as one modernist. People sometimes consider him as an inspiration to many later first postmodernists. He is one of the key in what Martin Esslin called the "theater of the absurd". His later career worked with increasing minimalism.

People awarded Samuel Barclay Beckett "for his writing, which—in new forms for the novel and drama—in the destitution of modern man acquires its elevation".

In 1984, people elected Samuel Barclay Bennett as Saoi of Aosdána.

Reviews

[Bautista Cantero · Rating 4 out of 5]

Esperando a Godot: ”Hoy no se fía, mañana sí”: la obra.
Fin de partida: qué cambiados que están los Vengadores.
Acto sin palabras: 😶.

[trestitia ⵊⵊⵊ deamorski]

geçen gün, twitter'da, izdiham dergi ve müdavimleriyle, azimle, Godot'u TT yaptık.

işte oradan geldim.

[Laurids Flinker · Rating 4 out of 5]

Fire stjerner for Vi venter på Godot. De to andre spil sagde mig ikke så meget. Lidt vanskeligt at læse et skuespil på skrift men alligevel sjovt nok.

[Andrés]

Esperando a Godot: esta movie de la simulación realmente es esto realmente es el mito de la caverna. Por otra parte, qué estoy haciendo con mi vida?
Fin de Partida: no sé qué cojones acabo de leer, pero no recomiendo si estás de vacío existencial. Curioso, estás en un estado mental en el q todo te recuerda a tí mismo. Absurdo absurdo absurdo... el qué es absurdo: tú o todo? Mientras tanto hay distracciones, y cuanto más crecemos más vacíos estamos. A escuchar post punk bielorruso
Acto sin palabras: metateatro

[Yoyo En tintas · Rating 4 out of 5]

Perturbador. Pero en el buen sentido.

[Byfuss]

Çan Yayınları 1963

[Marta Querol · Rating 3 out of 5]

Obra surrealista y tragicómica que me ha dejado un regusto amargo. La desesperación de los protagonistas contagia, aunque a ratos su propia absurdez te haga sonreír. Me ha faltado algo para llegar a calarme.

[Julio Doval · Rating 5 out of 5]

"Fin de Partida" no terminó de gustarme, "Esperando a Godot" me ha dejado enamorado y "Acto sin Palabras" es la primera vez que me acerco al 'meta-teatro'.