Der zehnjährige Miran wächst in den 1960er Jahren in dem Dorf Sobyan auf, das einst von Armeniern besiedelt war. Er ist der zweitälteste Sohn der Familie Uslu, die dem kurdischen Volk der Zaza angehört. Mirans Vater Selim ist Viehhirte und ein beliebter Geschichtenerzähler, seine Mutter eine schöne und einflussreiche Frau. Die Uslus führen ein karges, aber gutes Leben ? bis ein Lehrer aus der Hauptstadt ins Dorf kommt, der den Kindern auf Anordnung der Regierung Türkisch beibringt. Miran hei?t nun Mehmet, und der Stolz seines Vaters verursacht ein Unglück, das alles für immer verändert. Ein packender Familienroman vor dem Hintergrund der türkischen Geschichte des 20. Jahrhunderts: dem Konflikt zwischen Sunniten und Aleviten, dem Völkermord an den Armeniern, dem rückständigen Land und dem rasanten Wirtschaftsboom in den Städten.
Murat Isik is een Nederlandse schrijver en jurist van Zaza-Turkse afkomst. Hij studeerde rechtsgeleerdheid aan de Universiteit van Amsterdam en San Francisco State University.
Murat Isik is a Dutch author and lawyer of Zaza-Turkish descent. He studied law at the University of Amsterdam and at San Francisco State University.
Verloren grond is het prachtige coming-of-age verhaal van de dertienjarige Mehmet, of eigenlijk heet hij Miran. Deze vertelling neemt je mee naar Turkije, waar een tragisch ongeluk abrupt verandering brengt in het gezinsleven. Niet alleen de vader in dit boek is een geliefde verhalenverteller - ook Murat Isik kan er wat van. Ik vond dit debuut persoonlijk nog beter dan Wees onzichtbaar, waarmee de auteur de Libris Literatuur Prijs won.
”Hier in deze stad met zijn machtige zee en gouden palmbomen moesten we het redden. Hier moesten we de vloek die ons zo lang achtervolgd had van ons afschudden. Het was nu aan mij.”
Het verhaal van de 12-jarige Mehmet, die met zijn familie naar zijn vaders geboortegrond gaat om land terug te claimen en daar een aardbeving meemaakt.
Verloren grond is een prachtig geschreven, indrukwekkende familiegeschiedenis.
We leren de familie kennen vanuit het oogpunt van de twaalfjarige zoon Mehmet die de verteller is van deze geschiedenis. In het dorpje Sobyan bezit zijn vader vee en is een geliefde verhalenverteller, zijn moeder is een sterke en krachtige vrouw. Als op een dag zijn vader een ongeluk krijgt, verandert dit alles aan het voorspoedige leventje van het gezin.
Deze familiegeschiedenis ik losjes geïnspireerd op de familiegeschiedenis van de auteur Murat Isik zelf.
Sommige recensies die ik over deze prachtige roman heb gelezen, geven helaas teveel van het verhaal weg en dat vind ik jammer. Ik zou zeggen koop Verloren Grond en geniet van deze mooi vertelde familiegeschiedenis die bij mij een plek in mijn top 10 heeft gekregen.
Verloren grond is een vette aanrader.
Murat, I want more -
Geweldig en zeer verdiend!!! Verloren grond van Murat Isik is in slechts 3 weken tijd al aan de derde druk toe. Lezers koop en lees dit prachtige boek Zelf vind ik het nog mooier dan "De vliegeraar" waar het veel mee vergeleken wordt.
De Nieuwe Boekhandel uit Amsterdam is ook zeer enthousiast over deze prachtige roman. Een van hun tweets op Twitter gaat als volgt:
Dringend advies aan onze collega-boekhandelaren die "Verloren grond" van @MuratIsik niet durfden in te kopen: DOE HET WEL. EN NIET ZUINIG.
Mooi geschreven, zonder meer. Maar inhoudelijk vond ik het te zwaar: nergens een sprankje hoop of een positief moment. Ook de verhalen die door de personages aan elkaar worden verteld zijn stuk voor stuk al even tragisch. In ieder mensenleven wordt weleens gelachen, hoe ironisch bedoeld ook. Maar er was nergens ruimte voor een glimlach, terwijl het een roman is. Toch drie sterren vanwege de schrijfstijl.
Ik vond dit een heerlijk boek. De setting, het verhaal, de karakters. En zo zintuiglijk beschreven dat je de geuren bijna kunt ruiken tijdens het lezen. Ondanks dat het fictie is komt het erg realistisch over. Het had van mij twee keer zo dik mogen zijn en nog 2 decennia van het leven van de hoofdpersoon mogen beschrijven.
Mooi geschreven, maar veel ellende en door de summiere geografische en historische context had ik moeite om me er een voorstelling bij te maken (wat ik juist zo sterk vond aan "wees onzichtbaar").
Murat Işık wist me eerder met "Wees onzichtbaar" compleet omver te blazen en dus waren de verwachtingen voor zijn debuutroman "Verloren grond" hoog gespannen. Waar "Wees onzichtbaar" zich afspeelde in Nederland en dus veel herkenbare elementen bevatte, neemt Isik de lezer in "Verloren grond" mee naar een gezin in een klein dorpje in Oost Turkije. Het verhaal wordt verteld door Miran, de jongste zoon van het gezin, en is daardoor niet enkel een sublieme schildering van de cultuur in het kleine dorp, maar ook een coming of age roman. Heel boeiend om te lezen hoe de verhoudingen tussen de gezinsleden veranderen naarmate gebeurtenissen het fragiele evenwicht in het gezin telkens opnieuw verstoren. Het gezin krijgt heel wat te verduren en zowel in grote verhaallijnen als kleine dialogen sijpelen de culturele waarden door. Mooi gedaan. De opbouw van het boek ontneemt het verhaal eigenlijk een deel van zijn kracht, waar de spanning stijgt en wordt opgebouwd gedurende 75% van het boek, is het einde plots een haastig neergeschreven en slordigere verhaallijn met een bijzonder abrupt einde. Vandaar de vier sterren.
Wauw! Het tweede boek dat ik las tijdens quarantaine, en zeer het lezen waard. Een droevig familieverhaal, maar heel mooi om te zien hoe de kleine Miran/Mehmet toch zo’n sterke wijze jongen blijft, die alles voor zijn familie wil doen. Aanrader!
Een krappe 2,5 ster. Na het lezen van z'n prachtige 2e Roman 'Wees onzichtbaar' is dit debuut van Murat Isik een beetje teleurstellend. Voor het overgrote deel is het verhaal deprimerend, bij het naargeestige af. Vooral het lange middelste deel is gevuld met veel trotse, domme, brute mannen die er alles aan doen om het leven van henzelf en hun omgeving onmogelijk te maken. Af en toe zijpelt er iets door van Isik's heldere schrijfstijl uit z'n tweede boek, maar helaas te weinig om het de moeite waard te laten zijn. Geen aanrader.
Meesterlijk verteld verhaal over het noodlot van een meesterverteller en diens kinderen op het platteland van Turkije. Prachtig beeldend beschreven in geuren en kleuren.
Nadat ik zijn andere boek heb gelezen is dit boek heel herkenbaar met wel een totaal verschillende achtergrond. Van plek naar plek op zoek naar geluk, een vader overmand door onrust, een zoon met een zacht karakter, een sterke moeder en een hoop onuitgesproken gevoelens.
Ik had soms buikpijn tijdens het lezen, wilde het heel graag uit hebben zodat de tragiek ook voorbij zou zijn. Mooi geschreven, echt een heel goed boek.
Vlot geschreven verhaal, eenvoudig van taal, beetje te braaf maar bij tijd en wijlen wel spannend en ook ontroerend. Schetst het door rampen getroffen leven van de vader van de verteller. Fictie gebaseerd op verhalen die in de familie van de schrijver de ronde deden.
Nogal wat langzamer gelezen dankzij herstart stage. Mooi boek, zich afspelend op het platteland van Oost-Turkije. De sfeer deed me denken aan de film Honeyland, dus die beelden had ik telkens in mijn hoofd. Het boek en de personages komen echt tot leven, waardoor ik heb meegeleefd en ook mee gefrustreerd raakte van menig tegenslag. Het belangrijkste thema in het boek is eigenlijk familie en hoe je als familie met bepaalde situaties omgaat, in dit geval met name Turkse familiewaarden reflecterend. Dat vond ik meteen ook het mooiste van het boek. Daarnaast hield ik van Asme als strong independent woman. Het eerste deel kabbelde voort, dus ik had nooit verwacht dat het deels ook echt een spannend boek is waarbij je graag wilt doorlezen. Heel fijn geschreven, maar niet briljant. Verhaal is rechttoe rechtaan. Al met al toch 4 sterren: zeker van het boek genoten en het zal me bijblijven. Ooit nog eens opnieuw lezen.
Ik vond het boek nogal onevenwichtig. Sommige passages duren oeverloos en aan het einde gaat alles ineens heel snel. Met name als de achtergronden van de familie verteld worden hield het mijn aandacht vast, maar soms vond ik het een Turkse streekroman. Wil nog wel een van de latere boeken van Isik lezen
Rauw en mooi boek dat anders dan Wees onzichtbaar zich niet in Nederland maar in Turkije afspeelt. Het boek heeft tot ongeveer driekwart een enorme spanningopbouw. Daarna valt de spanning weg en kabbelt het naar het einde. Al met al nog steeds het lezen waard.
In Verloren grond raakt Selim niet alleen zijn grond, maar ook zijn huis, vee, been en waardigheid kwijt, waardoor je wel het gevoel krijgt dat de man door pech achtervolgd wordt -- al hadden verstandiger keuzes vast een hoop gescheeld, het is boeiend relaas maar wel wat veel van het slechte
This entire review has been hidden because of spoilers.
Kon er moeilijk inkomen. Einde las goed en ging snel. Heeft een redelijk open einde, dat is jammer. Geeft goed inzicht in geschiedenis Turkije en verschillende bevolkingsgroepen.
Net als Wees Onzichtbaar is ook deze een dikke aanrader. Prachtige beschrijving van het dorpsleven in Oost Turkije met zeer bijzondere familie verwikkelingen, waar je heel dichtbij kunt komen.
De kracht van verhalen vertellen. Het verdriet van het verlies van de eigen grond, de eigen bodem. Het buitengesloten zijn. Zo indringend en mooi beschreven
De manier waarop deze schrijver dit verhaal deelt heeft een fijne manier van lezen. Je wordt vanaf het begin in het verhaal gezogen en het blijft je goed in het verhaal trekken. Bijzonder verhaal van een bijzondere familie.
Voor Murat Isik is het jammer dat ik eerst zijn tweede boek las (Wees Onzichtbaar) en toen pas dit debuut. Want Wees Onzichtbaar vond ik magistraal en dat is lastig te evenaren. Had ik ze andersom gelezen, dan had ik dit boek fantastisch gevonden en het tweede nog veel fantastischer.
De vertelstijl in dit boek is ontegenzeglijk die van Isik, en dat maakt het weer een heerlijk vlot leesbaar boek. Het decor is echter helemaal anders: we bevinden ons op het arme platteland van Turkije aan het einde van de jaren 60. Mensen moeten er zelfvoorzienend zijn, kinderen gaan er niet naar school. Als de vader van de kleine Miran ("de verhalenverteller van Sobyan" en een lieve man bovendien) door een slecht behandelde breuk zijn been verliest, kan hij niet meer voor het vee zorgen en het land bewerken, en daardoor komt het gezin in nog grotere armoede terecht. Daarnaast worden ze het mikpunt van de sadistische slager van het dorp, die het vee graag wil opkopen. Als Mirans vader besluit terug te gaan naar zijn geboortedorp met het hele gezin, neemt hij daarmee ongewild het slechtste besluit dat hij had kunnen nemen. In het dorp overkomt het gezin een hoop ellende, waaruit ze vreemd genoeg "gered" worden door de grote aardbeving die destijds plaatsvond. Hoe dat zit, kun je beter zelf lezen. ;-) Een vrolijk boek is het meestal niet, maar de ellende is prachtig beschreven door de ogen van een opgroeiende jongen.