Έρως 13

by Kostas Akrivos, Κώστας Ακρίβος, Δημήτρης Μαμαλούκας

Ο έρωτας είναι απλώς μια λέξη μέχρι κάποιος να έρθει και να της δώσει ένα νόημα. Όταν συμβεί αυτό, η ζωή μας αλλάζει για πάντα. Είναι η κορυφαία επιθυμία του ανθρώπου, το πιο ισχυρό αντίδοτο απέναντι στον μεγάλο αντίπαλο, το θάνατο.

Ο έρωτας είναι η άνευ όρων εκχώρηση στον Άλλον, το κομμάτι μας που παραχωρούμε σε μια άλλη ύπαρξη. Είναι εκείνο που κάνει μια ζωή άξια να βιωθεί, εκείνο που γεννά τα πιο έντονα συναισθήματα: χαρά, πόνο, ανάγκη, αγωνία.

Παρόλο που τον μοιραζόμαστε, άντρες και γυναίκες, συχνά τον βλέπουμε διαφορετικά. Άλλη η αντρική ματιά και άλλη η γυναικεία. Το ίδιο συμβαίνει κι όταν γράφουμε γι’ αυτόν. Κι ο έρωτας είναι, μαζί με το θάνατο και την εξουσία, τα τρία βασικά θέματα της λογοτεχνίας.

13 αναγνωρισμένοι συγγραφείς γράφουν για τον έρωτα. Η αρσενική ματιά στην επιθυμία, στην εκχώρηση, στην αγάπη.

264 pages, Paperback

First published January 1, 2011

About the author

Greek: Κώστας Ακρίβος.

Reviews

[Thomas · Rating 4 out of 5]

Βαθμολογία: ★★★★

Το 2011, ο Ψυχογιός μάζεψε 13 αναγνωρισμένους Έλληνες συγγραφείς και τους ανέθεσε να γράψουν από ένα διήγημα για τον έρωτα*. Έξι χρόνια μετά, το βιβλίο βρίσκεται σε προσφορά για 1,95€ (!!!) στην Πρωτοπορία, οπότε δε δίστασα καθόλου να το αγοράσω. Μακάρι να είχαν μεγαλύτερη επιτυχία οι συλλογές διηγημάτων, γιατί αυτή είναι πραγματικά αξιόλογη. Ξεχώρισα ιδιαίτερα τα διηγήματα των: Γρηγοριάδη, Δάνδολου, Παπαθεοδώρου και Σκαμπαρδώνη.

*Δηλαδή μπορεί να μην έγινε και έτσι, αλλά τέλος πάντων.

[Lilly · Rating 4 out of 5]

Στο «Έρως 13», δεκατρείς άντρες μιλούν για τον έρωτα ως μια γιορτή του νοήματος αλλά και των αισθήσεων, δίνοντας τη δική τους ματιά και ερμηνεία, καταγράφοντας εικόνες, συναισθήματα, καταστάσεις αυτής της διαρκούς πάλης ανάμεσα στο ερωτευμένο υποκείμενο και στο αντικείμενο του πόθου του.



Η ταύτιση είναι προσωπική εμπειρία του κάθε αναγνώστη. Είναι άγνωστο τι θα είναι αυτό που θα συγκινήσει τον καθένα ξεχωριστά, τι θα τον κάνει να θυμώσει ή να ερωτευτεί. Οι ιστορίες είναι αυτές. Όπως είναι καταγεγραμμένες. Αλλά ακόμα και για τους ίδιους τους συγγραφείς η πρόσληψη είναι προσωπική, διαφορετική.

ΜΑΓΝΗΤΟΤΑΙΝΙΑ ΕΦΗΒΙΚΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: Ο Κώστας Ακρίβος δίνει όλον του τον εαυτό σε ένα διήγημα που μυρίζει ερωτική επιθυμία. Τυπικό δείγμα της γραφής του συγγραφέα, το διήγημα σε ταξιδεύει πίσω στα εφηβικά χρόνια. Ο έρωτας, ο πρώτος έρωτας της εφηβείας είναι πάντα ο ίδιος. Πάντα ολοκληρωτικός, προκλητικός, μεγαλειώδης, γεμάτος αγωνία. Συναντήσεις κρυφές, φιλιά κλεφτά, σαρκική επαφή που γίνεται το σημείο καμπής στη ζωή του καθένα.

ΣΑΝ ΤΗ ΒΡΟΧΗ ΣΕ ΔΙΨΑΣΜΕΝΟ ΧΩΜΑ: Το διήγημα του Στέφανου Δάνδολου είναι σα γροθιά στο στομάχι. Είναι το πρόσωπο του έρωτα που σε κάνει να σκαλώνεις και να συμπεριφέρεσαι σα χαλασμένη βελόνα του πικ-απ. Κι ο συγγραφέας, απλά την τραβάει, χαράσσοντας ανεπανόρθωτα τον δίσκο και την ψυχή του αναγνώστη.

ΜΙΚΡΟΙ ΕΡΩΤΙΚΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ: Μια διαφορετική όψη του Θοδωρή Παπαθεοδώρου. Αυτό που φτιάχνει ο συγγραφέας μένει εκεί και σου κλείνει το μάτι. Δεν πρέπει να τον φοβάσαι τον έρωτα. Όσο οδυνηρός, ή μεγαλειώδης, ή μοναχικός μπορεί να είναι..

Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης με το “Big Time Sensuality” σε συνεπαίρνει, ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης με το «Καντήλι» του ξεμπροστιάζει τον έρωτα. Θυμίζει στους αναγνώστες ότι είναι αδάμαστος. «Θα το κρατήσω» μας λέει υπαινιχτικά ο Κώστας Κατσουλάρης και μας κλείνει το μάτι. Μ’ ένα διήγημα που θέλει τον έρωτα να ακολουθεί τη δική του ρότα. Ασυμβίβαστο. Να τον δέχεσαι όπως είναι. Έχεις επιλογή να μην ακολουθήσεις την φρενιασμένη ερωτική εξομολόγηση του Δημήτρη Μαμαλούκα στην «Μπιάνκα»; Με τη λογική μόνο του έρωτα. Μια λογική που ο Γιώργος Μανιώτης σπρώχνει χωρίς οίκτο στο κεφάλι της πρωταγωνίστριάς του στο «Δε θέλω το μαύρο, θέλω το μπλε». Με τη λογική απλά καταρρίπτεται ο ίδιος ο άνθρωπος. Κι ο έρωτας φωλιάζει εκεί, βαθιά, μέσα του και τον τρελαίνει, λίγο-λίγο, σαν τον πρωταγωνιστή του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, στο «Λατομείο Αδρανών». Το «Black Out» του Αλέξη Σταμάτη φωνάζει τον έρωτα, τον αφήνει ελεύθερο, τον απαλλάσσει από τις κοινωνικές επιταγές και επιδεικνύει ακριβώς αυτό: ότι όταν τρυπώσει η λογική, δε χάνεται αυτός. Χάνεται ο άνθρωπος. Όπως χάνεται ο πρωταγωνιστής του Άρη Σφακιανάκη στα «Ρούχα πεταμένα σε σακ βουγιάζ». Χάνεις τον εαυτό σου, γίνεσαι άλλος και μετά βρίσκεσαι μετέωρος, στο «1949» του Δημήτρη Σωτάκη. Ένα ταξίδι μες στο μυαλό σου απ’ το οποίο δεν ξεφεύγεις ποτέ. Ό,τι και να κάνεις. Ακόμα και φόνο, όπως η Αφροδίτη του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη στο «Ο άντρας που έπαψε να αγαπά τις γυναίκες». Με την καρδιά της να γίνεται πέτρα.

Η κριτική δημοσιεύτηκε στο: http://www.critique.gr/index.php?&...

[Aris Pastaris · Rating 4 out of 5]

Εννέα από τα δεκατρία διηγήματα διαβαζότανε ευχάριστα.
Κατ'εξοχήν ανδρικό βιβλίο.

[Raphaela Folia · Rating 4 out of 5]

Ερωτας μεγαλη λέξη, με μεγαλη σημασια και πολλα βιώματα! Ενα βιβλίο που μας δίνει την αντρική οπτική/γνώμη για το θεμα του ερωτα