What do you think?
Rate this book
't Jagthuys
Vera is zorgverlener en gaat op een dag naar een afgelegen en vervallen villa aan de Vecht, waar een moeder en haar zoon wonen. Hij is nog nooit buitenshuis geweest en heeft in zijn leven slechts een aantal mensen ontmoet. Vera valt als een blok voor de wereldvreemde kluizenaar. Hij heeft het verstand van een professor en het lichaam van een bouwvakker. ‘En ik heb hem helemaal voor mij alleen,’ denkt ze tevreden, ‘niemand weet dat hij bestaat.’ Ze probeert hem bij zijn moeder weg te halen.
237 pages, Kindle Edition
First published January 5, 2016
1 person is currently reading
178 people want to read
About the author
Merijn de Boer
25 books40 followersMerijn de Boer is a Dutch writer. He is also an editor at Dutch publisher Van Oorschot and he used to be an editor at literary magazine Tirade.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 48 reviews
February 20, 2021
De titel van dit donkere sprookje verwijst naar de even idyllische als verlaten villa van ene Neeltje Bruinworst. Afgezonderd van de buitenwereld woont ze er samen met haar vaag gehandicapte zoon. Aangezien er grenzen zijn aan wat moederliefde vermag, besluit Neeltje de diensten van een gespecialiseerde zorgverstrekker in te huren om het leven van Binnert seksueel op te leuken. Vera valt als een blok voor de wereldvreemde adonis en smeedt al snel plannen om de hoogbegaafde zonderling mee naar Amsterdam te smokkelen.
Merijn de Boer schrijft opvallend beheerst, nooit overtrokken. Zonder drukdoenerij weet hij de details zorgvuldig uit te kiezen en daarbij stoeit hij volop met de clichés van plot en genre. Vera als verteller wordt afgewisseld met hoofdstukken waarin Binnert of Neeltje meer aan bod komt, maar in deze onwerkelijkheid is werkelijk niemand te vertrouwen.
Zelfs de weinige nevenpersonages die in deze claustrofobische dagdroom opduiken, zijn op z’n minst bizar te noemen. De buurtsnul op de fiets blijkt een amateurdetective en als een toevallige passant Binnert de weg wijst, dan gebeurt dat zo:
“‘Nou, hier is het dan, het Centraal Station.’ De man keek [Binnert] aan alsof hij het zelf gebouwd had – maar hij had alleen de weg gewezen.”
De sprookjesachtige sfeer doet denken aan Amélie Nothomb…maar de Boer is beter. Het is een genot om steeds weer door hem op het verkeerde been gezet te worden. “Merijn de Boer, die is goed,” zegt Jeroen Brouwers op de achterkaft. Geen haar in mijn baard die eraan denkt om hem tegen te spreken!
Merijn de Boer schrijft opvallend beheerst, nooit overtrokken. Zonder drukdoenerij weet hij de details zorgvuldig uit te kiezen en daarbij stoeit hij volop met de clichés van plot en genre. Vera als verteller wordt afgewisseld met hoofdstukken waarin Binnert of Neeltje meer aan bod komt, maar in deze onwerkelijkheid is werkelijk niemand te vertrouwen.
Zelfs de weinige nevenpersonages die in deze claustrofobische dagdroom opduiken, zijn op z’n minst bizar te noemen. De buurtsnul op de fiets blijkt een amateurdetective en als een toevallige passant Binnert de weg wijst, dan gebeurt dat zo:
“‘Nou, hier is het dan, het Centraal Station.’ De man keek [Binnert] aan alsof hij het zelf gebouwd had – maar hij had alleen de weg gewezen.”
De sprookjesachtige sfeer doet denken aan Amélie Nothomb…maar de Boer is beter. Het is een genot om steeds weer door hem op het verkeerde been gezet te worden. “Merijn de Boer, die is goed,” zegt Jeroen Brouwers op de achterkaft. Geen haar in mijn baard die eraan denkt om hem tegen te spreken!
January 15, 2016
Een huis-tuin-en-keuken 'recensent' merkte op dat het gegeven van dit boek in onze huidige tijd niet erg geloofwaardig is. Nee, als geloofwaardigheid een criterium is om literatuur positief te beoordelen, zit je met dit boek niet goed. Maar wie van hedendaagse sprookjes houdt, zal smullen. Van het verhaal. En stiekem ook een beetje van Binnert.
June 20, 2023
„Ловна хижа“ („Прозорец“, 2018), автор Мерейн Де Бур
За мен четенето на тази книга е като емоционален ролокостър. В началото типично скандинавски започва с гориста, тиха и смущаваща обстановка. Професията, която е избрала една млада образована жена ни оставя в ступор и повдига редица въпроси. След проучване разбрах, че интимните услуги за хора с увреждания всъщност имат медицински и психологически ползи и набират популярност в Холандия. Всъщност тук се разнищват обществените стигми, че сексуалността е за здрави и млади хора.
На второ място изплува темата за майката (както в повечето книги, които чета напоследък) и това къде е границата на разумното при грижата за децата. Нелче е една всеотдайна майка, но всъщност в книгата има ситуации, които ни карат да се запитаме дали тя не осакатява емоционално сина си вместо да се грижи за него.
Образа на Бренет и интересен, но не мисля, че беше подобаваща изграден за човек от спектъра, без да имам претенции за познания в областта.
След първоначалното трилърно настроение сюжета прави рязък завой и поема в посока на романтична книга, като на заден фон продължава да е сянката на една странна история и герои, които ся нови за нас,.на моменти дори ни е некомфортно да говорим за тях, защото обичайно те не се на фокус в обществения живот.
Няма да давам спойлери за края, но щи кажа, че любовта може да е към повече от един човек и не трябва да се стремим да слагаме в клетка на удобно място хората, които обичаме, о да им позволим да обичат и да бъдат обичани и от други. Дали Нелче, майката и Вера, всъщност не са един и същи човек ?
За мен четенето на тази книга е като емоционален ролокостър. В началото типично скандинавски започва с гориста, тиха и смущаваща обстановка. Професията, която е избрала една млада образована жена ни оставя в ступор и повдига редица въпроси. След проучване разбрах, че интимните услуги за хора с увреждания всъщност имат медицински и психологически ползи и набират популярност в Холандия. Всъщност тук се разнищват обществените стигми, че сексуалността е за здрави и млади хора.
На второ място изплува темата за майката (както в повечето книги, които чета напоследък) и това къде е границата на разумното при грижата за децата. Нелче е една всеотдайна майка, но всъщност в книгата има ситуации, които ни карат да се запитаме дали тя не осакатява емоционално сина си вместо да се грижи за него.
Образа на Бренет и интересен, но не мисля, че беше подобаваща изграден за човек от спектъра, без да имам претенции за познания в областта.
След първоначалното трилърно настроение сюжета прави рязък завой и поема в посока на романтична книга, като на заден фон продължава да е сянката на една странна история и герои, които ся нови за нас,.на моменти дори ни е некомфортно да говорим за тях, защото обичайно те не се на фокус в обществения живот.
Няма да давам спойлери за края, но щи кажа, че любовта може да е към повече от един човек и не трябва да се стремим да слагаме в клетка на удобно място хората, които обичаме, о да им позволим да обичат и да бъдат обичани и от други. Дали Нелче, майката и Вера, всъщност не са един и същи човек ?
March 10, 2017
Het begon echt heel veelbelovend en de schrijfstijl is vlot leesbaar en prettig - het is jammer dat je aan het eind van het verhaal achterblijft met zo'n 'WTF?!'-gevoel.
February 10, 2019
Очаквах, че ще е странна още от анонса. Може би е още по-странна.
Написана е добре, с чувство за хумор.
Вероятно има много такива случки по земята, аз поне не съм попадала в заобикалящото ме обкръжение.
Много голяма част от майките , които имат синове , вероятно биха ги затворили само за себе си, както е направила Нелче. Нямам идея какво поражда такова поведение.
Трудно ми е да формулирам някаква оценка на тази книга и да извадя някакъв извод. Вероятно е поредната човешка история, различна от тези с които съм свикнала да живея.
Написана е добре, с чувство за хумор.
Вероятно има много такива случки по земята, аз поне не съм попадала в заобикалящото ме обкръжение.
Много голяма част от майките , които имат синове , вероятно биха ги затворили само за себе си, както е направила Нелче. Нямам идея какво поражда такова поведение.
Трудно ми е да формулирам някаква оценка на тази книга и да извадя някакъв извод. Вероятно е поредната човешка история, различна от тези с които съм свикнала да живея.
April 26, 2016
’t Jagthuys: een wreed schoon sprookje van Merijn De Boer
Nederlanders en sprookjes, niet meteen een verwachte combinatie
En toch. De laatste tijd hebben veel Nederlandse schrijvers me verwonderd. Ik denk aan Het verloren jaar van Clara Stokhof, aan Alles komt goed van Rob Van Essen (*), aan Berichten van een zakenman van D. Hooijer, en misschien ook een beetje aan Bint van Jaap Robben, hoewel die laatste roman zich niet in Nederland afspeelt. Stuk voor stuk verhalen over eenzame personages die aan de zelfkant van het leven staan. Stuk voor stuk macabere gegevens die door de auteurs in een sprookjesachtige sfeer weergegeven worden.
Je moet het maar doen. Heel erg eenzame mensen worden tot mooie mensen verheven, een schrijnende wereld wordt bijna een sprookjesland. Niet meteen wat ik van nuchtere Nederlanders verwacht. Wat dan wel weer met mijn beeld van onze noorderburen past, is de kurkdroge humor en de nuchtere stijl.
Het Jagthuys is ook zo'n wreed schoon sprookje
Binnert is een heel belezen en gecultiveerde dertiger die bij zijn moeder woont en nog nooit zijn ouderlijk huis, annex tuin, verlaten heeft. Vera is de sekswerker die de moeder voor haar zoon geregeld heeft. Bah, denk je misschien, maar de auteur slaagt erin om een mooie, tedere liefde tussen Binnert en Vera te creëren.
In de meeste hoofdstukken is Vera aan het woord. Tussendoor staan ook hoofdstukken waarin ofwel de moeder ofwel de zoon beschreven worden. Op die manier passen gaandeweg de puzzelstukje mooi in elkaar. Er zit zelfs een zekere spanning in het verhaal. Waar is de harpiste, die Binnert ooit lessen gaf, gebleven? Wat is er met de vader gebeurd? Zal Vera erin slagen Binnert uit zijn huis te krijgen?
De wereld kennen via de literatuur. Hoe ver kan je daarin gaan?
Heel interessant vond ik ook het volgende. Er wordt gezegd dat lezen mensen helpt de wereld beter te begrijpen. Als je die gedachte doortrekt naar Binnert, die de buitenwereld ENKEL kent via de literatuur, waar kom je dan op uit? Een gedachte die me zal bijblijven.
Nederlanders en sprookjes, niet meteen een verwachte combinatie
En toch. De laatste tijd hebben veel Nederlandse schrijvers me verwonderd. Ik denk aan Het verloren jaar van Clara Stokhof, aan Alles komt goed van Rob Van Essen (*), aan Berichten van een zakenman van D. Hooijer, en misschien ook een beetje aan Bint van Jaap Robben, hoewel die laatste roman zich niet in Nederland afspeelt. Stuk voor stuk verhalen over eenzame personages die aan de zelfkant van het leven staan. Stuk voor stuk macabere gegevens die door de auteurs in een sprookjesachtige sfeer weergegeven worden.
Je moet het maar doen. Heel erg eenzame mensen worden tot mooie mensen verheven, een schrijnende wereld wordt bijna een sprookjesland. Niet meteen wat ik van nuchtere Nederlanders verwacht. Wat dan wel weer met mijn beeld van onze noorderburen past, is de kurkdroge humor en de nuchtere stijl.
Het Jagthuys is ook zo'n wreed schoon sprookje
Binnert is een heel belezen en gecultiveerde dertiger die bij zijn moeder woont en nog nooit zijn ouderlijk huis, annex tuin, verlaten heeft. Vera is de sekswerker die de moeder voor haar zoon geregeld heeft. Bah, denk je misschien, maar de auteur slaagt erin om een mooie, tedere liefde tussen Binnert en Vera te creëren.
In de meeste hoofdstukken is Vera aan het woord. Tussendoor staan ook hoofdstukken waarin ofwel de moeder ofwel de zoon beschreven worden. Op die manier passen gaandeweg de puzzelstukje mooi in elkaar. Er zit zelfs een zekere spanning in het verhaal. Waar is de harpiste, die Binnert ooit lessen gaf, gebleven? Wat is er met de vader gebeurd? Zal Vera erin slagen Binnert uit zijn huis te krijgen?
De wereld kennen via de literatuur. Hoe ver kan je daarin gaan?
Heel interessant vond ik ook het volgende. Er wordt gezegd dat lezen mensen helpt de wereld beter te begrijpen. Als je die gedachte doortrekt naar Binnert, die de buitenwereld ENKEL kent via de literatuur, waar kom je dan op uit? Een gedachte die me zal bijblijven.
February 18, 2016
Niet onaardig 'sprookje', over een autistische man van 35 die door zorgverlener Vera ingewijd wordt in de liefde, en die binnen de kortste keren door haar helemaal geclaimd wordt. Zal ze erin slagen hem onder de vleugels van zijn dominante moeder weg te halen? Afijn, origineel verhaaltje maar met weinig diepgang en/of karaktertekening. Mooie passages nu en dan, maar als geheel niet overtuigend.
February 24, 2016
Mooie indrukwekkende roman over de krachten en beperkingen van de mens. Hoe ver kan men de eigen grenzen overschrijden voor de liefde? Hoe ver kun en moet je iemand uitdagen of juist beperken?
July 5, 2018
Beetje bizar verhaal over dominante moeder die haar 35-jarige zoon ‘die niet goed is’ opgesloten houdt in hun huis en tuin. Het roept bij mij beelden op van Van Kooten en De Bie met de moeder en ‘daar ben ik voor behandeld’-zoon. Een zorg-sexwerkster voor gehandicapten raakt aan de pure jongeman verslingerd en gaat de grenzen van haar professie te buiten. De jongen weigert inmiddels om zijn huis te verlaten en reist door de wereld via boeken. Hij beziet de wereld als de maan, als een plek waar je niet naar toe wilt maar wel naar wilt kijken. Daar doorheen een mysterieuze verdwijning van een jonge vrouw die zo enorm stinkt dat er weken na haar verdwijning nog stank boven de weilanden hing...
Ongeloofwaardig
Dat juist zij - afgestudeerd aan Oxford Universiteit - dat sexwerk met gehandicapten doet, vind ik nogal ongeloofwaardig; dat de jongeman vrijwel alleen maar naar klassieke muziek luistert en klassieke literatuur leest ook. Zij lijkt een overdreven sexdrive te hebben en wil meerdere keren per week, en per sessie wel drie of vier keer: Hij stapte onder de lakens, naakt, met de vrees dat ze weer zou willen. Maar tot zijn geruststelling hoefde er niet gepenetreerd te worden. Ze bindt hem ook aan het bed vast als ze een betaalde sexsessie met hem heeft... Dusss wie is er nou een beetje vreemd, eigenlijk? Híj lijkt helemaal niet gehandicapt, juist heel ontwikkeld met belezenheid, kennis van muziek en zijn fysiek en fitness. Als hij met de vrouw mee maar Amsterdam gaat, krijgt hij heimwee; de vrouw bereikt precies het tegengestelde van wat zij beoogt. De trip naar Amsterdam loopt mis: de jongen wil alleen naar huis en verongelukt.
Wel geloofwaardig
Wat ik wel heel geloofwaardig vind, is het hoofdstuk waarin de bitterheid van de moeder wordt verklaard. Haar jaloezie jegens haar man, die hem uiteindelijk in de armen van een andere vrouw jaagt. Haar getreiter dat ze daarop laat volgen, totdat hij de benen neemt. En al die tijd geeft ze hem de schuld. Zo zijn vrouwen inderdaad; dit is geloofwaardig! Op dezelfde manier jaagt ze met dronkenschap, hardheid en beledigingen haar vriendinnen van haar weg. Dan heeft ze alleen haar zoon nog, die ze vervolgens voor haar claimt: zij is er niet voor hem, maar hij voor haar - en ze rechtvaardigt dat voor zichzelf door te denken dat ze hem beschermt... - dit is zoals vrouwen zijn.
De stijl is een beetje jolig.
Ik lees dit na Pels van Naomi Rebekka Boekwijt; die is misschien wat zwaar op de hand, maar zo goed dat daarna dit boek me als wat vluchtig overkomt.
Ongeloofwaardig
Dat juist zij - afgestudeerd aan Oxford Universiteit - dat sexwerk met gehandicapten doet, vind ik nogal ongeloofwaardig; dat de jongeman vrijwel alleen maar naar klassieke muziek luistert en klassieke literatuur leest ook. Zij lijkt een overdreven sexdrive te hebben en wil meerdere keren per week, en per sessie wel drie of vier keer: Hij stapte onder de lakens, naakt, met de vrees dat ze weer zou willen. Maar tot zijn geruststelling hoefde er niet gepenetreerd te worden. Ze bindt hem ook aan het bed vast als ze een betaalde sexsessie met hem heeft... Dusss wie is er nou een beetje vreemd, eigenlijk? Híj lijkt helemaal niet gehandicapt, juist heel ontwikkeld met belezenheid, kennis van muziek en zijn fysiek en fitness. Als hij met de vrouw mee maar Amsterdam gaat, krijgt hij heimwee; de vrouw bereikt precies het tegengestelde van wat zij beoogt. De trip naar Amsterdam loopt mis: de jongen wil alleen naar huis en verongelukt.
Wel geloofwaardig
Wat ik wel heel geloofwaardig vind, is het hoofdstuk waarin de bitterheid van de moeder wordt verklaard. Haar jaloezie jegens haar man, die hem uiteindelijk in de armen van een andere vrouw jaagt. Haar getreiter dat ze daarop laat volgen, totdat hij de benen neemt. En al die tijd geeft ze hem de schuld. Zo zijn vrouwen inderdaad; dit is geloofwaardig! Op dezelfde manier jaagt ze met dronkenschap, hardheid en beledigingen haar vriendinnen van haar weg. Dan heeft ze alleen haar zoon nog, die ze vervolgens voor haar claimt: zij is er niet voor hem, maar hij voor haar - en ze rechtvaardigt dat voor zichzelf door te denken dat ze hem beschermt... - dit is zoals vrouwen zijn.
De stijl is een beetje jolig.
Ik lees dit na Pels van Naomi Rebekka Boekwijt; die is misschien wat zwaar op de hand, maar zo goed dat daarna dit boek me als wat vluchtig overkomt.
July 31, 2019
Hoe komt het dat ik deze Nederlandse schrijver nog niet kende! Shame on me. Eigenlijk ben ik een ander boek aan het lezen maar nam dit niet mee de trein in wegens te zwaar (fysiek).
In de stad die ik bezocht en de boekwinkel waar ik natuurlijk, want boekloos, als een magneet naar toe werd getrokken vond ik in een aanbiedingenbak dit boek uit 2016. De cover, de titel en het lezen van de eerste bladzijde, in die volgorde ging ik overstag. Ik begon te lezen op de terugweg in de trein en las daarna thuis door tot ik mijn ogen niet meer open kon houden. Vandaag gedurende gestolen momenten las ik het uit. Snik...
Het absurde, originele en geloofwaardige verhaal. Grappig, tragisch, beeldend, het maakte dat ik me ongemakkelijk voelde zo nu en dan. De volstrekt unieke personages. De vele details. Ik ben er van overtuigd dat die een boek goed maken, precies geplaatste gewone soms onbenullige details. Details waarvan ik zo blij wordt omdat de schrijver/verteller ze ziet. Ik ken ze maar zie ze opnieuw. Ik durf ze misschien niet zelf te bedenken, of wil ze niet zien, gelukkig is er de schrijver die ze je opdist. Ze staan op precies de juiste plek in het verhaal en stijgen boven zichzelf uit. Gaan er met het verhaal vandoor. Worden veelzeggend. De dans van de zwaluwen, het geluid van de wind in het bosje dennenbomen. Pluizige stof. Binnerts en Vera's bijzondere liefdesleven(Dat is geen detail!) het doosje pottertjes, gemorste thee. Vet haar, stekelig aan de zijkant stijgt het recht omhoog boven op de schedel lijkt het op een vogelnest ( gemaakt door een stevige houtduif) Kwijl wat een blousje doorweekt. De beschrijving van die kwijlblouse vult in waaraan ik zo ongeveer moest denken, maar direct ongemakkelijk wegdacht als ik me, voor het lezen van dit boek, probeerde voor te stellen hoe het beroep van Vera (de 'ik' uit het verhaal ) er uit zou kunnen zien in de praktijk. ( niks verklapt, lees dit boek!)
Nooit vermoedde ik welke kant het verhaal opging. Wat een heerlijke wendingen.
En een grandioos tragisch einde.
Dag Binnert Bruinworst (de ideale man), Vreemde lieve Vera, sherry drinkende en pottertjes etende toch wel creepy moeder van Binnert. ( De scène waarin de schrijver haar een pottertje net na een glas sherry laat nemen ) Personages om nooit te vergeten.
In de stad die ik bezocht en de boekwinkel waar ik natuurlijk, want boekloos, als een magneet naar toe werd getrokken vond ik in een aanbiedingenbak dit boek uit 2016. De cover, de titel en het lezen van de eerste bladzijde, in die volgorde ging ik overstag. Ik begon te lezen op de terugweg in de trein en las daarna thuis door tot ik mijn ogen niet meer open kon houden. Vandaag gedurende gestolen momenten las ik het uit. Snik...
Het absurde, originele en geloofwaardige verhaal. Grappig, tragisch, beeldend, het maakte dat ik me ongemakkelijk voelde zo nu en dan. De volstrekt unieke personages. De vele details. Ik ben er van overtuigd dat die een boek goed maken, precies geplaatste gewone soms onbenullige details. Details waarvan ik zo blij wordt omdat de schrijver/verteller ze ziet. Ik ken ze maar zie ze opnieuw. Ik durf ze misschien niet zelf te bedenken, of wil ze niet zien, gelukkig is er de schrijver die ze je opdist. Ze staan op precies de juiste plek in het verhaal en stijgen boven zichzelf uit. Gaan er met het verhaal vandoor. Worden veelzeggend. De dans van de zwaluwen, het geluid van de wind in het bosje dennenbomen. Pluizige stof. Binnerts en Vera's bijzondere liefdesleven(Dat is geen detail!) het doosje pottertjes, gemorste thee. Vet haar, stekelig aan de zijkant stijgt het recht omhoog boven op de schedel lijkt het op een vogelnest ( gemaakt door een stevige houtduif) Kwijl wat een blousje doorweekt. De beschrijving van die kwijlblouse vult in waaraan ik zo ongeveer moest denken, maar direct ongemakkelijk wegdacht als ik me, voor het lezen van dit boek, probeerde voor te stellen hoe het beroep van Vera (de 'ik' uit het verhaal ) er uit zou kunnen zien in de praktijk. ( niks verklapt, lees dit boek!)
Nooit vermoedde ik welke kant het verhaal opging. Wat een heerlijke wendingen.
En een grandioos tragisch einde.
Dag Binnert Bruinworst (de ideale man), Vreemde lieve Vera, sherry drinkende en pottertjes etende toch wel creepy moeder van Binnert. ( De scène waarin de schrijver haar een pottertje net na een glas sherry laat nemen ) Personages om nooit te vergeten.
November 9, 2021
Er is een 'ik', Vera, zorgverlener op het gebied van seks, een 'hij', Binnert, die de cliënt is en dus met Vera neukt, en een 'zij', Neeltje, die de moeder is van Binnert en die Vera heeft geregeld voor haar zoon. Binnert en zijn moeder wonen samen in een oud herenhuis aan de Vecht, in een tamelijk perverse symbiose. Binnert is 35 maar komt nooit buiten en heeft in zijn leven pas 16 mensen ontmoet. Vera is de 17e. Bij het maken van werkafspraken over Vera's diensten, is Binnert verstopt achter een gordijn, maar bij de eerste sessie, als Vera Binnert dus voor het eerst ziet, valt ze als een blok voor hem. Ze neuken en dat gaat steeds beter en Vera is dolverliefd en wil Binnert van zijn moeder losweken door hem mee te nemen naar Amsterdam. Het loopt natuurlijk verkeerd af.
De hoofdstukken worden om beurten verteld door Vera als 'ik', door 'hij' en 'zij' die in zo'n hoofdstuk naamloos blijven, waarbij niet duidelijk is wie er vertelt. De verhouding tussen moeder en zoon wordt gaandeweg enger (samen stoeien in het gras, onder de douche), maar tegelijk wordt duidelijk dat Binnert bij Vera net zo onder de plak zit als bij zijn moeder.
In het begin van het boek zijn er af en toe slapstick-achtige taferelen maar naarmate eht verhaal vordert wordt het beklemmender.
Prachtig, van een schrijver waar ik nog nooit van gehoord had.
De hoofdstukken worden om beurten verteld door Vera als 'ik', door 'hij' en 'zij' die in zo'n hoofdstuk naamloos blijven, waarbij niet duidelijk is wie er vertelt. De verhouding tussen moeder en zoon wordt gaandeweg enger (samen stoeien in het gras, onder de douche), maar tegelijk wordt duidelijk dat Binnert bij Vera net zo onder de plak zit als bij zijn moeder.
In het begin van het boek zijn er af en toe slapstick-achtige taferelen maar naarmate eht verhaal vordert wordt het beklemmender.
Prachtig, van een schrijver waar ik nog nooit van gehoord had.
June 30, 2023
4,5 ⭐ In het begin vond ik het lastig om niet (de met Merijn de Boer bevriende schrijver) Binnert de Beaufort voor me te zien bij het personage van Binnert Bruinworst (waar elders vind je deze voornaam). Maar gelukkig verdween deze afleiding snel naarmate het verhaal vorderde.
Ik ben gek op de humor van Merijn de Boer, waardoor hij bij mij al snel een-nul voorsprong heeft. De personages (re)ageren behoorlijk extreem en soms schuurt het wat tegen het karikaturale aan, maar daardoor voelde de eerste helft ook alsof ik in een hedendaags duister sprookje terecht was gekomen.
Van slapstick in een spookachtig landhuis met Peter van Straaten-taferelen in de tuin, naar beklemming, spanning en drama. Mij maakt hij er blij mee.
Ik ben gek op de humor van Merijn de Boer, waardoor hij bij mij al snel een-nul voorsprong heeft. De personages (re)ageren behoorlijk extreem en soms schuurt het wat tegen het karikaturale aan, maar daardoor voelde de eerste helft ook alsof ik in een hedendaags duister sprookje terecht was gekomen.
Van slapstick in een spookachtig landhuis met Peter van Straaten-taferelen in de tuin, naar beklemming, spanning en drama. Mij maakt hij er blij mee.
April 3, 2021
‘A dark fairytale’ it says on the cover and that describes this short novel well. It’s best not to say too much about the plot: there is an old house on the edge of the forest where a mother and her (disabled?) son live an isolated life until one day the young and smart Vera enters their lives and upends the tranquil balance. I raced through it in two evenings and enjoyed it very much.
4,5
4,5
July 5, 2023
Beklemmend, maar mooi
February 25, 2017
Met veel plezier gelezen: leuk verhaal en goed geschreven.
August 12, 2020
Begint heel goed, maar zakt later wat weg. Ik moest in het begin even aan Koot en Bie denken, en dan met name aan de zoon, die wordt gedomineeerd door zijn moeder, maar die in plaats van haar voorstellen na te volgen liever van alles met een "lekker wijf" wil doen.
July 24, 2016
Uitstekende roman van een jong, veelbelovend talent. Die de Boer, daar gaan we nog van horen, dat staat nu al vast. Schijnbaar luchtig verhaal, verteld met veel natuurlijke zwier, maar te zeemzoet en te braaf op veel momenten.
January 25, 2016
1 ster is zelfs nog te veel. Totaal overbodig boek.
January 11, 2016
You go Glen Coco.
August 12, 2017
Mooi. Verrassend. Zeer bevredigend.
June 24, 2018
Fijn hedendaags sprookje met een kwalitatief teleurstellend einde.
March 13, 2023
Citaat : Lachend liet ze het allemaal gebeuren; hij wikkelde haar handdoek van het lijf, vocht met zijn broek en onderbroek en toen hij bij haar naar binnen ging ( zij nog altijd zittend met haar rug tegen de muur), gleed er een extatische tinteling van zijn kruin naar zijn heup. Alsof zijn hele rug werd getatoeëerd met geluk.
Review : Vera heeft in Oxford gestuurd maar komt na een kortdurende baan als ouderenverzorger in dienst bij De Drie Gezusters, die seksuele zorgverlening aan verstandelijk gehandicapten aanbieden. Zo komt ze ook bij Binnert, een mooie en slimme man van vijfendertig, terecht. Hij woont met zijn moeder in ’t Jagthuys een groot en afgelegen huis. Hij ziet zelden andere mensen en is erg op zichzelf gericht. Volgens zijn Moeder komt dat hij door ziekte – zowel geestelijk (licht autisme) als lichamelijk (scheve heup) - niet onder de mensen is. Om aan zijn seksuele behoefte tegemoet te komen heeft Binnerts moeder voor haar Vera ingehuurd zodat hij toch wat meekrijgt van de vreugden van het leven die een vrouw een man kan bieden. Maar Vera wordt meteen meteen verliefd op Binnert. Want de 35-jarige kluizenaar is nu net het type man waar ze heel haar leven naar gezocht heeft. Hij bezit volgens haar namelijk ‘het verstand van een professor en het lichaam van een bouwvakker.’ En wat meer is Binnert blijkt ook nog een heel gedreven 'klant' met heel wat verborgen talenten, buiten het feit dat hij ook nog ook gespierd, intelligent, belezen en uitzonderlijk muzikaal is. Zij probeert hem het huis uit te lokken en los te weken van zijn overbezorgde, bezitterige moeder en hem mee te nemen naar Amsterdam. Want ze heeft grootse plannen met de man.
Het probleem is echter dat Binnert ook al heeft hij dan een grote boon voor Vera, helemaal niet bij zijn moeder wegwil. Zij heeft hem dusdanig van de buitenwereld met veel verantwoordelijkheden en verplichtingen afgeschermd dat hij zich best goed voelt in die comfortzone ook al kan hij de mensen die hij tot nog toe ontmoet heeft tellen. Als hij Vera voor de eerste keer ziet, is zij pas de zeventiende persoon (zijn moeder niet inbegrepen) die hij in heel zijn leven ontmoet. De auteur beschrijft het verhaal vanuit drie oogpunten namelijk dat van de moeder, de zoon en de zorgverlener. Dit maakt wel dat je sympathie als lezer voordurend wisselt van personage. ’t Jagthuys vertelt daardoor ook drie bijzondere liefdesverhalen en schept dan ook een wereld vol verwachtingen, verrukkingen en desillusies en Merijn de Boer schept dit universum met mededogen maar ook met veel humor. Dat maakt van ’t Jagthuys is een heerlijke, kronkelige roman, zoals er niet al te veel bestaan in het hedendaagse aanbod van het Nederlandse taalgebied.
Review : Vera heeft in Oxford gestuurd maar komt na een kortdurende baan als ouderenverzorger in dienst bij De Drie Gezusters, die seksuele zorgverlening aan verstandelijk gehandicapten aanbieden. Zo komt ze ook bij Binnert, een mooie en slimme man van vijfendertig, terecht. Hij woont met zijn moeder in ’t Jagthuys een groot en afgelegen huis. Hij ziet zelden andere mensen en is erg op zichzelf gericht. Volgens zijn Moeder komt dat hij door ziekte – zowel geestelijk (licht autisme) als lichamelijk (scheve heup) - niet onder de mensen is. Om aan zijn seksuele behoefte tegemoet te komen heeft Binnerts moeder voor haar Vera ingehuurd zodat hij toch wat meekrijgt van de vreugden van het leven die een vrouw een man kan bieden. Maar Vera wordt meteen meteen verliefd op Binnert. Want de 35-jarige kluizenaar is nu net het type man waar ze heel haar leven naar gezocht heeft. Hij bezit volgens haar namelijk ‘het verstand van een professor en het lichaam van een bouwvakker.’ En wat meer is Binnert blijkt ook nog een heel gedreven 'klant' met heel wat verborgen talenten, buiten het feit dat hij ook nog ook gespierd, intelligent, belezen en uitzonderlijk muzikaal is. Zij probeert hem het huis uit te lokken en los te weken van zijn overbezorgde, bezitterige moeder en hem mee te nemen naar Amsterdam. Want ze heeft grootse plannen met de man.
Het probleem is echter dat Binnert ook al heeft hij dan een grote boon voor Vera, helemaal niet bij zijn moeder wegwil. Zij heeft hem dusdanig van de buitenwereld met veel verantwoordelijkheden en verplichtingen afgeschermd dat hij zich best goed voelt in die comfortzone ook al kan hij de mensen die hij tot nog toe ontmoet heeft tellen. Als hij Vera voor de eerste keer ziet, is zij pas de zeventiende persoon (zijn moeder niet inbegrepen) die hij in heel zijn leven ontmoet. De auteur beschrijft het verhaal vanuit drie oogpunten namelijk dat van de moeder, de zoon en de zorgverlener. Dit maakt wel dat je sympathie als lezer voordurend wisselt van personage. ’t Jagthuys vertelt daardoor ook drie bijzondere liefdesverhalen en schept dan ook een wereld vol verwachtingen, verrukkingen en desillusies en Merijn de Boer schept dit universum met mededogen maar ook met veel humor. Dat maakt van ’t Jagthuys is een heerlijke, kronkelige roman, zoals er niet al te veel bestaan in het hedendaagse aanbod van het Nederlandse taalgebied.
October 23, 2022
Мерейн Де Бур - Ловната хижа
Ловната хижа е къщата,където съжителстват майка и син - Нелче и Бинерт,като сина е с неврологично заболяване ,цял живот е прекарал като затворник вкъщи и е виждал точно 17 човека с очите си. Номер 18 се оказва Вера - момиче с детство, изпълнено с честа смяна на дом и родина ,нанесена травма от чичо си и никакви сериозни връзки. И когато е на кръстопът и не знае какво да прави с живота си особено след последната си работа в болница,решава да последва своята колежка Талита в мисията ѝ да облекчи пациенти с недъзи по един... специфичен начин. След въпросната първа среща ,Вера усеща,че Бинерт изобщо не е като останалите пациенти,с които е била - мускулест,самоук,но не особено разговорлив заради властната му майка , останала напълно сама заради алкохолизма ѝ. Затова Вера вижда само едно решение - да измъкне мъжа от този затвор,за да вкуси най-накрая от свободата. Дали ще има победител в битката между обичта на майката и любовта на любимата?
Ще разберете,ако прочетете.
Ловната хижа е къщата,където съжителстват майка и син - Нелче и Бинерт,като сина е с неврологично заболяване ,цял живот е прекарал като затворник вкъщи и е виждал точно 17 човека с очите си. Номер 18 се оказва Вера - момиче с детство, изпълнено с честа смяна на дом и родина ,нанесена травма от чичо си и никакви сериозни връзки. И когато е на кръстопът и не знае какво да прави с живота си особено след последната си работа в болница,решава да последва своята колежка Талита в мисията ѝ да облекчи пациенти с недъзи по един... специфичен начин. След въпросната първа среща ,Вера усеща,че Бинерт изобщо не е като останалите пациенти,с които е била - мускулест,самоук,но не особено разговорлив заради властната му майка , останала напълно сама заради алкохолизма ѝ. Затова Вера вижда само едно решение - да измъкне мъжа от този затвор,за да вкуси най-накрая от свободата. Дали ще има победител в битката между обичта на майката и любовта на любимата?
Ще разберете,ако прочетете.
September 30, 2020
Ik moest er blijkbaar even inkomen, want in het begin vond ik het rommelig, maar hoe verder ik vorderde, hoe beter ‘t Jagthuys werd. Pas bij het vijfde hoofdstuk (p. 42) begon het boek voor mij te ‘lopen’.
Op de achterzijde van mijn uitgave staat dat ‘t Jagthuys een ‘sprookjesachtige liefdesroman’ is. Ik kan het hier slechts ten dele mee eens zijn. Vera, een seksuele zorgverleenster, komt bij de 35-jarige autistische Binnert in Nieuwersluis en denkt meteen ‘dat is de man waarop ik verliefd ga worden’. Ik voelde sympathie voor Binnert maar antipathie tegen Vera. Ik vraag me af of dit de bedoeling van de auteur is geweest?
Opvallend vond ik dat de episodes met Vera in de eerste persoon (‘ik’) geschreven zijn, en die van Binnert (en van zijn moeder Neeltje) in de derde persoon.
Op de achterzijde van mijn uitgave staat dat ‘t Jagthuys een ‘sprookjesachtige liefdesroman’ is. Ik kan het hier slechts ten dele mee eens zijn. Vera, een seksuele zorgverleenster, komt bij de 35-jarige autistische Binnert in Nieuwersluis en denkt meteen ‘dat is de man waarop ik verliefd ga worden’. Ik voelde sympathie voor Binnert maar antipathie tegen Vera. Ik vraag me af of dit de bedoeling van de auteur is geweest?
Opvallend vond ik dat de episodes met Vera in de eerste persoon (‘ik’) geschreven zijn, en die van Binnert (en van zijn moeder Neeltje) in de derde persoon.
May 29, 2017
Het verhaal gaat over een 35 jaar oude man, Binnert, die nooit zijn huis verlaten heeft. Zijn moeder maakt zich zorgen over zijn seksleven, dus neemt ze een prostituee voor gehandicapten, Vera, aan. Maar Vera en Binnert worden snel verliefd. Het is helemaal niet een gewoon liefdesverhaal, noch is het een gewoon verhaal. Ik heb het eigenlijk heel bijzonder gevonden, en uiterst mooi. Alles erover, het verhaal, de stijl, de karaktertekening waren voortreffelijk. Ik hou van Binnert en ik heb bijzondere sympathie voor hem gedurende de roman. Ik beveel iedereen dit boek aan.
July 3, 2024
De Boer lijkt veel te willen met deze roman, voor mij iets te veel.
Het start spottend geestig, wordt dan een liefdessprookje, transformeert zich uiteindelijk in een realistisch relatiedrama. Elk op zich kan best boeien, maar de cocktail laat een wat verwarrende smaak na. Ook door het overdramatisch einde.
Het start spottend geestig, wordt dan een liefdessprookje, transformeert zich uiteindelijk in een realistisch relatiedrama. Elk op zich kan best boeien, maar de cocktail laat een wat verwarrende smaak na. Ook door het overdramatisch einde.
October 2, 2020
Goed boek. Het is voortdurend gefocust op de hoofdpersonages Vera en Binnert. Het verhaal vordert daardoor goed, ook omdat het gemakkelijk leest. Er waren wel een paar elementen die mij aan het personage Vera stoorden
December 9, 2024
4,5*
Een van de hoofdpersonages heet Binnert Bruinworst en een van de randpersonages is een romanschrijver die debuteert met een werk getiteld "De Goulash Archipel".
Ik moet echt meer van Merijn de Boer gaan lezen.
Een van de hoofdpersonages heet Binnert Bruinworst en een van de randpersonages is een romanschrijver die debuteert met een werk getiteld "De Goulash Archipel".
Ik moet echt meer van Merijn de Boer gaan lezen.
Displaying 1 - 30 of 48 reviews