The Evil Demon of Images

by Jean Baudrillard

The Evil Demon of Jean The Evil Demon of The Power Institute of Fine FIRST First Edition Thus, First Printing. Published by The Power Institute of Fine Arts, 1988. Octavo. Paperback. Book is very good with shelf wear. 100% positive feedback. 30 day money back guarantee. NEXT DAY SHIPPING! Excellent customer service. Please email with any questions. All books packed carefully and ship with free delivery confirmation/tracking. All books come with free bookmarks. Ships from Sag Harbor, New York.Seller 320271 Philosophy & Psychology We Buy Books! Collections - Libraries - Estates - Individual Titles. Message us if you have books to sell!

Genres: Philosophy, Art

62 pages, Paperback

First published January 1, 1987

About the author

Jean Baudrillard was a French sociologist, philosopher and poet, with interest in cultural studies. He is best known for his analyses of media, contemporary culture, and technological communication, as well as his formulation of concepts such as hyperreality. Baudrillard wrote about diverse subjects, including consumerism, critique of economy, social history, aesthetics, Western foreign policy, and popular culture. Among his most well-known works are Seduction (1978), Simulacra and Simulation (1981), America (1986), and The Gulf War Did Not Take Place (1991). His work is frequently associated with postmodernism and specifically post-structuralism. Nevertheless, Baudrillard had also opposed post-structuralism, and had distanced himself from postmodernism.

Reviews

[Aung Sett Kyaw Min · Rating 4 out of 5]

this brief lecture and the accompanying interview may be the best introduction to Baudrillard yet, both in terms of style and thematics.
images do not 'represent' the real but impose their own malevolent and "immoral" (simply amoral) logic on the real, the precession and the implosion of the image over the real, the seductive power of current images to designate not so much imagination or meaning but precisely the annihilation of meaning.

[K · Rating 4 out of 5]

First Baudrillard I've read, and I loved it! A lot more accessible and easy to understand than I expected, though I did admittedly struggle with a few sections. Would absolutely recommend to anyone interested in cinema, especially if you have especially strong opinions on realism in film or on reboots!

[naisokram · Rating 5 out of 5]

Սա 1984թ. Բոդրիարի կողմից կարդացած մի դասախոսություն է, որին հաջորդում է նրա հարցազրույցը նույն թեմայի շուրջ: Հիմքում նրա հայտնի սիմուլակրայի տեսությունն է, որն այստեղ կիրառվում է պատկերների ու կինոյի աշխարհի վրա:

Սկսենք հենց վերնագրից`«Պատկերների չար դևը», որն արձագանք է Դեկարտի «չար դև» մտային փորձին, բայց նաև այդ գաղափարի [հեղա]շրջումն է: Այդ մասին Բոդրիարը խոսում է հարցազրույցի հատվածում: Դեկարտի «չար դևը» (genius malignus) տիրանում է նրա արվեստին` խաբելով նրան, ստիպելով կասկածի տակ դնել իր իմացած ամեն բան: Իսկ Բոդրիարը սրան նոր մեկնաբանություն է տալիս` մեդիայի դարաշրջանին համապատասխան. «չար դևն» այլևս մետաֆիզիկական «խաբեբա» չէ, այլ պատկերի ներքին տրամաբանությունը: Այն սիմուլյացիայի համակարգն է, որը մեզ գայթակղում է ու ստիպում հավատալ մի իրականության, որը գոյություն չունի իր սեփական ստեղծումից դուրս: Մեզ խաբում է ոչ թե որևէ արտաքին ուժ, այլ պատկերի ճշմարտացիության հանդեպ մեր սեփական հավատը:

Տարբեր ֆիլմերի օրինակով Բոդրիարը հանգում է այն եզրակացության, որ պատկերը ներկայացուցչությունից անդին է անցել, այն ոչ թե պարզապես ներկայացնում/պատկերում է իրենից առաջ գոյություն ունեցող իրականությունը, այլ արդեն առաջ է ընկել ու փոխարինել այդ իրականությանը: Ու արդյունքում ունենք հիպերիրականություն` սիմուլացված իրականություն, որն ավելի իրական է, քան իրականը: Պատկերները «սպանել են» օրիգինալ իրականությունը:

Քննարկված ֆիլմերի օրինակներից ամենատպավորիչն ինձ համար “The China Syndrome” («Չինական համախտանիշ») թրիլլերն էր: Սա 1979թ. ֆիլմ է միջուկային վերահաս պայթյունի մասին: Ֆիլմի թողարկումից 12 օր անց Փենսիլվանիայում գտնվող Three Mile Island-ի ատոմակայանում մասնակի պայթյուն է տեղի ունենում: Հենց այս համընկնումն է քննարկում Բոդրիարը` նշելով, որ սա ոչ թե համընկնում է, այլ հիպերիրականի համախտանիշ. կյանքն ընդօրինակում է արվեստին (մինչդեռ միշտ հակառակն է եղել կամ մեզ է այդպես թվացել): Ստացվում է, որ ատոմային պայթյունի մասին ֆիլմը, որն «առաջ էր ընկել» դրանից հետո իրականում տեղի ունեցած պայթյունից, կուլ է տալիս իրական պայթյունը, չեզոքացնում այն, քանի որ մարդիկ էլ սկսում են դա մեկնաբանել ֆիլմի ոսպնյակներով: Փաստացի, իրական իրադարձությունը (ատոմակայանի պայթյունը) դառնում է պարզապես հղում հիպերիրական մոդելին (ատոմակայանի պայթյունի մասին ֆիլմին):

Հաջորդ տպավորիչ օրինակը Հոլոքոստի քննարկումն է մեդիայի տիրույթում: Բոդրիարը պնդում է, որ Հոլոքոստը` որպես պատմական իրադարձություն, ջնջվելու եզրին է, որովհետև դրան փոխարինում են իր սեփական պատկերները: Այն բոլոր վավերագրությունները, լուսանկարները, ֆիլմերը, որ գոյություն ունեն Հոլոքոստի մասին (օրինակ, հայտնի Shoah վավերագրականը), սպառնալիք են` «ստեղծելու վերջնական Հոլոքոստ` իր պատկերների մեջ»: Սիմուլյացիան այնքան հզոր ու ամենակուլ է դարձել, որ կորել է պատմական սարսափի զգացողությունը, ու այն փոխարինվել է կինեմատոգրաֆիկ հիպերիրականությամբ: Մենք արդեն ոչ թե իրադարձությունն ենք հիշում, այլ դրա պատկերները: Սա Բոդրիարի նախազգուշացումն է ռեալիզմի վտանգների մասին: Փորձելով պատկերել այդ իրադարձության վայրագությունը` մենք անխուսափելիորեն նորմալացնում ենք այն ու չեզոքացնում` այն վերածելով սպառման համակարգի, որը, որքան էլ որ սարսափելի հնչի, կառավարելի է: Պատկերների չար դևն այս դեպքում անմտածելին դարձնում է մտածելի/հնարավոր ու այն վերածում է մեդիայի պրոդուկտի: Այստեղ չեմ կարող զուգահեռ չմտածել Գազայում տեղի ունեցող վայրագությունների մասին, որի պատկերները մեր առօրյայի մասն են դարձել, այլևս զարմանք չեն առաջացնում:

Բոդրիարը դասախոսությունն ավարտում է հետևյալ մտքով.«[...] կինոն փորձում է ինքն իրեն վերացնել իրականության բացարձակության մեջ, մինչդեռ իրականը վաղուց արդեն կլանվել է կինեմատոգրաֆիկ հիպերիրականության մեջ»:

Իսկ հարցազրույցի հատվածում մի հետաքրքիր անդրադարձ կա Նիցշեին, որով Բոդրիարը փորձում է բացատրել իր մեթոդաբանական մոտեցումը. «Օրինակ, վերցնենք Նիցշեի վերաբերմունքը Աստծուն: Նիցշեն ասում է` Աստված մահացել է: Սա շատ ավելի հետաքրքիր իրավիճակ է, քան եթե Նիցշեն ուղղակի ասեր «Աստված չկա» կամ «Աստված երբեք գոյություն չի ունեցել» և այլն. դա հասարակ աթեիզմ կլիներ, մինչդեռ երբ նա ասում է, որ Աստված մահացել է, ավելի դրամատիկ բան է ասում ու լրիվ այլ բան: Նա փորձ է անում Աստծուց անդին անցնելու: Նմանապես, տեքստում օգտագործված «անբարոյականություն» (‘immorality’) բառը փորձ է անցնելու ոչ միայն բարոյականությունից, այլև անբարոյականությունից անդին: Դա, անշուշտ, փորձ է հայտարարելու բարոյականության անհետացման մասին, բայց նաև դրան հաջորդող խաղը տեղադրելու մի մակարդակում, որը տարբերվում է պարզապես բարոյազրկությունից (‘amorality’)»։
Նիցշեի օրինակով Բոդրիարը կարծես թե հայտարարում է, որ իրականությունը մահացել է, որ մենք հիմա գտնվում ենք նոր, սարսափեցնող ու գայթակղիչ խաղի մեջ, որտեղ պատկերներն արդեն իրենք են իրականություն ստեղծում, դարձել են չար դևեր ու վերահսկում են աշխարհը:

Հ.Գ. Չէի կարող զսպել ինձ ու չթարգմանել էս միտքը. «Փիլիսոփայությունը հիմնված է իրականի ժխտման վրա: Փիլիսոփայության հիմքում իրականության ժխտման վաղեմի գործողությունն է, և առանց այդ ժխտման չկա փիլիսոփայություն: Ինձ թվում է, որ մի որոշ ժամանակ այդ ժխտումը փիլիսոփաների արտոնությունն էր: Բայց այսօր այլևս այդպես չէ: Այսօր իրականի ժխտումը ներթափանցել է իրերի մեջ այնքան, որ այն այլևս փիլիսոփաների արտոնությունը չէ, այլ բոլորին պատկանող աքսիոմ է: Պատահել է այն, որ իրականության ժխտումն այժմ ինքնին ներգրավվել է «իրականի» մեջ: Կարճ ասած` այժմ ունենք չիրականության սկզբունք` հիմնված «իրականության» վրա, ինչպես ես եմ կոչում` «հիպերիրականության» սկզբունք: Այս մուտացիան հետաքրքիր է, քանի որ այն ենթադրում է միայն մի բան` փիլիսոփայության ավարտը: Իրականության ժխտման փիլիսոփայական սկզբունքն այժմ թափանցել է նաև առօրյա «իրականության» մեջ»:

[joavelli]

Baudrillard week ending here I think. Really insightful, incisive, interesting for those who like to be amazed by the spectacle of images, the interview at the end of the essay is also a great way to clear up any murky aspects of the text itself. There is never much to say about Baudrillard, read it I guess?

[Lika · Rating 5 out of 5]

best book ever <3, no actually very succinct and actually understandble, seems more steady , less nonsense, great text

[Pascal Ross · Rating 4 out of 5]

lfg power institute. Was really great reading Baudrillard make his ideas understandable haha. still a heavy read but I liked it

[Nada Z · Rating 3 out of 5]

Lo what a funny raving lunatic