ภาพยนตร์ในชีวิตไทย

by อัญชลี ชัยวรพร

วิธีการที่อัญชลีนำมาให้เป็นตัวอย่างคือการอิงความรู้เชิงทฤษฎีในการจัดภาพยนตร์ไทยเข้าเป็น “ประเภทต่างๆ แต่เมื่อมาถึงจุดหนึ่งที่ทฤษฎีตะวันตกหมดพลังที่จะอธิบายปรากฏการณ์ไทย เธอก็กล้าที่จะตัดสินใจมองปรากฏการณ์ดังกล่าวด้วยสายตาของคนไทย

และข้อสรุปรวมทั่วไปที่เธอได้ก็อาจเรียกได้ว่า เป็นการสร้างทฤษฎีเบื้องต้นขึ้นมาจากประสบการณ์ของแผ่นดินแม่ เช่นในเรื่องที่เกี่ยวกับ “ชนชั้น” กับวัฒนธรรมในการเสพภาพยนตร์ของคนไทย ข้อสรุปของเธออ่านแล้วน่าทึ่ง เพราะดูจะเป็นข้อสรุปที่หนักแน่น อาทิ “รสนิยมในการชมภาพยนตร์เป็นตัวแบ่งชนชั้นทางสังคม”

ถ้านั่นเป็นเพียงข้อสรุปเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้มาจากการวิจารณ์ภาพยนตร์เรื่อง ฟรีแลนซ์ ห้ามป่วย ห้ามพัก ห้ามรักหมอ (2558) มันก็เป็นผลพลอยได้ ที่อาจจะเปิดไปสู่การสร้างทฤษฎีที่มีนัยในเชิงของสังคมวิทยาแห่งศิลปะที่สูงมากอันที่จริงอัญชลีไปไกลยิ่งกว่านั้น ดังที่จะเห็นได้จากข้อสรุปที่ว่าด้วย ลุงบุญมีระลึกชาติ (2553) ที่ว่า “อภิชาตพงศ์ได้พิสูจน์และเป็นตัวอย่างต่อคนไทยทุกคนว่ารากแห่งความเป็นไทยนั้นมีค่าเหนือสิ่อื่นใดในการก้าวสู่ความสำเร็จ” – เจตนา นาควัชระ

Published January 1, 2016

Reviews

[weun · Rating 3 out of 5]

โดยรวมอ่านง่าย ย่อยง่ายดี สำหรับคนที่ไม่ได้รู้ศัพท์เทคนิคไรเยอะ ชอบที่มี note เพิ่มเติมหลังบทวิจารณ์อิงโดยจากบริบทในไทย ทำให้คนนอกอย่างเรา เห็นภาพและพอจะเข้าใจได้บ้าง