En la literatura castellana del siglo XX, Nueve novísimos poetas españoles no es la única antología que ha servido para fechar la eclosión de una nueva generación poética, pero sí es, sin duda, la más discutida. Ya había empezado a ser polémica algunos meses antes de aparecer, cuando se difundió la noticia de su próxima publicación; la distribución del volumen, en abril de 1970, fue saludada por un coro de voces más o menos amistosas con el antólogo y con los antologados, y también por algún alarido de escándalo. Muy pronto los ecos de la polémica se escucharon más allá de nuestras fronteras, y se habló de los Nueve novísimos en la prensa hispanoamericana y también en reputados periódicos de Londres, Bruselas, París o Roma. Después, con el tiempo, la antología accedió al rango de objeto de estudio académico, y en calidad de tal viene siendo periódicamente revisitada en simposios, seminarios y otros foros; pero esa ya es otra historia...
Josep Maria Castellet i Díaz de Cossío (Barcelona, 15 de desembre de 1926 - Barcelona, 9 de gener de 2014) va ser un escriptor, crític literari i editor català. Va tenir un paper destacat en la vida cultural catalana i espanyola de la segona meitat del segle xx. Va ser director literari d'Edicions 62 (1964–1996) i, posteriorment, president del Grup 62. Va ser fundador i primer president de l'Associació d'Escriptors en Llengua Catalana, membre del consell directiu de la Comunità europea degli scrittori, jurat del Prix international de Littérature i degà de la Institució de les Lletres Catalanes de 2006 a 2010.
Lo he medio leído por la carrera. Me ha parecido un poco dominante por parte del antólogo catalogarlo como “renovador de la poesía española” y salvo Montalbán, Panero y algunos otros (en los que subyace el compromiso hacia la sociedad) no saco nada, demasiado esteticista para mi gusto. Eso sí, como operación de marketing un diez. Castellet sabía de publicidad, desde luego.
Independientemente de que la poesía de los novísimos no sea mi tipo de poesía (creo q no sé cuál lo es aún xq no estoy tan familiarizada y xq creo q es muy difícil familiarizarse con la poesía), le doy 4 estrellas xq la edición de esta antología es brillante. La figura de Castellet —en palabras de Ana María Moix: antes leyenda, ahora clásico— es, realmente, el eje vertebral del libro y eso es algo que pasa en pocas (no digo ninguna porque realmente no lo sé) antologías.
Yo me pregunto que quién soy yo para darle feedback a un libro como este porque realmente habría que ir autor x autor (y a decir verdad, muchas veces no me he enterado de nada) y poética x poética para poder desgranar todo bien (y a decir verdad estoy opositando y no tengo tanto tiempo), pero simplemente estoy contenta de haber entrado en contacto con los novísimos.
Nada me gusta más que un libro con una edición tan chula.
(es mentira, me gustan más muchas otras cosas pero finjamos en esta ocasión que esto es lo que más)
PD: menudos prepotentes todos tb te diré, como pa aguantarlos.
Habría sido un libro divertido (como un chiste malo de esos que por alguna extraña razón te hacen gracia), pero tanta prepotencia solamente da ganas de quemarlo y de quemar a sus autores con él.
O, como diría la academia, UNA OBRA FUNDAMENTAL Y RENOVADORA, UN MUST-HAVE EN TODA REGLA, OH, OH, LA POESÍA CASTELLANA NUNCA TUVO TANTO VALOR COMO AQUÍ. COMPREN, COMPREN.
Qué maravilla es encontrar el apéndice donde se reseña toda la polémica que levantó en su momento la aparición de esta antología. Lo mismo leer los testimonios de los poetas tantos años después de la primera edición. En cuanto a la poesía, hay de todo: Carnero, Vázquez Montalbán y Gimferrer mis favoritos en esta selección, en ese orden.
Como retrato generacional está muy bien, me ha ayudado a conocer poetas que próximamente exploraré, pero no sé siente vigente y peca en momentos de pretencioso.
Si bien es cierto que no indagaría más en la obra de muchos de los poetas aquí presentes, me parece una antología magnífica y parte esencial de la literatura española.