The Other Woman

by Therese Bohman, Marlaine Delargy (Translator)

From the author of Drowned, a passionate psychological drama where questions of power and sexuality are brought to a head.

She works at Norrköping Hospital, at the very bottom of the hierarchy: in the cafeteria, below the doctors, the nurses, and the nursing assistants. But she dreams of one day becoming a writer, of moving away and reinventing herself.

Carl Malmberg, an older, married doctor at the hospital, catches her eye. She begins an intense affair with him, though struggling with the knowledge that he may never be hers. At the same time, she realizes that their attraction to each other is governed by their differences in social status. As her doubts increase, the revelation of a secret no one could have predicted forces her to take her own destiny in hand.

Genres: Fiction, Audiobook, Contemporary, Swedish Literature, Novels, Scandinavian Literature, Literary Fiction

209 pages, Kindle Edition

First published August 1, 2014

About the author

Therese Bohman is an editor of the magazine Axess and a columnist for Expressen and Tidningen Vi, writing about literature, art, culture, and fashion. She lives in Sweden.

Reviews

[zuza_zaksiazkowane · Rating 4 out of 5]

4.5
Proza nie dla wszystkich, ale mnie zachwyca. Z każdej strony bije rozpacz i beznadzieja, ale w tak inteligentny sposób, że można to przeoczyć. Jestem zafascynowana piórem, kreacją bohaterów, właściwie wszystkim. Potrzebuję więcej Therese Bohman w swoim życiu!

[Megan · Rating 4 out of 5]

Therese Bohman has written a book that is so far from anything I've read in a long time that I hardly know how to categorize it. 'The Other Woman' is told by an unnamed narrator whom we follow in spurts throughout the book. She works as a temporary worker in a hospital cafeteria, where she meets a doctor whom she instantaneously develops a crush on. This seems all well and innocent until, as the story unfolds, we learn that he is married, has children of his own, and might not be the honest and virtuous man that we thought he was. Old enough to be her father, their lives begin to interweave and they must determine what the best course of action for their relationship might be.

Let me tell you, this is a whirlwind of a book. ...but in a good way.

Because it's not a lengthy read (approx 200 pages with large text), it's hard to tell too much without giving it away. Trust me, it's worth your time and effort because it's just so different. It took me a little while to get into - in fact, at about 40% through I was wondering if there was any point at all. But when the pace started to pick up, boy oh boy, it was all I could do to tear myself away for long enough to cook dinner.

I will tell you this, though: this was one of those books that I didn't fall in love with immediately. I found myself questioning what was going on, why the characters sometimes didn't make total sense, etc. But immediately after closing the cover and finishing....I just felt like I got it. Like all of the puzzle pieces that kept me from loving it DURING the read fit together so that I could look back upon it fondly AFTER I read it. Not to mention my love for surprise endings...

I believe that the story within this book is just the surface of what you can take away from it. It's also to teach us about perceptions - perceptions of ourselves, perceptions of others, perceptions of what we don't know, perceptions of the world. Everything that happens to us is shaped by the way we see it - sometimes even to our own detriment. They often say that "when one door closes, another one opens," but as we see in this twisted story, such is not always the case.

This book is art. It's not something that I would take to the beach as something to escape into for hours in the sun. No, this is something you spend a Saturday afternoon reading and then the rest of the next week thinking about. It was like going to a museum and seeing a painting that you don't quite get while you're staring at it, but once you look back you realize that it truly was something beautiful to behold. I can't compare it to anything else I've ever read, but that might be just another reason why I enjoyed it so much.


WEBSITE | TWITTER | FACEBOOK | INSTAGRAM

[Jim Fonseca · Rating 5 out of 5]

[Revised 3/2/23. Friends and Followers, I am still mainly revising reviews while GR tech folks work out bugs in posts of my new reviews.]

A powerful book and I gave it a 5. It’s a feminist text but some readers may not like the main character’s brand of feminism. It’s about love and sex, social class and status, wage work and friendship.

We have a young woman (age 27) who is bright and ambitious and she knows she wants to be a writer. She has had some college and hangs out with other young women who went to, or are currently in college, but she’s temporarily on hold working in a hospital cafeteria. She’s trying to save money and thinking of what schools and programs to apply to. We never learn her name so I’ll call her “Ingrid” so I don’t have to continuously refer to her as the main character or the narrator.



‘Ingrid’s’ female friends are her age, single and mostly college-educated. But our main character rebels against what she calls in so many words, the ‘group-think of the sisterhood’ which always has the collective ‘right answer’ to complex issues. She had taken a creative writing class with a lot of women and she felt that other female writers felt ‘limited’ by this cloud of correctness and that there were things they could not say or things they could not write about.

“I am a failure as a feminist woman. I am a failure as a perfectly ordinary woman as well, I am too clever…I have always felt like a traitor. I am a traitor in every camp, because I don't really need other people. That is the greatest betrayal of the sisterhood, an awareness that you have no need for it.”

Ingrid also takes shots at the young men in this group. They say all the right things about feminism but don’t really want a liberated woman as their gf. And the say all the right things about social class too. But they won’t have a cafeteria worker as their gf.

Despite all this talk of limitation, the main character limits herself too. Ingrid does not discuss her writing or college ambitions with the other cafeteria workers because she feels it would be pompous. One day a group around a table doing a crossword is struggling for a word – she knows it’s ‘onomatopoeia’ but Ingrid won’t reveal that she knows it.

The whole social status thing comes out in the cafeteria. The doctors are polite and friendly with the cafeteria workers. The docs know where they stand in the social hierarchy. She tells us it’s the nurses’ aides – who wear the same uniform as the cafeteria workers - who demean them and treat them shabbily to remind them who’s on top.

The author also tells us about the ‘silent majority’ (my characterization) the lower middle class that our main character grew up in. People who just got by, raised their kids, and had a good life despite financial constraints. They were not all spouse abusers, druggies and alcoholics.



Some Minor Spoilers Follow - Main Ones Hidden

What’s also going on, and what becomes our main story, is that Ingrid has her eyes set on a married man, a doctor she sees in the cafeteria. She’s watching for him, chatting him up, getting rides from him to her apartment. Well it turns out that where there is a married man there is a married woman, and in this case, one with two kids. Ingrid knows what the sisterhood would think but she’s full steam ahead.

We may have heard this story before once or twice or perhaps 100 times. They get involved. She falls hard and starts dreaming of him leaving his wife for her. Ingrid makes a list of ‘rules for being the mistress,’ such as never adjust the passenger seat in the husband’s car because you’ll forget to put it back and ‘she’ll’ notice.

Ingrid has two main female friends. One is squarely in the sisterhood camp, the other is a freethinker like her. Is there some homoerotism going on between the two? The free-thinking friend has a secret we don’t learn for a while. When we do, the reader is as shocked as Ingrid and the secret shapes the dramatic ending of the story.

The author is Swedish and the story is set in the small city of Norrköping, a real place in eastern Sweden 50 miles or so from Stockholm. We read a lot about the city and its architecture and attempts to revive it from its days as a depressed former mill town. Otherwise there’s not a lot about Swedish culture except for some strange menu items in the hospital cafeteria!

The author must have an interest in geography because she’s spot-on when she writes things like this: “Back in the nineties ships were supposed to travel to the new Baltic, I don't remember where, Tallinn or Riga. Nobody used the ferries, and the plans were canceled after just a few trips. Nobody from a dilapidated harbor town wants to sail across an ice-cold sea to another dilapidated harbor town, they should have been able to work that out.”



The author (b. 1978) is a magazine editor who has written three novels, all translated into English. All are stories of younger women involved with married men. She has been critiqued for her ‘irreverent feminism.’ Perhaps she is best known in the US for her debut novel, Drowned because it was picked by Oprah’s Book Club.

Norrköping: Top photo from visitsweden.com; middle photo from liu.se
The author from norden.org

[marta (sezon literacki) · Rating 5 out of 5]

Przeczytałam w kilka godzin, bo nawet kiedy odkładałam tę książkę, mijało kilkadziesiąt minut i już chciałam do niej wrócić. Intrygowała i trochę fascynowała mnie główna bohaterka - oczytana, inteligentna i ambitna, ale jednak nie należąca do klasy średniej, do której aspirowała. Uwikłana w romans ze starszym, bogatym mężczyzną próbowała utorować sobie drogę do wyżyn społecznych, chciała poczuć chociaż przez chwilę, że należy do tego świata. Trochę było mi jej szkoda, ale jednocześnie fascynowało mnie jej spojrzenie na rzeczywistość. Nie przyklaskuję jej wyborom, ale rozumiem z czego wynikały. O tym właśnie jest ta książka, o nieoczywistych decyzjach i o tym, że nie wszystko jest tak proste, jak nam się wydaje. Naprawdę interesująca lektura nie tyle o romansie dwudziestokilkulatki z facetem po pięćdziesiątce, ile o klasach społecznych i różnic, które z tego wynikają.

[Magdalena Miękińska (getbooky) · Rating 4 out of 5]

3.9

[Alex.andthebooks · Rating 4 out of 5]

Therese Bohman udowadnia mi, że nie muszę abolutnie rozumieć pobudek bohaterki ani nawet darzyć jej sympatią, aby z zachwytem śledzić fabułę. W porównaniu do debiutu ta była bardziej dopracowana, pełniejsza, ale mimo wszystko to jej pierwsza książka wywołała we mnie więcej emocji.

[Tala🦈 (mrs.skywalker.reads) · Rating 2 out of 5]

Pół książki to była niesamowita irytacja, później tylko śmiech i wywracanie oczami. Nie neguję, że istnieją ogromne problemy związane z pustymi hasłami feministycznymi i klasizmem, wręcz przeciwnie, ale ta książka pokazała raczej problemy bohaterki z samą sobą, jej nastawieniem i odbiorem świata, a nie przykłady problemów społecznych. Narratorka ma straszny kompleks niższości i jednocześnie uważa się za lepszą od innych, na każdym kroku podkreśla własną odmienność, choć ja jej w ogóle w niej nie widzę, do tego jest straszną egoistką. Mogłabym pisać o każdym momencie, w którym chciałam rzucić tą książką albo śmiałam się w głos choć nie powinnam, ale po co XD A romansu nawet nie skomentuję. Chyba wiem, co autorka chciała powiedzieć, ale wydźwięk ma ta książka co najmniej dyskusyjny.

[Olga Kowalska (WielkiBuk) · Rating 5 out of 5]

To niby opowieść stara jak świat, niby banalna, a jednak...

Ona jest młodą, nieco zagubioną jeszcze kobietą, studentką o pisarskich ambicjach, która od najmłodszych lat przebija się przez społeczne bariery i ograniczenia. On jest ordynatorem w szpitalu, w którym ona dorabia na stołówce. Dobrze sytuowany, z wyższej sfery, zadbany, ułożony, przystojny i dojrzały, inny niż bufoniaści studenci, których ona spotyka na swojej drodze.
Ich romans to kwestia przypadku - kilka słów, podwózka, chwilą namiętności. Ona z przyjemnością zanurza się w jego świecie, wbrew sobie wpadając coraz głębiej w jego orbitę. Dla niego to odskocznia od zbyt idealnej żony, od rutyny zbyt idealnej codzienności.Tu wszystko zależy od niego.

Wszechobecna wilgoć, smród przemielonego stołówkowego jedzenia, kurze łapki na palcach dłoni. Zapach cynamonu, miękkość drogich tkanin, błogie poczucie bezpieczeństwa. Samotność młodości spędzonej w biedzie. Pełnia rodzinnego życia i zawodowego spełnienia. Therese Bohman tworzy działające na wyobraźnię kontrasty, ukazuje dwa przeciwległe światy, kt��re zderzyły się przypadkiem. Także ciąg problemów, jaki z tego spotkania wynikł.

Fabuła wydaje się banalnie prosta, ale narratorce Bohman daleko do banalności.
Precyzyjnie, na ostro ukazuje życie w biedzie, próby przebijania się poza granice własnych ograniczeń, meandrowanie pośród marzeń i oczekiwań. A także zimny, skandynawski świat, w którym nawet zdrada potrafi się skalkulować.

Dobra, mocna proza.

[Tomasz · Rating 4 out of 5]

Jestem lekko zaskoczony, bo książka okazała się świetna, a jednocześnie bardzo ciężko mi się ją czytało. Główna bohaterka robi wszystko, żebyśmy jej nie polubili, jednak ja poczułem z nią ciekawą więź i nie jestem do niej tak negatywnie nastawiony jak większość czytelników, których recenzje czytałem wcześniej. Zawieszenie pomiędzy młodością a dorosłością, budowanie swoich poglądów i ideałów, a to wszystko powiązane z klasowością i próbą wyrwania się z miejsca, do którego bohaterka przynależy. Pierwsze spotkanie z Bohman i na pewno nie ostatnie.

[Carolyn · Rating 4 out of 5]

Proteinowe chrupki serowo-cebulowe, kieliszek prosecco, które stoi w mojej lodówce od listopada zeszłego roku i powieść Pauzy z nieznośną bohaterką, która sypia z żonatym mężczyzną, a jej punktem odniesienia są „Notatki z podziemia” Dostojewskiego. I know pierwszy dzień okresu hates to see me cominggg

[Ania (literackie_serce) · Rating 4 out of 5]

bardzo, bardzo podoba mi się jak autorka pisze. Czuje się jakbym dosłownie była w tej książce i obserwowała bohaterów

[Daniel Villines · Rating 5 out of 5]

The Other Woman takes on the disconnection that exists between emotional and factual realities. Within our complex human nature, there are times when emotional truth is absolutely real to us. We feel the greatness of an imagined future. That greatness then becomes an absolute truth that drives us forward. The problem arises when our imagined greatness is forced to confront actual reality.

The Other Woman focuses on this problem in possibly its most sever form. Certain young women, barely older than teenage girls, imagine themselves being loved by the boys that turn their heads. While not intended to be a generalization, I have seen this at work with the young women of my own family. They venture out with the reality of their imaginations in their minds and they end up burdened and repressed by what the real world gives them in return. Only occasionally is the storm weathered and a wisdom born from the experience.

Bohman makes these realities known by placing her readers inside the mind of her young female character. It’s a deeply personal setting that virtually transcends the words on the page. The end result is a book that approximates a person, which may be the highest achievement that a writer can achieve.

[basiki · Rating 4 out of 5]

Chciałam tylko zauważyć, jaką farciarą jest główna bohaterka, że dostała mieszkanie za darmo. Czy jakiś żonaty bogaty mężczyzna może mnie utrzymywać?

[spokój.w.głowie · Rating 4 out of 5]

Nie oceniam jej na 5 gwiazdek, ale jednocześnie mam w głowie myśl, że dla takich książek czytam - niewygodnych, nie do końca zrozumiałych, o ludziach, których wcale nie lubię.

[Martyna Antonina · Rating 4 out of 5]

Z perspektywy drugoplanowej każdy problem staje się problemem pierwszego świata. Każdy, kto posiada imię jest w posiadaniu historii swojego istnienia, jest "tą pierwszą" i "tym pierwszym". A ci wszyscy drudzy, pozbawieni identyfikacji, generalnie osamotnieni, szukają zastępstwa dla własnego poczucia zastępczości: zaintrygowanych spojrzeń, przelatujących przez usta uśmiechów, wszystkiego tego, czemu można uwierzyć, a czego można nie zauważyć, jeśli patrzy się tylko w jednym kierunku. Szukając pierwszeństwa gubią się w życiu, a próbując się znaleźć - zderzają się czołami z klasowością, z hiperpoprawnością, ze skonwencjonalizowaniem, które zaszywa szwy prawdzie (czerwonymi sukniami, prozą Dostojewskiego, bladą dłonią unoszącą i odkładającą kieliszek wina po pustej stronie krzesła): w dzisiejszym świecie nikt nie jest tym pierwszym. Każdy jest drugi, trzeci, siódmy, trzynasty w odtwarzaniu (nie tworzeniu) opowieści.
To nie jest subtelna książka, niektóre hiperbole są motywowane sobą nawzajem. To także nie powieść drogi. Może to tak naprawdę powieść celu. Jeśli dociera, zostawia wyraźne ślady - odciski słów, palców.

[Klaudia / mood4book · Rating 4 out of 5]

Dopiero co skończyłam czytać, a już mam ochotę wrócić do tej historii. Trochę utożsamiłam się z główną bohaterką. Samotność, potrzeba bycia zauważonym, wykonywanie pracy poniżej swoich ambicji i związane z tym poczucie gorszości, rozumiem to. Therese Bohman „tą drugą” pozostawiła bezimienną, bo „tą drugą” może być każda z nas. Każda z nas chciałaby być dla kogoś najważniejsza, chciałby być najlepsza w szkole lub w pracy, chciałaby być najładniejsza, najzabawniejsza lub najbystrzejsza, ale niestety raczej zawsze gdzieś zajmuje drugie miejsce lub nawet nie znajduje się na podium. To sprawia, że czuje się gorsza i niewystarczająca, bo zostaje zepchnięta na margines lub zmuszona żyć w cieniu kogoś innego. Towarzyszące temu uczucia nie są łatwe, a głośne przyznanie się do nich wywołuje poczucie wstydu, dlatego Therese Bohman przemówiła za nas - za wszystkie „te drugie”.

[shubiektywnie · Rating 5 out of 5]

To była NAPRAWDĘ dobra książka. Chociaż ja widzę w niej coś odwrotnego, niż to, na co wskazuje większość recenzji, jakie przeczytałam. Nie mogę się doczekać, aż powiem o niej na kanale. Mój wpis tutaj rozbuduję na dniach.

[Karen · Rating 4 out of 5]

Some real twists.. kept me reading

[Mal · Rating 4 out of 5]

Therese Bohman nie boi się ujmować złych, ale znajomych przemyśleń i opisywać ludzkich błędów. Mam wrażenie, że jest świetną obserwatorką i bardzo dobrze portretuje historie, które mimo, że są wytworem jej wyobraźni, są zaskakująco realne.

[_och_man_ · Rating 4 out of 5]

Wiele się tu zadziało...
Cieszę się, że dałam Bohman jeszcze jedną szansę. "Ta druga" (dosłownie i w przenośni - biorąc pod uwagę kolejność poznania) przyniosła mi o niebo więcej refleksji, aniżeli zrobiła to "Utonęła". Wszechobecna beznadzieja, ból i rozpacz zdecydowanie ukontentowały moją pesymistyczną aurę.

[Blondynka o książkach · Rating 4 out of 5]

3,75⭐
Uwielbiam styl pisania Bohman! Czytając jej książki czuję się jakby podglądała głównych bohaterów, jakbym widziała i słyszała rzeczy, które nie są przeznaczone dla moich oczu i uszu, co sprawia, że cała historia jest jeszcze bardziej intrygująca.

[Rozycqi (Magdalena) · Rating 4 out of 5]

Skończyłam i powiem tak - to pierwsza Pauza od marca 2022, która zostanie na mojej półce. Choć część przeze mnie przeleciała, tak nie pamiętam, kiedy ostatnio czytałam książkę, w której tak wiele myśli było jakby wyjęte z mojej głowy. (I tak, wiem, większość czytelników uważa, że bohaterki nie da się lubić. Well.)

[book.olandia · Rating 4 out of 5]

4.25⭐️ ta książka wzbudziła we mnie ogrom emocji, których się nie spodziewałam. Styl i przemyślenia (pozornie proste, ale podane w nietuzinkowy sposób) patrząc na to, że jest to debiutancka powieść tej autorki uruchomiły w mojej głowie coś, czego dawno nie czułam. Na pewno będę czytała inne powieści tej autorki.
Shout out dla Zuzy Zaksiążkowanej, dzięki której sięgnęłam po Bohman<3

[Jill · Rating 5 out of 5]

This book was fucking perfect.
sjdgiksdhuhgsfd I. just.

I don't know how to even write this.

I found this in the English Bookshop in Södermalm, in a "Swedish Literature" section. I judged the cover, as I am unfortunately wont to do -- but I mean, what would you think about a book titled The Other Woman with that cover design? Thank god -- in the interest of finding some 'real Swedish lit' while in Sweden -- I read the back. And, you'll understand, I changed my mind.

And I've been disillusioned with my not-so-secret favourite trope, of late -- younger girl and older guy -- because it never gets pulled off quite right. The power dynamic is off; it seems forced or flippant; it ignores the complexity and darkness inherent to the whole situation.

The Other Woman doesn't do any of that. It hits every cross-generational note like a spire -- sharp, undeniably present, but slender and subtle. It hits every note it attempts like a fucking spire: the angst of the late 20s. Female friendship. The mutability of relationships. Class difference, the value of education, nostalgia. Family constraints, modern constraints. Independence & difference. Possibility and goals; whether they are achievable. The problematic layers of feminism. What it really means to be honest, or self-aware, or genuine.

And most of all: the confused, spinning portrait of a confused, spinning girl.
Our nameless (I JUST REALIZED??? what the fuck what the fuck THAT'S HOW ENGROSSING THIS BOOK IS I only JUST REALIZED the protagonist never had a name) leading lady is a mess, but there were...too many times when I saw myself, word for word, in her. And parts of my closest friends. And parts of people I vaguely know. As she contradicts herself and rationalizes and tries to figure out what the fuck she wants, exactly, she resonates ------

deeply.

And her story, in barely 200 pages, shows -- does not tell -- more than I honestly thought was possible. Some books hit one note way too hard; some try to do too much -- rare is the book that artfully pulls all its topics together, gently, and leaves most of them up to the reader to pursue, in themselves.

I am in love with Stockholm, and this book is vibrantly what I am beginning to suspect is Swedish: rife, brilliant, steeped in history and tradition & cultural and class divides, sparse but seething, absolutely seething, with truth and the kind of sublime beauty you feel when you see the Northern Lights.

Fuck.

[prozaczytana · Rating 2 out of 5]

2,5/5

"Ta druga" charakteryzuje się pięknym, plastycznym, nieco poetyckim językiem, dla którego warto sięgnąć po twórczość Therese Bohman. Jednak co do samej historii - tej nie potrafię jednoznacznie ocenić.

Zachowanie bohaterki jest irracjonalne i niezmiernie irytujące. Młoda kobieta uzależniająca swoje szczęście od innych osób, która wydaje się albo kochać, albo nienawidzić - nic pomiędzy. Ponadto nie mogę przełknąć podejścia dziewczyny - na każdym kroku podkreśla, że jest biedna, pokrzywdzona oraz nieszczęśliwa przez brak odpowiednio wysokiego statusu społecznego, a przy tym krytykuje wszystkich dookoła, będąc przekonaną o swojej zajebistości. Coś mi tu ewidentnie zgrzyta...

Nie jestem przekonana, jaką naukę można byłoby wynieść z tej historii, oprócz tego, co pięknie wybrzmiewa na ostatnich stronach: "moralność jest dla takich jak wy, dla ludzi, których na to stać". Znajdziecie tu wspaniały styl i trafne spostrzeżenia, aczkolwiek sama opowieść jest dość miałka oraz nieprzekazująca zbyt wiele wartościowych treści, wartych zapamiętania.

[Zaczytana.Querida Maja Wiktorowicz · Rating 2 out of 5]

2,5⭐️

[vvenika.books · Rating 3 out of 5]

Gdybym miała okazję jeszcze raz poznać twórczość Therese Bohman po raz pierwszy przeczytałabym Tą drugą przed Utonęła.

[Szaman · Rating 5 out of 5]

Na swój sposób istnieje w tym jakaś równowaga, sprawiedliwość. Zatem wszyscy są teraz sami.

Im dalej w książkę, tym bardziej mi się podobała, więcej jak się wyśpię.

[franek_reads · Rating 4 out of 5]

4,5/5.

Ta druga, ta gorsza, ta biedniejsza, ta niechciana. Fabuła powieści wydaje się tutaj banalna i wszystkim nam dobrze znana – młoda kobieta, pracownica szpitalnej stołówki wdaje się w romans z o wiele starszym ordynatorem tej samej placówki. Dzieli ich praktycznie wszystko – pochodzenie, wykształcenie, stan materialny. Jednak Therese Bohman daleka jest w swojej prozie od pewnej schematyczności i sztampowości.

Nasza bezimienna bohaterka, pomimo iż pochodzi z ubogiej klasy robotniczej, czyta literaturę ambitną, jest inteligentna, ma dość ironiczny stosunek do otaczającej ją rzeczywistości, a przede wszystkim poszukuje mężczyzny, który odmieni jej samotne, szare, monotonne i pozbawione mimo wszystko perspektyw życie. „Ta druga” to porter psychologiczny kobiety żyjącej marzeniami, która z jednej strony jest już pogodzona ze swoim losem wynikającym z pochodzenia oraz zaszczepionym poczuciem bycia kimś słabszym, mniej ważnym, niepotrzebnym, aczkolwiek z drugiej strony to postać, która jest świadoma swojej inności, która nie godzi się na ogólne przyjęte konwenanse oraz życiowy podział społeczny i z pełną premedytacją zaczyna spotykać się z żonatym mężczyzną.

Mimo iż powieść liczy niecałe 200 stron, to Therese Bohman poruszyła na kartach powieści bardzo dużo różnorodnych tematów, które są ponadczasowe, wywołują emocje i zachęcają do dyskusji oraz rozmów. Jest to bez wątpienia mocna, ale również smutna i sentymentalna skandynawska proza. To kolejna powieść z wydawnictwa „Pauza”, która mnie nie zawiodła, i o której z pewnością będę myślał jeszcze długo po lekturze. Ponadto w niedalekim czasie będę chciał zaznajomić się z pozostałymi pozycjami szwedzkiej autorki. Polecam!

[Weronika W. · Rating 4 out of 5]

Niezwykle intelektualnie pogłębiony sposób myślenia antybohaterki, która wciąga czytelnika w wir romansu z żonatym uprzywilejowanym starszym mężczyzną. Kolejne wydarzenia nie tylko intrygują ich obrotem, ale przede wszystkim przemyśleniami i odczuciami bohaterki w ich wyniku.
Jest w przedstawionej logice (?) taka ostrość, że trudno dostrzec w niej błędy, jednak po czasie luki same się ujawniają. Czytelnicza podróż z odkrywania ich przynosi satysfakcję podobną do tej po rozwiązaniu dobrych zagadek detektywistycznych. Uwielbiam Therese Bohman