Stanisław Czycz (ur. 6 kwietnia 1929 w byłym Gwoźdźcu k. Krzeszowic, zm. 29 czerwca 1996 w Krakowie) – polski poeta i prozaik. Uważany za jednego z najbardziej oryginalnych polskich pisarzy XX wieku.
Wszedł do literatury skandalem: chcąc zapisać się do ZLP przyniósł wiersze zakazanego wówczas w Polsce Miłosza i przedstawił je jako swoje. Po raz pierwszy jego wiersze opublikował Andrzej Bursa w "Od A do Z" – dodatku do "Dziennika Polskiego". Debiutował w 1955 w słynnej Prapremierze Pięciu Poetów na łamach krakowskiego "Życia Literackiego" (wraz z Mironem Białoszewskim, Zbigniewem Herbertem, Bohdanem Drozdowskim, Jerzym Harasymowiczem). Wiersze Czycza rekomendował Ludwik Flaszen.
Twórczość poetycka Czycza utrzymana jest w tonie katastroficzno-wizyjnym. Bohaterowie jego prozy to często jednostki zbuntowane przeciw konwenansom i ustalonym obyczajom. Największy rozgłos przyniosło mu poświęcone Bursie opowiadanie And ze zbioru Ajol (1967), pierwotnie opublikowane w kwietniowym numerze Twórczości z roku 1961.
Na podstawie jego twórczości powstały trzy filmy fabularne:
"Pozwólcie nam do woli fruwać nad ogrodem" (1974, na podstawie opowiadania And, reżyseria i scenariusz: Stanisław Latałło) "Światło odbite" (1989, na podstawie opowiadania And, reżyseria: Andrzej Titkow, scenariusz: Andrzej Titkow i Bronisław Maj) "Nad rzeką, której nie ma" (1991, na podstawie opowiadań ze zbioru Nim zajdzie księżyc, reżyseria i scenariusz: Andrzej Barański)
Wybitnie męcząca i o niczym (według mnie oczywiście) więcej, niż o dwójce irytujących przyjaciół chodzących po knajpach. Pomijając strumień świadomości, język tej książki przyprawiał mnie o drgawki. Całkowicie rozmijam się z tym utworem.