What do you think?
Rate this book
Warum haben wir nichts gesagt?
Op weg naar een reünie van zijn oude school herinnert Pieter Vinck het zich opeens weer allemaal. Examentafeltje nr. 1 was onbezet gebleven. Er was iets gebeurd met Sietse, het studje dat zelfs sommige leraren de baas was - maar ook het eeuwige mikpunt van gepest en getreiter. En niemand die er iets van durfde te zeggen. Tijdens de reünie komt Pieter er langzamerhand achter wat zich destijds allemaal heeft afgespeeld, en waarom dat tafeltje op de de dag van eindexamen onbezet bleef...
- GenresRead For School
184 pages, Paperback
First published January 1, 1990
1 person is currently reading
16 people want to read
About the author
Jan de Zanger
31 books3 followersJan F. de Zanger was born in Schiedam, the Netherlands and died in Hejlsminde, Denmark. He was a Dutch author who started out as a poet but later on started to write children's books. As he was fluent in Danish, he also translated several books from Danish to Dutch.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
March 16, 2023
Truttig boek met een intens einde, dat door de verdere truttigheid iets lachwekkends krijgt.
(Die titel trouwens, had iemand daar maar wat van gezegd...)
(Die titel trouwens, had iemand daar maar wat van gezegd...)
September 13, 2023
Although this isn't a bad story and should be read more on schools. The writer of this book made some technical mistakes in writing this book which made the point count lower I believe for this book. He uses the "He" and "I" writing style for the same characteur which made it harder to follow. Also, the past and presence were not greatly marked and so that made it more difficult. Could have been better.
February 2, 2023
CW:
Leider durchaus realistisch.
Leider durchaus realistisch.
July 19, 2024
Ik weet niet zo goed wat ik hier van moet vinden.
Achterop de kaft staat een omschrijving van de auteur: "Jan de Zanger (1932) weet als geen ander spannende boeken te schrijven, over onderwerpen die iedereen aanspreken. Zijn boeken worden hoog getipt door de Nederlandse kinderjury en in de bibliotheek zijn ze altijd uitgeleend."
Misschien in de jaren '60 of zoiets, toen er nog niet zoveel boeken bestonden. Oké, dit boek is van 1990. De jeugd van toen is zoveel anders dan de jeugd van nu. Maar of ik met dat blik het boek goed vind…
Het heeft potentie.
Het komt er niet helemaal uit.
Laten we voorop stellen dat het onderwerp waar het boek over gaat een zeer belangrijk onderwerp is. Pesten, meelopen, wegkijken en de gevolgen daarvan (suïcide) komen aan bod. Maar om dat in een setting te doen van een groep volwassenen die zo'n 25 jaar na hun eindexamen (en dus allemaal veertigers zijn) bij elkaar komen op een schoolreünie… ik weet niet of dat nu de beste keus is.
Het is natuurlijk heftig dat Pieter Vink zo ongeveer getraumatiseerd is door de suïcide van zijn twee jaar jongere, superintelligente klasgenoot terwijl hij niets gezegd heeft om er iets aan te doen.
Hij heeft alle herinneringen aan zijn schooltijd verdrongen, maar op de dag van de reünie komt alles beetje bij beetje terug. Die reünie was een dag, maar Jezus, wat een lange dag is dat geweest om met zoveel mensen zo lang en uitgebreid te praten, na te denken, te bezinnen, naar de stad te gaan, alleen te staan roken… hoe kan dit op één dag zijn? Het tijdsbestek klopt niet.
En dan de nachtmerries die hij heeft waar hij nog even snel zijn vrouw over belt om het uit te pluizen. De rechtszaak die hij naspeelt op het eind om iedereen van katoen te geven. De opbouw daarvoor is "spannender" dan het eindresultaat waarbij de leraar in zijn broek gepoept heeft… dat was een beetje een anticlimax.
Het onderwerp is goed. Pesten is niet oké, je kunt beter ingrijpen dan niets zeggen en de rest van je leven gebukt gaan onder de gevolgen van wegkijken van pestgedrag.
Maar om dat nu in deze setting, een stel 40'ers op een eindeloze reünie, te vertellen? Nee, ik denk dat het op zoveel manieren anders, beter had gekund. Want wie wil je nu aanspreken met het verhaal: veertigers om hen te wijzen op gedrag uit het verleden, of aan jongeren om niet met pesten, meelopen of wegkijken te beginnen?
De laatste groep. En juist die laatste groep raakt niet aangesproken door dit verhaal. Hadden ze dáár maar wat van gezegd.
Achterop de kaft staat een omschrijving van de auteur: "Jan de Zanger (1932) weet als geen ander spannende boeken te schrijven, over onderwerpen die iedereen aanspreken. Zijn boeken worden hoog getipt door de Nederlandse kinderjury en in de bibliotheek zijn ze altijd uitgeleend."
Misschien in de jaren '60 of zoiets, toen er nog niet zoveel boeken bestonden. Oké, dit boek is van 1990. De jeugd van toen is zoveel anders dan de jeugd van nu. Maar of ik met dat blik het boek goed vind…
Het heeft potentie.
Het komt er niet helemaal uit.
Laten we voorop stellen dat het onderwerp waar het boek over gaat een zeer belangrijk onderwerp is. Pesten, meelopen, wegkijken en de gevolgen daarvan (suïcide) komen aan bod. Maar om dat in een setting te doen van een groep volwassenen die zo'n 25 jaar na hun eindexamen (en dus allemaal veertigers zijn) bij elkaar komen op een schoolreünie… ik weet niet of dat nu de beste keus is.
Het is natuurlijk heftig dat Pieter Vink zo ongeveer getraumatiseerd is door de suïcide van zijn twee jaar jongere, superintelligente klasgenoot terwijl hij niets gezegd heeft om er iets aan te doen.
Hij heeft alle herinneringen aan zijn schooltijd verdrongen, maar op de dag van de reünie komt alles beetje bij beetje terug. Die reünie was een dag, maar Jezus, wat een lange dag is dat geweest om met zoveel mensen zo lang en uitgebreid te praten, na te denken, te bezinnen, naar de stad te gaan, alleen te staan roken… hoe kan dit op één dag zijn? Het tijdsbestek klopt niet.
En dan de nachtmerries die hij heeft waar hij nog even snel zijn vrouw over belt om het uit te pluizen. De rechtszaak die hij naspeelt op het eind om iedereen van katoen te geven. De opbouw daarvoor is "spannender" dan het eindresultaat waarbij de leraar in zijn broek gepoept heeft… dat was een beetje een anticlimax.
Het onderwerp is goed. Pesten is niet oké, je kunt beter ingrijpen dan niets zeggen en de rest van je leven gebukt gaan onder de gevolgen van wegkijken van pestgedrag.
Maar om dat nu in deze setting, een stel 40'ers op een eindeloze reünie, te vertellen? Nee, ik denk dat het op zoveel manieren anders, beter had gekund. Want wie wil je nu aanspreken met het verhaal: veertigers om hen te wijzen op gedrag uit het verleden, of aan jongeren om niet met pesten, meelopen of wegkijken te beginnen?
De laatste groep. En juist die laatste groep raakt niet aangesproken door dit verhaal. Hadden ze dáár maar wat van gezegd.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 16, 2024
Een boek dat gemakkelijk wegleest en redelijk vermakelijk is. Zowel de opzet als de thematiek zijn leuk gekozen, maar matig uitgewerkt. Opzet: iemand die teruggaat naar zijn middelbare school en daar een fout in zowel zichzelf als de groep rechtzet. Het komt echter niet helemaal uit de verf: de karakters zijn allemaal relatief oppervlakkig; er wordt weinig gereflecteerd op de thema's van verantwoordelijkheid en volwassenheid; en zelfs van het "lijdend voorwerp" Sietse wordt eigenlijk veel bekend. Het einde is een beetje flauw, maar het is lastig in te denken wat anders had gekund.
Overigens wel leuk dat een aantal typisch Nederlandse elementen (zoals de lunch) terugkomen, maar ook hier had beter op kunnen worden ingezet.
Overigens wel leuk dat een aantal typisch Nederlandse elementen (zoals de lunch) terugkomen, maar ook hier had beter op kunnen worden ingezet.
January 4, 2016
Een mooi en aangenaam boek.
In het verhaal worden vooral de gevoelens en gedachten zeer uitvoerig beschreven. Het is een vlot boek dat het verhaal vertelt over een klas die na tientallen jaren een reünie houdt, waarbij voor het eerst openlijk wordt gepraat over hun klasgenoot die vlak voor hun eindexamens zelfmoord pleegde.
Het boek is niet geschikt voor lezers die houden van avonturistische en fictieve boeken.
In het verhaal worden vooral de gevoelens en gedachten zeer uitvoerig beschreven. Het is een vlot boek dat het verhaal vertelt over een klas die na tientallen jaren een reünie houdt, waarbij voor het eerst openlijk wordt gepraat over hun klasgenoot die vlak voor hun eindexamens zelfmoord pleegde.
Het boek is niet geschikt voor lezers die houden van avonturistische en fictieve boeken.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews