Ik ben al 11 jaar geen 16 meer

by Roos Rebergen

toen wij
toen ik wou praten hoe jij praatte
toen jij mij dik vond en ik jou gemeen
toen onze vader mij vroeg wat ik romantisch vond
toen mijn antwoord was: een paard met een piemel
toen ik dat toen ook echt daadwerkelijk voor me zag
toen jij dat grappig vond
toen onze opa doodging
toen we daarom laat naar bed mochten
toen we geen verdriet voelden
toen wij ons moeder niet kon troosten
toen ik alleen moest huilen omdat zij huilde
toen ik voor de hosties mee naar de begrafenis wou
toen ik goed vroeg om ongesteld te worden in plaats van wereldvrede
toen ik net zo oud als jij wou zijn

Als twaalfjarige stond Roos Rebergen op de planken van de Koeioneur, het jaarlijkse muziekfestival dat haar vader organiseerde op het erf van zijn boerderij in Duiven. En sindsdien is Roos blijven zingen, aanvankelijk in het Engels, maar na het oprichten van haar band Roosbeef in het Nederlands. De taal waarin zij haar bijzondere, vaak bizarre en altijd boeiende gedachten het beste kwijt kan.

ik wil een dokter die zich dik voelt en drinkt
die een zwaar hoofd heeft en zichzelf dood wenst
en als ik het toch voor het zeggen heb
het liefst met een soa
ik wil ook weleens lachen

Genres: Poetry

62 pages, Paperback

Published April 12, 2016

Reviews

[Lindy · Rating 5 out of 5]

Lekker giechelen

[Marcia · Rating 4 out of 5]

je wordt niet meer vrouw door bepaalde bladen te lezen
je bent niet meer vrouw als je zalf op je gezicht smeert
en ja we komen allemaal van dezelfde planeet
dat wist ik al voordat ik iets met een wetenschapper kreeg

Ik besloot gedichtendag in stijl af te sluiten met deze bundel van Roos Rebergen - ook gekend als de zangeres van Roosbeef. Je weet wel, die band met die grappige teksten.

ik ben al 11 jaar geen 16 meer is grappig en gevoelig tegelijk. Ik herkende me in: ze hecht zich te snel / of anderen hechten zich gewoon veel minder snel.

Ik raakte geïnspireerd door je hoeft niet overal geweest te zijn om veel van de wereld gezien te hebben / je moet gewoon opletten en niet overal doorheen praten.

Bij als we ergens aten mocht ik niet hetzelfde bestellen / dat mocht wel maar dan bestelde hij iets anders dacht ik grinnikend terug aan mijn ex (groot fan van Roosbeef indertijd).

De taal van Roos Rebergen is eenvoudig, maar haar zinsconstructies leveren grappige en herkenbare situaties op.

Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.

ik ben 11 jaar geen 16 meer
ik heb een hond op leeftijd
een verlopen paspoort
het gaat goed mama
het gaat goed met mij
meestal maakt het me trots dat ik op je lijk
gelukkig zijn we geen vriendinnen

[Cil Leytens · Rating 5 out of 5]

Meestal maakt het me trots dat ik op je lijk. Gelukkig zijn we geen vriendinnen.

[Laura · Rating 5 out of 5]

Oh. Ooooooh. Barstjes in mijn hartje.

[Jochen · Rating 4 out of 5]

'we vreeën in bossen
en fietsten in parijs
al was het mooier dan dat het klinkt
je had erbij moeten zijn
nee je had er niet bij moeten zijn'

Met zo'n verzen win je mijn poëziehart (trouw met mij, Roos Rebergen) en krijg je 4*! <3

[watcharita · Rating 4 out of 5]

sommige zaken zijn zo onnozel

[Joel.Stardust · Rating 3 out of 5]

3,5

[Bram Van boxtel · Rating 4 out of 5]

'we gaan nergens heen
we hoeven nergens naartoe
want we hebben genoeg van de wereld gezien om erover te kunnen schrijven'

Ik heb enorm uitgekeken naar het debut van Roos. Het boekje leest snel weg, en staat vol met de bitterzoete humor die Roos zo eigen is. Naar mijn idee ontbreekt het aan diepgang; onderliggende thematiek heb ik nog niet kunnen ontdekken.

Dat maakt het boekje echter niet minder mooi. Blijf schrijven, Roos!