Eva Daeleman was 19 toen ze plots in een hogesnelheidstrein richting mediawereld belandde. Met de lach aan haar gat en haar voeten op de grond. Altijd nieuwsgierig, altijd Eva. Maar na 6 jaar non-stop sporen, sputtert de trein en voelt ze dat het tijd is om afstand te nemen en zichzelf in de ogen te kijken. Haar toekomst aan te pakken, de koe bij de hoorns te vatten. En laat dat dan het liefst zo’n Vietnamese waterbuffel zijn. Dus trekt Eva voor zeven weken naar de andere kant van de wereld. In haar hoofd zou het een sprookje worden met een ‘eind goed, al goed’. Alleen op ontdekking onder de brandende zon en op slippers – met een gevuld hart en een leeg hoofd. De reis van haar leven. Of toch, dat moest het worden. Want die buffel, die gaf haar ongegeneerd een lel van een kopstoot. Factor 25 is het relaas van Eva’s trip door de bochten van haar ziel, langs de rijstvelden en stranden in Thailand en Vietnam. Een verhaal van twijfels en euforie, van tranen en cocktails.
Heel eerlijk, regelmatig erg herkenbaar. Geeft goesting om te gaan reizen. Maar ook constant in herhaling vallend en soms wil je de auteur eens goed dooreen schudden. Het verhaal is ook plots gedaan: 5 weken ongelukkig alleen, dan komt de mama af en 10 blz later is het boek uit.
"Het zoveelste boek van een BV" Dat was mijn eerste gedachte toen ik over dit boek hoorde. Ik had geen zin om mee te doen aan de hype (zo eentje ben ik dan, koppig). Tot ik reviews begon te lezen en goede reacties kreeg in mijn omgeving. Is het dan toch een deftig boek? Ik ging naar de boekenbeurs en nam het risico, ik heb hem gekocht.
En of hij mee viel? Het is een boek waarin ik, een 26-jarig meisje, mezelf helemaal herken. Het bracht troost dat een bekend persoon, die het helemaal voor elkaar lijkt of hoort te hebben, ook zo met zichzelf worstelt op die leeftijd. En dat maakt van dit boek een prachtig verhaal. Ik heb even moeten wennen aan het lettertype en Eva ging soms over van de hak op de tak, maar na een tijdje zat ik zo in het verhaal dat het me allemaal niet meer opviel.
Ik heb genoten van begin tot einde. En ik wil alweer opnieuw beginnen. Een schoontje is 't. Daeleman, merci om dit verhaal neer te pennen!
Ik word zelf 25 en herken veel van Eva’s haar gedachtenwereld. Fijn boek om te lezen en je niet alleen te voelen in je hoofd! De laatste 50 pagina’s vond ik wat rommelig. Een beetje van de hak op de tak. Maar, alsnog aan te raden!
In de kringloopwinkel gevallen op de kleurrijke cover en mooi lettertype. Boek gaat over Eva haar soloreis naar Thailand en Vietnam. Ze deelt heel eerlijk haar ervaring hiermee, zowel de leuke als minder leuke momenten. Niet heel goed geschreven, maar leest vlot weg.
Een leuke en grappige (met momenten) reisjournaal. Over jezelf ontdekken en durven toekenen hoe je bent, wat je graag en niet graag doet... over gemis en de schoonheid van alleen zijn... over vrienden maken en mensen uit verschillende hoeken van de wereld ontmoeten... over genieten en verdrietig zijn.
Nog een BV die in de belangstelling wil staan, was mijn eerste idee. Na een deeltje van voorstelling op de boekenbeurs gezien te hebben, was ik toch nieuwsgierig. Het boek is vlot geschreven en heel herkenbaar. Te herkenbaar soms, waardoor je het boek even aan de kant moet leggen om het te laten bezinken. De eerlijkheid van Eva is moedig, waardoor ik echt benieuwd ben naar haar tweede boek.
Door de vlotte, lichte schrijfstijl leest het als een trein. Ik had graag gehad dat het nog wat langer was. Na een lange beschrijving van haar ervaringen in Vietnam, komt Eva aan in Thailand en een tiental pagina's later is het boek uit.
In 2 dagen uitgelezen. Het boek geeft goesting om te reizen (na corona dan toch) en om te schrijven. Een goed tussendoortje, zo’n boek dat als een trein leest. Toch ook wel onder de indruk dat ze amper 25 was toen ze dit schreef!
Eva heeft een vlotte,humoristische schrijfstijl. Het lijkt echter alsof ze dit boek nog rap rap wou af krijgen, waardoor het einde niet dezelfde sfeer uitstraalt als het begin. Maar heb het boek graag gelezen.
Dat ik me kan inleven in de gedachten en gevoelens van Eva zou een understatement zijn. 25 jaar en ontzettend aan het uitkijken naar februari, wanneer ik aan mijn eigen soloreis door Zuidoost-Azië begin, dat ben ik. En blijkbaar ben ik niet alleen met al mijn reiskriebels en twijfels over het leven van alledag. Ik ben helemaal zot van reisboeken zoals 'Wild' en 'Into the wild', maar me echt identificeren met het hoofdpersonage kan ik toch niet. Dat was bij 'Factor 25' wel het geval. En net daarom is het een verhaal dat geschreven moest worden. Een literaire parel is het misschien niet, maar het geeft wel een echt verhaal van een echt meisje dat onverbloemd zowel de positieve als de negatieve kanten van alleen reizen verwoord. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, dat wordt duidelijk in dit boek, en op die manier krijg je een realistische kijk op het alleen reizen voorgeschoteld. Over het algemeen dus een echte aanrader! Als extra krijg je er nog een mooie lay-out bij, vol inspirerende quotes en met een geel randje waardoor je toch steeds een beetje aan de Thaise zon denkt bij het openslaan van het boek.
Eva Daeleman is een Vlaams mediafiguur. Op haar 19de werd ze door de radiozender MNM benaderd met een contract in combinatie met haar studie journalistiek. Wanneer ze op haar 25ste besluit om er een tijdje alleen op uit te trekken, resulteert dat in een heuse zoektocht, met vallen en opstaan.
Dit boek is haar reisverslag en het "naslagwerk" van de zoektocht. Een groots plezier om te lezen, vol herkenbare en grappige situaties, zo geschreven dat je als lezer soms gewoon kippenvel of traanogen krijgt!
Eén minpuntje, een paar tientallen pagina's voor het einde van het boek schrijft ze dat ze op dat moment in één derde van de reis zit. Met andere woorden, het eerste deel van de reis komt uitgebreider en gedetailleerder aan bod dan de rest. Vond ik persoonlijk een beetje raar, maar het zal allicht met een goede reden zijn.
Behalve dit laatste kan ik maar één ding over het boek zeggen en dat is: LEZEN:-)
Leest als het dagboek van een bevoorrechte tiener. Door haar bekendheid, looks en connecties kon ze dit waarschijnlijk laten publiceren. Er is niks mis met boeken van bv's, maar een beetje kwaliteit mag toch geëist worden. Het is repetitief en introspectief. Na één vermelding weet je wel dat ze liefdesverdriet heeft. En waarom soms Engelse woorden of zinsstukken in het Engels als er perfecte alternatieven in het Nederlands bestaan? Dat is niet hip, maar eerder storend. Vertaal toch naar de moertaal. Gelukkig zijn het hier wel volzinnen en geen lijstjes, hoewel er toch 1 Joy Anna Thielemansmoment in haar boek zit met twee lijstjes van wat ze wel en niet leuk vindt op reis.
Persoonlijk ben ik niet echt fan van dit boek. De reis op zich moet geweldig zijn. Zelf ben ik 6 maanden in Vietnam geweest dus een heleboel dingen waren herkenbaar voor mij. Maar het tempo in het boek was nogal traag in het begin en veel te snel naar het einde toe. Dat onevenwicht zorgde ervoor dat ik niet echt geboeid bleef. Ook van het soort hipster-Instagramtaaltje moet je houden. De stukjes tekst uit liedjes die geregeld in het boek opduiken om een impressie van de gevoelens van de auteur zo goed mogelijk weer te geven vond ik dan wel weer leuk en goedgekozen. Kortom: een niet zo'n goed verslag van wat wel een schitterende reis is.
Eva Daeleman is een fantastische vrouw, haar boek is helaas wat minder. Ik betwijfel of dit boek zou zijn uitgekomen als ze geen BV zou zijn. Het verhaal leest heel vlot. Een licht boek (staat vol met herhalingen, já ik weet dat je veel weent en graag ananas eet Eva, dat hoef je geen 10x te vermelden) met veel korte zinnetjes en uitspraken die niet echt passen in een boek, meer in een social media post. Het zou ook een column uit de Flair kunnen zijn, elk hoofdstuk in een nieuwe editie van het weekblad. Voor een boek vind ik het nogal zwakjes, waarschijnlijk wel goed voor mensen die niet graag lezen omdat het zo licht is.
Geen hoogstaande literatuur ofzo, maar dat was ook niet de bedoeling van dit boek. 'n Aanrader als je zelf 20-25 jaar bent, in een quarterlife-crisis belandt en droomt van backpacken in Zuid-Oost-Azië. Moest het zich niet in Vietnam en Thailand afgespeeld hebben (ooit heb ik zelf die reis afgelegd), dan zou ik het boek nooit uitgelezen hebben. Te veel navelstaarderij en gezeur (hoe kan je zo onvoorbereid op reis vertrekken?!). Maar ik behoor niet (langer) tot de doelgroep.
Als 26- meisje is dit boek zeker een punt van herkenning. Eva Daeleman schrijft naar mijn gevoel haar verhaal eerlijk neer. Het verhaal als ze in Viëtnam verblijft is heel uitgebreid. Het deel in Thailand is zeer kort. Vanaf dan gaat het volgens het boek ook wel wat beter met haar. Ik had ook nog wel graag wat meer details lezen over haal reis in Thailand.