Το απολεσθέν διαβατήριο του Ζέμπαλντ

by Τέτα Μακρή

Οδοιπορικό στη βόρεια Ιταλία;
Αναζήτηση συμπτώσεων, ή εκ των υστέρων κατασκευή τους;
Τακτοποίηση αναμνήσεων, ή αμφισβήτηση επιλογών;
Εξιδανίκευση του παρελθόντος, ή νοσταλγία του μέλλοντος;
Όλα αυτά έτσι, παρορμητικά, άτακτα, ανοργάνωτα.
Με αφορμή τον συγγραφέα G.W. Sebald, που έχασε το διαβατήριό του, τον Αύγουστο του 1987, στο Λιμόνε της λίμνης Γκάρντα και τη ζωή του, το Δεκέμβριο του 2001, στη στροφή ενός δρόμου στην ανατολική Αγγλία.
Με αφορμή μόνο, αυτό το κείμενο. (από το οπισθόφυλλο)

206 pages, Paperback

Published November 1, 2014

Reviews

[Γιώργος Γεωργόπουλος · Rating 4 out of 5]

(προσωπική εμπειρία) Ένα πρωινό στο καφέ που συνηθίζω να πηγαίνω για διάβασμα με πλησίασε η σερβιτόρα και με ενημέρωσε ότι ένα δώρο με περίμενε ως παραλύπτη του. Ένας φάκελος που απέξω έγραφε το μικρό μου. Το άνοιξα και ήταν "Το απολεσθέν διαβατήριο του Ζέμπαλντ". Η ίδια η συγγραφέας είχε ειδοποιήσει να μου το παραδώσουν. Η Τέτα Μακρή, γνωστή ζωγράφος και για χρόνια καθηγήτρια στην Καλών Τεχνών, σπάνια επισκέπτεται το μικρό καφέ-Γκαλερι που εγώ στεγάζω τις αναζητήσεις μου. Η επικοινωνία μας μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν ένα νεύμα για καλημέρα που απλά επιβεβαίωνε την συνέπεια μου ως θαμώνα όταν εκείνη επέλεγε να επισκεφθεί το καφέ. Μόνο αν διαβάσει κανείς το βιβλίο της μπορεί να καταλάβει γιατί έκανε την κίνηση να δωρήσει το βιβλίο της σε έναν άγνωστο (όταν βρήκα το τηλ της και την πήρα να την ευχαριστήσω με αποκάλεσε δικό της άνθρωπο, φίλο). Μάλλον ήταν μια ανάγκη της να διαχειριστεί νέο υλικό, για να το συμπεριλάβει σε ένα ακόμη βιβλίο που θα γράψει κάπου στο τέλος, και που αν δεν το προφτάσει τελειωμένο έδωσε τουλάχιστον σε εμάς που την συναντήσαμε τον τρόπο να μας φανταστούμε κομμάτια αυτού του βιβλίου. Ένα τέτοιο βιβλίο γεμάτο αισθήσεις, γεμάτο πινελιές λόγου που συνθέτουν έναν ιδιότυπο πίνακα συναντά κανείς με διαβατήριο την γραφή της στο δώρο που μου έκανε. Ένας πίνακας με ένα λευκό μπαλόνι στη μέση που κάτι το κρατά σε ισορροπία, δεμένο. Ο πίνακας αυτός είναι πλέον στα χέρια μου...

Γιώργος Γεωργόπουλος-Μπέλκος