Аритмія почуттів

by Dorota Wellman, Janusz Leon Wiśniewski, Дорота Веллман

Автор самої чуттєвої книги останнього десятиліття «Самота в Мережі» розповідає про себе, ділиться з читачами своїми сокровенними думками про життя, любов і літературу. Відповідаючи на гострих, деколи провокаційні питання популярної польської журналістки Дороти Веллман, ведучої цілого ряду телепередач, струм-шоу, продюсера теле- і радіопередач, знавець жінок, чоловік-фемініст, як називає себе сам Вишнєвський, розкриває перед читачами власні таємниці і секрети творчої кухні, ділиться своїми печалями, надіями і мріями, розповідає про час, проведений в Нью-Йорку, про причини, що спонукали його переїхати у Франкфурт-на-Майне, про улюблені ресторани, музику, розваги, людей, що вплинули на формування його світогляду... «Аритмія почуттів» – все, що ви хотіли знати про улюбленого письменника.

Genres: Polish Literature

224 pages, Paperback

First published January 1, 2008

Reviews

[Marta Demianiuk · Rating 3 out of 5]

Lubię Wiśniewskiego. Dużo można się z tej książki o nim dowiedzieć.

[Ania · Rating 4 out of 5]

Bardzo pouczająca, inteligentna rozmowa dwójki błyskotliwych ludzi. Ona nie zadaje głupich pytań. On udziela mądrych, ciekawych odpowiedzi, przemycając do nich trochę nauki, życiowego doświadczenia i przemyśleń nad przemijaniem, samotnością, sensem istnienia. Widać, że słuchają się wzajemnie. Pytania nie są sztampowe, "wyuczone" i z góry przygotowane, tylko wypływają z treści dialogu. Czasem pogłębiają odpowiedź, a czasem stawiają ją w innym świetle.
Bardzo przyjemna, pouczająca lektura. Zaraz siadam do drugiej części. Polecam gorąco.

[Bożena · Rating 4 out of 5]

Rozmowa - rzeka, ale wcale mi się nie dłużyła. Im dalej byłam, tym mniej się dziwiłam, że facet takie książki napisał. Ale można się było spodziewać, że będzie ciekawie, jak oboje rozmówcy na takim poziomie są. Na marginesie - lubię i podziwiam bardzo jedno i drugie! Fajne i ciekawe podejście do życia mają...
Pisarz pewnie nie powiedział o sobie wszystkiego, ale chyba nie o to w zamyśle chodziło. Jakiś taki... ludzki i normalny się teraz wydaje... Znajomy i... bliski?