What do you think?
Rate this book
As in tas
Elk voorjaar maakte Jelle Brandt Corstius een fietstocht met zijn vader. Een bestemming was er nooit, maar wel de zekerheid dat het niet langer dan twee dagen zou duren. Anders kregen ze ruzie.
Op 18 april 2014 begon Jelle Brandt Corstius weer aan een tocht, maar dan zonder zijn twee maanden eerder overleden fietsmaatje en vader, Hugo Brandt Corstius, een wonderlijke man die veel begreep van dingen waar de meeste mensen niets van begrepen (palindromen), maar weer heel weinig van de meest normale dingen (kinderen).
Met in zijn fietstas een deel van de as van zijn vader legt Brandt Corstius in zestien dagen 1.620 kilometer af. Hij kampeert op een troosteloze camping in Luxemburg, wordt beroofd door zigeuners (de as laten ze achter), logeert bij een Maastrichtse dame die eist dat hij het douchewater opvangt om de toilet mee door te spoelen en trekt overmoedig met vijftig kilo aan bagage door de Ardennen - tot hij aan de Middellandse Zee uitkomt, waar hij de as uitstrooit.
Op 18 april 2014 begon Jelle Brandt Corstius weer aan een tocht, maar dan zonder zijn twee maanden eerder overleden fietsmaatje en vader, Hugo Brandt Corstius, een wonderlijke man die veel begreep van dingen waar de meeste mensen niets van begrepen (palindromen), maar weer heel weinig van de meest normale dingen (kinderen).
Met in zijn fietstas een deel van de as van zijn vader legt Brandt Corstius in zestien dagen 1.620 kilometer af. Hij kampeert op een troosteloze camping in Luxemburg, wordt beroofd door zigeuners (de as laten ze achter), logeert bij een Maastrichtse dame die eist dat hij het douchewater opvangt om de toilet mee door te spoelen en trekt overmoedig met vijftig kilo aan bagage door de Ardennen - tot hij aan de Middellandse Zee uitkomt, waar hij de as uitstrooit.
152 pages, Paperback
First published March 8, 2016
9 people are currently reading
470 people want to read
About the author
Jelle Brandt Corstius
15 books100 followersBrandt Corstius volgde van 1990 tot 1996 het VWO aan het Amsterdams Lyceum en ging daarna voor een jaar naar het Elizabethtown College in Pennsylvania. Van 1997 tot 2003 studeerde hij geschiedenis en journalistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen. In Groningen was hij lid van A.S.V. Dizkartes.
Brandt Corstius was van 2002 tot 2005 redacteur voor Barend & Van Dorp. Hij woonde van 2005 tot 2010 in Moskou, waar hij correspondent was voor Trouw, De Standaard en mensenrechtenmagazine Wordt Vervolgd.
In 2009 maakte hij voor de VPRO de televisieserie Van Moskou tot Magadan, waarin Brandt Corstius in Rusland op zoek gaat naar thema's die het leven van de gewone Rus vandaag de dag domineren. In 2010 vervolgde hij zijn reportages in de serie Van Moskou tot Moermansk en in 2014 trok hij door de Kaukasus voor de serie De bergen achter Sotsji.
Brandt Corstius presenteerde in 2010 en 2011 het programma Zomergasten. Hij presenteert voor de VPRO de reportageserie Van Bihar tot Bangalore in acht afleveringen (2012-2013). Hij woont sinds 2010 in Amsterdam
Brandt Corstius was van 2002 tot 2005 redacteur voor Barend & Van Dorp. Hij woonde van 2005 tot 2010 in Moskou, waar hij correspondent was voor Trouw, De Standaard en mensenrechtenmagazine Wordt Vervolgd.
In 2009 maakte hij voor de VPRO de televisieserie Van Moskou tot Magadan, waarin Brandt Corstius in Rusland op zoek gaat naar thema's die het leven van de gewone Rus vandaag de dag domineren. In 2010 vervolgde hij zijn reportages in de serie Van Moskou tot Moermansk en in 2014 trok hij door de Kaukasus voor de serie De bergen achter Sotsji.
Brandt Corstius presenteerde in 2010 en 2011 het programma Zomergasten. Hij presenteert voor de VPRO de reportageserie Van Bihar tot Bangalore in acht afleveringen (2012-2013). Hij woont sinds 2010 in Amsterdam
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 190 reviews
January 8, 2019
Prachtig...ontroerend...hoe Jelle de relatie met zijn vader beschrijft...fietsend met een deel van de as van zijn vader in zijn fietstas naar de Middellandse zee...vol liefde blikt hij terug op de relatie met zijn vader...een markante, indrukwekkende, hilarische persoonlijkheid. Herkenbare emoties voor iedereen die een dierbare heeft verloren
March 28, 2016
Tentamens waren voorbij, studiefinanciering stond weer op mijn rekening en na een dag werken belandde ik daarom weer 'ns in een boekhandel in Amstelveen. Daar lag As in tas, waar al eerder die week over was gesproken in DWDD. Bij het kijken van die uitzending had ik mij al voorgenomen om het binnenkort (ooit) te gaan lezen - een voornemen dat ik misschien iets te gemakkelijk maak, gezien mijn enorme to-readlijst.
Het leest zó fijn! De honderdvijftig pagina's zijn om te koesteren. Gister had ik het makkelijk uit kunnen lezen, maar dat stelde ik toch nog een dag uit. Gewoon, omdat ik niet wist of ik al zonder de gedetailleerde beschrijvingen van fietstochten en eenzame Franse dorpjes kon. Of zonder de verzameling herinneringen aan het bijzondere maar ongelooflijk lastige mens dat Hugo Brandt Corstius volgens mij was. Het zijn soms tenenkrommende beschrijvingen van situaties uit de jeugd van Jelle, je vóelt zijn schaamte en hebt daar begrip voor. Ook hilarisch, hoor, het hele boek eigenlijk. De beschreven praktische onhandigheden en merkwaardige ontmoetingen in eenzame gebieden, bijvoorbeeld. Jelle vraagt zich af, als hij uiteindelijk met z'n voeten in de Middellandse Zee staat, waar dit allemaal eigenlijk op slaat, en waar dit nou allemaal voor nodig was. Maar dat maakt het mede zo mooi, die noodzaak die Jelle voelt om deze tocht te maken, al weet hij niet waarom precies, of hoe.
Wat een ontroerend boek. Een deel gaat bijvoorbeeld over rouwen-bij-leven, over afscheid nemen, over accepteren dat je vader je vader al niet meer is, en hoe daar dan op te reageren. En ondanks de vreemde opvoeding, de schaamte, en afgesloten universums was er ook veel liefde. Deed zijn vader moeite voor hem en zijn zussen. Het heeft hem veel gebracht, zijn jeugd zoals die was, en het is aangrijpend om al lezend dat samen met hem te kunnen concluderen.
Ga dit lezen (en heb lief, dat is belangrijk, weet ik weer even meer dan gewoonlijk).
Het leest zó fijn! De honderdvijftig pagina's zijn om te koesteren. Gister had ik het makkelijk uit kunnen lezen, maar dat stelde ik toch nog een dag uit. Gewoon, omdat ik niet wist of ik al zonder de gedetailleerde beschrijvingen van fietstochten en eenzame Franse dorpjes kon. Of zonder de verzameling herinneringen aan het bijzondere maar ongelooflijk lastige mens dat Hugo Brandt Corstius volgens mij was. Het zijn soms tenenkrommende beschrijvingen van situaties uit de jeugd van Jelle, je vóelt zijn schaamte en hebt daar begrip voor. Ook hilarisch, hoor, het hele boek eigenlijk. De beschreven praktische onhandigheden en merkwaardige ontmoetingen in eenzame gebieden, bijvoorbeeld. Jelle vraagt zich af, als hij uiteindelijk met z'n voeten in de Middellandse Zee staat, waar dit allemaal eigenlijk op slaat, en waar dit nou allemaal voor nodig was. Maar dat maakt het mede zo mooi, die noodzaak die Jelle voelt om deze tocht te maken, al weet hij niet waarom precies, of hoe.
Wat een ontroerend boek. Een deel gaat bijvoorbeeld over rouwen-bij-leven, over afscheid nemen, over accepteren dat je vader je vader al niet meer is, en hoe daar dan op te reageren. En ondanks de vreemde opvoeding, de schaamte, en afgesloten universums was er ook veel liefde. Deed zijn vader moeite voor hem en zijn zussen. Het heeft hem veel gebracht, zijn jeugd zoals die was, en het is aangrijpend om al lezend dat samen met hem te kunnen concluderen.
Ga dit lezen (en heb lief, dat is belangrijk, weet ik weer even meer dan gewoonlijk).
January 22, 2024
Voor mij was Jelle Brandt Corstius eerst de ‘zoon van’. Voor anderen die de bijzonderheden van de Nederlandse taal (meer naar de vorm dan de betekenis) en/of de wiskunde een warm hart toedragen, zal dat ook kunnen gelden. Vader Hugo is immers de vader der palindromen en zo veel taligs meer. Intussen heeft de zoon van Hugo bredere bekendheid gekregen, vooral door op televisie te verschijnen op reis in een van de vele Russisch sprekende landen. Na een kort dementie-ziekbed overleed Hugo Brandt Corstius. Na aarzelingen om diverse begrijpelijke redenen begon Jelle aan de uitvoering van zijn plan om vanuit zijn woonplaats Amsterdam naar de Middellandse Zee te fietsen om daarin zijns vaders as uit te strooien.
Als ongeoefend fietser is de tocht voor Jelle een zware opgave. Ik heb zelf veel gefietst, verscheidene scenes kan ik daarom goed navoelen. Een eindweegs in het boek maakt Jelle verstandige opmerkingen over het wat planmatiger aanpakken van een berg. We ervaren in de tekst weinig van het landschap, maar daar ging het niet om. We ontmoeten allerlei verschillende mensen en daarover is de reisschrijver al iets toeschietelijker met informatie, vooral voor zover zij een functie hebben in zijn voortgang. Hoofdbestanddeel vormt de reeks anekdotes over zijn vader. Hij schrijft in een stijl die sterk journalistiek getint is – geen wonder als je in dat vak hebt doorgeleerd – en die in het begin als afgemeten en onbetrokken kan overkomen, maar die snel went. ’t Is precies of je hem op z’n droog-laconiekst een even subtiele als scherpe opmerking hoort maken over het constateren van iets, wat hem een grote teleurstelling is. Jelle portretteert Hugo als een wat excentriek persoon, voor wie het niet meegevallen moet zijn om zijn kinderen alleen op te voeden sinds het overlijden van zijn vrouw in het jaar dat Jelle drie was. Jelle merkt in zijn achteruitblikken dat hij steeds minder intens en vervolgens minder vaak plaatsvervangende schaamte is gaan voelen om de rare streken die zijn vader in het openbaar uitvoerde. De combinatie van eerlijk en liefdevol een eerbetoon schrijven over je raar gevonden vader maakte het lezen van dit boek tot een aangename leeservaring.
De structuur van het boek is helder; aan het begin van elk hoofdstuk, tevens een reisetappe, staan de plaatsnamen van start en dageinde en een landkaart, waarop het betreffende deel van de route iets zwarter getekend is dan de rest van de complete route. JM
Als ongeoefend fietser is de tocht voor Jelle een zware opgave. Ik heb zelf veel gefietst, verscheidene scenes kan ik daarom goed navoelen. Een eindweegs in het boek maakt Jelle verstandige opmerkingen over het wat planmatiger aanpakken van een berg. We ervaren in de tekst weinig van het landschap, maar daar ging het niet om. We ontmoeten allerlei verschillende mensen en daarover is de reisschrijver al iets toeschietelijker met informatie, vooral voor zover zij een functie hebben in zijn voortgang. Hoofdbestanddeel vormt de reeks anekdotes over zijn vader. Hij schrijft in een stijl die sterk journalistiek getint is – geen wonder als je in dat vak hebt doorgeleerd – en die in het begin als afgemeten en onbetrokken kan overkomen, maar die snel went. ’t Is precies of je hem op z’n droog-laconiekst een even subtiele als scherpe opmerking hoort maken over het constateren van iets, wat hem een grote teleurstelling is. Jelle portretteert Hugo als een wat excentriek persoon, voor wie het niet meegevallen moet zijn om zijn kinderen alleen op te voeden sinds het overlijden van zijn vrouw in het jaar dat Jelle drie was. Jelle merkt in zijn achteruitblikken dat hij steeds minder intens en vervolgens minder vaak plaatsvervangende schaamte is gaan voelen om de rare streken die zijn vader in het openbaar uitvoerde. De combinatie van eerlijk en liefdevol een eerbetoon schrijven over je raar gevonden vader maakte het lezen van dit boek tot een aangename leeservaring.
De structuur van het boek is helder; aan het begin van elk hoofdstuk, tevens een reisetappe, staan de plaatsnamen van start en dageinde en een landkaart, waarop het betreffende deel van de route iets zwarter getekend is dan de rest van de complete route. JM
June 11, 2024
Wow dit was erg. Dit is de definitie van mediocre middle aged white man die veel te vaak te horen heeft gekregen dat hij fantastisch is.
*Nee ik hoef niet ieder hoofdstuk te horen of je je geslachtsdeel nog kunt voelen.
*Je toch al dunne boekje vullen met een halfbakken recensie van een "literair meesterwerk" is ook onnodig.
*Dat jij een probleem hebt met je vader terwijl je ook van hem houdt, is in dit geval jouw probleem, want iedereen ziet zo wel dat hij een vrouwenhatende eikel was.
*"Ook al is het een hoer" is een heel vrouwonvriendelijke opmerking. Het was verre van de enige vrouwonvriendelijke opmerking in dit boekje, maar wel de meest opvallende.
*Je wilt je kwetsbaar opstellen naar je lezers. Dat je je kwetsbaar opstelt door te zeggen dat je niet om water durfde te vragen, komt eerder dom over. Vraag gewoon om water gast.
Wat een spectaculaire verspilling van tijd was dit. Ik neem me bij deze voor om geen memoires van middelmatige witte mannen van middelbare leeftijd meer te lezen.
*Nee ik hoef niet ieder hoofdstuk te horen of je je geslachtsdeel nog kunt voelen.
*Je toch al dunne boekje vullen met een halfbakken recensie van een "literair meesterwerk" is ook onnodig.
*Dat jij een probleem hebt met je vader terwijl je ook van hem houdt, is in dit geval jouw probleem, want iedereen ziet zo wel dat hij een vrouwenhatende eikel was.
*"Ook al is het een hoer" is een heel vrouwonvriendelijke opmerking. Het was verre van de enige vrouwonvriendelijke opmerking in dit boekje, maar wel de meest opvallende.
*Je wilt je kwetsbaar opstellen naar je lezers. Dat je je kwetsbaar opstelt door te zeggen dat je niet om water durfde te vragen, komt eerder dom over. Vraag gewoon om water gast.
Wat een spectaculaire verspilling van tijd was dit. Ik neem me bij deze voor om geen memoires van middelmatige witte mannen van middelbare leeftijd meer te lezen.
September 25, 2023
Allereerst iets over het boek dat niets met de inhoud te maken heeft. Van de 152 bladzijden zijn er niet meer dan 100 met tekst. Die tekst begint pas op bladzijde 15 en tussen elk van de 13 hoofdstukjes zit er vier pagina’s leegte waaronder steeds hetzelfde plaatje van de fietstocht van Jelle van Amsterdam naar de Rivièra. Kortom de uitgeverij heeft wel erg zijn best gedaan om een dun boekje op te blazen. Het is overigens wel een mooi boekje. Jelle is de zoon van een knappe en ook eigenzinnige en rare vader, Hugo Brandt Corstius die wiskundige en taalkundige was. In 2014 overleed hij na een periode van dementie en aftakeling. Jelle ondernam daarna een fietstocht van Amsterdam naar Zuid Frankrijk en nam de as van zijn vader mee om die in de Middellandse Zee uit te strooien. Hij maakte vroeger vaker fietstochten met zijn vader en dit was zijn afscheidstocht.
Hij beschrijft de etappes en wat hij onderweg meemaakt, maar vooral ook de herinneringen aan zijn vader. Soms met schaamte en ongemak, maar vooral ook met liefde voor zijn unieke persoon en unieke kwaliteiten. Het is daarmee een mooi persoonlijk boek geworden. De vele niet ingevulde pagina’s geven je als lezer ook al weer wat ruimte, al mag dat van mij een tikkeltje minder zoals ik hier boven al aangaf.
Hij beschrijft de etappes en wat hij onderweg meemaakt, maar vooral ook de herinneringen aan zijn vader. Soms met schaamte en ongemak, maar vooral ook met liefde voor zijn unieke persoon en unieke kwaliteiten. Het is daarmee een mooi persoonlijk boek geworden. De vele niet ingevulde pagina’s geven je als lezer ook al weer wat ruimte, al mag dat van mij een tikkeltje minder zoals ik hier boven al aangaf.
March 14, 2016
Mooi. Eerlijk. Hij spaart zijn vader maar ook zichzelf niet. Op punten heel herkenbaar. Soms ook ontroerend. Meer dan de moeite waard dus!
January 25, 2025
Gelezen in het kader van het lezen van de onlangs verschenen biografie van zijn vader, waarin regelmatig geciteerd wordt uit dit boek. Ik schrijf 'boek', het is meer een boekje. En dat is jammer, want het is een intrigerend verhaal dat uiteindelijk een beetje te beknopt voelt.
April 22, 2017
Een wel erg flutterig boekje, heeft weinig om het lijf, tamelijk gemakzuchtig proza. Had veel meer willen horen over de rariteiten van vader Hugo ipv de cliché fietsvertelsels. In hoeverre herkent de auteur zich in zijn vader? Heel even is er een hint maar daar blijft het bij, jammer. Enne, mijn eigen obsessie, kan een uitgever die zelf een buitenlandse naam heeft er nou niet voor zorgen dat die paar Franse woorden in het boek goed gespeld worden?
March 13, 2016
Ademloos en in één ruk (oké, alleen onderbroken voor een etentje en een nachtje slaap) heb ik Jelles nieuwste boek uitgelezen. Ik heb bijna de hele tijd gelachen en één keer gehuild. Mooi.
December 8, 2025
Wat een prachtige manier om het afscheid van je vader te verwerken. Wat een bijzondere vader was die Hugo, hoe mooi dat er ruimte is voor alle emoties.
March 13, 2016
Over een waanzinnige fietstocht, een vreemde zadelpijn, veel Hugo-momenten (wonderlijke verhalen van en over de wonderlijke vader) en het rouwen-bij-leven.
'Mijn vader probeerde iets te zeggen, maar ik kon het door het geraas niet horen. Het praten ging steeds lastiger. 'Dit is de laatste keer dat ik de zee zie,' fluisterde hij.
Ik wist niet wat ik hierop moest zeggen. Samen keken wij naar de branding, die een geweldige hoeveelheid schuim achterliet. En naar de duinen en de zandkorrels die als spoken over het strand dansten.
Het was de bedoeling dat we de hele dag in het huisje zouden doorbrengen, maar toen ik het huisje had warmgestookt fluisterde hij dat hij moe was en naar huis wilde. Ik associeerde Petten zo met de vitale papa van vroeger dat ik niet doorhad dat ik nu een andere vader had. Hij ging op de divan liggen, en ik kroop bij hem. Ik hield hem vast, moest huilen en zei hem dat ik zo verschrikkelijk veel van hem hield. Hij zei niks, maar hield mij vast en dat was genoeg. Er zijn mensen die spijt hebben omdat ze bepaalde dingen niet tegen hun ouders hebben gezegd; dat heb ik in ieder geval niet. Ik heb alles gezegd en ook alles gevraagd. Soms kreeg ik een knuffel, soms een Pirelli.
Samen liggen op de divan in Petten, dat was rouwen.'
'Mijn vader probeerde iets te zeggen, maar ik kon het door het geraas niet horen. Het praten ging steeds lastiger. 'Dit is de laatste keer dat ik de zee zie,' fluisterde hij.
Ik wist niet wat ik hierop moest zeggen. Samen keken wij naar de branding, die een geweldige hoeveelheid schuim achterliet. En naar de duinen en de zandkorrels die als spoken over het strand dansten.
Het was de bedoeling dat we de hele dag in het huisje zouden doorbrengen, maar toen ik het huisje had warmgestookt fluisterde hij dat hij moe was en naar huis wilde. Ik associeerde Petten zo met de vitale papa van vroeger dat ik niet doorhad dat ik nu een andere vader had. Hij ging op de divan liggen, en ik kroop bij hem. Ik hield hem vast, moest huilen en zei hem dat ik zo verschrikkelijk veel van hem hield. Hij zei niks, maar hield mij vast en dat was genoeg. Er zijn mensen die spijt hebben omdat ze bepaalde dingen niet tegen hun ouders hebben gezegd; dat heb ik in ieder geval niet. Ik heb alles gezegd en ook alles gevraagd. Soms kreeg ik een knuffel, soms een Pirelli.
Samen liggen op de divan in Petten, dat was rouwen.'
March 4, 2016
Grappig en mooi. JB Corstius komt in Venlo praten over dit boek, tijdens de Boekenweek. 18 maart in Domani.
May 4, 2016
Wat. Een. Geweldig. Boek! Heerlijk om te lezen!
May 10, 2016
Een ontroerend eerbetoon van een zoon aan zijn vader. Mooi, helder geschreven.
August 8, 2016
Niet geweldig geschreven, maar een sympathiek portret
October 16, 2024
lekker weglezend, zij het wat niemendallerig boekje waarin Jelle Brandt Corstius met een zakje as van zijn overleden vader helemaal naar de Middellandse zee fietst. Zijn reisverslag vol kleine, vaak licht humoristische observaties wordt afgewisseld met herinneringen aan zijn vader, literator Hugo Brandt Corstius, die op zijn zachtst gezegd nogal eigenzinnig was. Diepgravend of verheffend is het allemaal niet, maar omdat het je het boekje zo uit hebt, voelt het ook niet als verspilde tijd, zeker niet met passages als deze over Noord-Frankrijk:
"De huizen zijn liefdeloos gebouwd en grauw afgewerkt. Af en toe stop ik voor koffie bij een tabac die uitzicht biedt op nog meer lelijkheid. Aan de bar staan mannen met een glas 1664. Waarschijnlijk staan ze er al de hele ochtend. Ze roepen af en toe wat; het moet echt Frans zijn, maar ik versta er niets van. Zowel de mannen als vrouwen lijken op Eddy Wally."
"De huizen zijn liefdeloos gebouwd en grauw afgewerkt. Af en toe stop ik voor koffie bij een tabac die uitzicht biedt op nog meer lelijkheid. Aan de bar staan mannen met een glas 1664. Waarschijnlijk staan ze er al de hele ochtend. Ze roepen af en toe wat; het moet echt Frans zijn, maar ik versta er niets van. Zowel de mannen als vrouwen lijken op Eddy Wally."
June 23, 2018
Ik las dit in een dag uit. Prachtig, ontroerend en heel liefdevol. Hardop lachen en bijna huilen tegelijkertijd. De liefde van Jelle voor zijn aparte vader spat van het boek af.
December 28, 2024
Een aardig boek over rouwen en fietsen. De frequentie van expliciete fallische passages vond ik wel wat storend.
January 6, 2022
Helemaal prachtig. Ik vond het wel vervelend hoe vaak het woord lul en worst (als verwijzing naar penis) gebruikt werden. Maar dat werd gedurende het boek steeds minder.
Ik krijg er ook zin van om op fietsvakantie te gaan. Hetgeen gezien Jelles ervaring tegelijkertijd onvoorstelbaar en geheel logisch is.
Net als in de voorstelling van zijn zus Aaf (welkom bij mijn zielige jeugd) wordt de onmogelijkheid van hun vader intrigerend bloot gelegd. Maar toch is altijd vooral de liefde voor hun vader voel- en leesbaar. Dat mag en kan er samen zijn.
Ik krijg er ook zin van om op fietsvakantie te gaan. Hetgeen gezien Jelles ervaring tegelijkertijd onvoorstelbaar en geheel logisch is.
Net als in de voorstelling van zijn zus Aaf (welkom bij mijn zielige jeugd) wordt de onmogelijkheid van hun vader intrigerend bloot gelegd. Maar toch is altijd vooral de liefde voor hun vader voel- en leesbaar. Dat mag en kan er samen zijn.
May 5, 2025
Cute en grappig boekkie
May 20, 2023
Somewhere between 3 and 4 stars. Definitely enjoyable, but it feels at bit too light and hasty.
September 23, 2023
? Leeskring Zoetermeer #3
🤔 Genoten van dit boekje over de fietstocht van de schrijver naar de Middellandse Zee waar hij de as uitstrooit van zijn eigengereide vader. Matthijs van Nieuwkerk omschrijft het prima in de 4e druk die ik gelezen heb: 'Een ontroerend en lief boek'.
p41: 'Mensen vond mijn vader niet zo interessant maar dieren werden onderweg altijd hartelijk begroet, vooral koeien en mieren, in het bijzondere mieren die iets aan het sjouwen waren. Rond een uur of vier kochten we traditiegetrouw ergens een fles wijn en dronken die dan naast de dorpssuper op, gewoon uit de fles. Daarvoor nam mijn vader speciaal een kurkentrekker mee. Dat was overigens zijn enige bagage. Vervolgens gingen we dronken op zoek naar een slaapplek. Dit was altijd het fijnste moment van de dag; mijn vader fietste niet meer alsof hij de trein moest halen en vertelde over nieuwe krankzinnige taalgoochelarijen waar hij mee bezig was. Ik kon hem niet altijd volgens, maar dat gaf niet. Hij fietste nog steeds door rood, maar wachtte dan wel aan de andere kant van de kruising.'
=> Jelle Brandt Corstius las op zijn fietstocht naar Zuid-Frankrijk op zijn mobiele telefoon 'Vader' van Knausgard. Ik heb dat boek ook in mijn boekenkast staan, dus dit boekje stimuleert mij nu om dat dikke boek "ooit" ter hand te nemen. Dit boekje las een heel stuk gemakkelijker waarschijnlijk en met veel minder pagina's, wat zeker wel eens lekker is omdat de leeskringboeken meestal veel meer pagina's omvatten...
MW 25/9/21
🤔 Genoten van dit boekje over de fietstocht van de schrijver naar de Middellandse Zee waar hij de as uitstrooit van zijn eigengereide vader. Matthijs van Nieuwkerk omschrijft het prima in de 4e druk die ik gelezen heb: 'Een ontroerend en lief boek'.
p41: 'Mensen vond mijn vader niet zo interessant maar dieren werden onderweg altijd hartelijk begroet, vooral koeien en mieren, in het bijzondere mieren die iets aan het sjouwen waren. Rond een uur of vier kochten we traditiegetrouw ergens een fles wijn en dronken die dan naast de dorpssuper op, gewoon uit de fles. Daarvoor nam mijn vader speciaal een kurkentrekker mee. Dat was overigens zijn enige bagage. Vervolgens gingen we dronken op zoek naar een slaapplek. Dit was altijd het fijnste moment van de dag; mijn vader fietste niet meer alsof hij de trein moest halen en vertelde over nieuwe krankzinnige taalgoochelarijen waar hij mee bezig was. Ik kon hem niet altijd volgens, maar dat gaf niet. Hij fietste nog steeds door rood, maar wachtte dan wel aan de andere kant van de kruising.'
=> Jelle Brandt Corstius las op zijn fietstocht naar Zuid-Frankrijk op zijn mobiele telefoon 'Vader' van Knausgard. Ik heb dat boek ook in mijn boekenkast staan, dus dit boekje stimuleert mij nu om dat dikke boek "ooit" ter hand te nemen. Dit boekje las een heel stuk gemakkelijker waarschijnlijk en met veel minder pagina's, wat zeker wel eens lekker is omdat de leeskringboeken meestal veel meer pagina's omvatten...
MW 25/9/21
December 4, 2016
Leuk en met humor geschreven. Heeft echter te weinig body voor een 'echt' boek. Het is dat Jelle een bekende Nederlander is en zijn vader Hugo dat ook was voor oudere generaties. Waarom zou je het boek anders gaan lezen? De diepgang? Neu, echt openhartig en bijzonder is het niet. De humor? Jelle schrijft leuk maar het wordt nooit écht schrijnend. De fietstocht door Frankrijk? Mwoah, je moet toch meer meemaken op zo'n tocht? De herinneringen aan zijn vader dan? Ja, die zijn bijzonder want het was een bijzondere man en vader tenslotte. Daar had ik wel meer over willen lezen. En uitgebreider. Het boek was nu nét geen requiem voor zijn vader, nét geen handleiding voor het maken van een lange en eenzame fietstocht, nét niet openhartig genoeg om Jelle's échte zielenroerselen te ontdekken. Het was meer een leuke kennismaking met deze andere kant van Jelle, die de uitgeverij ten onrechte heeft aangezien voor een volwaardig boek. Er had meer in gezeten. Jammer, want schrijven kan 'snelle' Jelle wel.
August 8, 2016
Het verhaal zal voor de meesten al bekend zijn: Jelle Brandt Corstius besluit om met de as van zijn vader van Amsterdam naar de Middellandse Zee te fietsen, om de as daar uit te strooien. Onderweg ontmoet hij soms vreemde vogels, belandt hij in bizarre B&B's op het Franse platteland, en mijmert hij over zijn vader, die op zijn zachtst gezegd niet de beste of meest aanwezige opvoeder was. Het beeld dat je van Hugo BC krijgt is dus ook niet per se een heel positief beeld, en toch ontroert het boek bij vlagen, omdat het je ook aan het denken zet over de loyaliteit van een kind voor zijn ouders.
July 13, 2017
Niet zo'n heel verheffend proza, maar wel erg herkenbaar en in een heerlijk vlotte stijl opgeschreven. Ik vond dat met name de reisomschrijving toch wel wat kort was. Vader Hugo werd wel lekker divers omschreven, met een afwisseling van serieus tot schijtlollig. Helaas kapt JBC zijn herinneringen vaak net af op moment dat ik dacht: goh, hier wil ik graag meer over lezen. Door die wat oppervlakkige stijl blijf je echter wel geboeid, waardoor je dit toch al niet al te dikke verhaal zo uit hebt. Prima boek voor op vakantie!
May 29, 2016
Ik ben erg te spreken over de rol van Yolanthe in dit boek. Ik ben benieuwd geworden naar Hugo. Jelle kende ik al een beetje en nu nog weer wat meer. Ik heb zin om te fietsen. Ik vond het boek wel wat kort, dat vind ik jammer.
January 23, 2017
Heerlijk boekje. Genoten van de zuivere eenvoud van schrijven. Regelmatig gegniffeld om zijn humor. Jammer dat de fietstocht, gelardeerd met komische en aandoenlijke herinneringen aan zijn vader, zo snel voorbij was.
April 6, 2016
Prettige stijl, leest vlot weg. Mooi, ontroerend, grappig.
Read
June 7, 2016leuk boek. Daan Jorien.echt een leuk tussendoor boekje.
August 3, 2016
Grappig boekje, vooral de verhalen over die gekke vader Hugo
Displaying 1 - 30 of 190 reviews