'Het Plakband Pensioen, Zo kun je 15 jaar eerder stoppen met werken' is, ondanks de ondertitel, niet zozeer een 'how to' zelfhulpboek, een stappenplan. Ik zie het eerder als een autobiografische schets van een mindset; de manier waarop hij in het leven staat en hoe hij van daaruit is omgegaan met het boventallig worden op zijn 51e. Zijn levenshouding oogt sterk als een 'leven in het nu', weten wat hij écht belangrijk vindt, tevredenheid in plaats van meer-meer-meer. In die zin is zijn boek ook, in zijn eigen woorden, een vorm van protest tegen de prestatiemaatschapij. Gezweef? Zelf zegt hij (blz. 176): "Dat is geen geleuter van een goeroe in een jurk (...)", geen moderne levenskunst of zoiets. Integendeel, hij schrijft zeer down-to-the-ground, met veel humor. Zijn vele vergelijkingen en metaforen werkten vaak op mijn lachspieren. Daarbij gebruikt hij veel herhaling, terwijl zijn verhaal eigenlijk heel simpel is. Inderdaad kan zijn pleidooi, zie een van de reviews hieronder, in twee zinnen worden beschreven, zie hieronder. Maar in tegenstelling tot genoemde reviewer stoorde mij dat totaal niet. Juist door die herhaling drong de eronder liggende levenshouding goed door. "Het plakbandpensioen is een aansporing om er in alle gevallen, onder alle omstandigheden, het beste van zien te maken zonder de suggestie te wekken dat dat altijd eenvoudig is of zelfs maar mogelijk". Daarmee ondervangt hij zelf al een aantal van de reviews die ik hieronder aantrof. Ik heb er, met veel plezier, vooral relativering, ook van zichzelf, en zelfspot in gelezen.
Hormann kan goed schrijven en dat blijkt in dit boek, gelardeerd met anekdates en metaforen. Het zijn vooral de mijmeringen van de schrijven en de inspiratie die hij overbrengt om het anders te doen, die het de moeite waard maken.
Verwacht geen zelfhulpboek of een stappenplan, maar meer een manier hoe je ook tegen je pensioen aan kunt kijken. Je hoeft namelijk niet tot je 68ste te werken, als je dat niet wilt! En ook voor het geld is het misschien helemaal niet nodig, want het plakbandpensioen biedt veel mogelijkheden om tóch rond te komen.
Wat ik wel mis in de boek - dat vooral voor de fans van Hormanns levensstijl en aflossingsperikelen geschreven lijkt te zijn - is dat je ook PLEZIER kunt hebben in je werk. Ja, echt. Werken hoeft niet altijd ellende te betekenen. Daar zou je eerst eens naar kunnen kijken als je reikhalzend uitkijkt naar de dag dat je met pensioen kunt.
Daarbij kun je ook - in plaats van vroeg stoppen met werken - andere vormen van pensioen nastreven. Zoals een tussenpensioen van een jaar of bijvoorbeeld 3 dagen in de week werken.
Geen slecht idee, maar veel te veel blabla. Daarnaast heeft hij een zeer gunstige financiële positie (jarenlang goede baan, ontslagvergoeding, succesvolle boeken, een vrouw die werkt, lang ww) en ipv dat hij dat erkent, spreekt hij de lezer direct aan dat we niet mogen denken dat ondanks zijn meevallers, hij het makkelijk heeft. Zelfs niet eens makkelijker. Een verbazingwekkend gesprek aan zelfreflectie en nederigheid van iemand die naar eigen zeggen al zijn tijd nu gebruikt om kranten te lezen en op zichzelf te reflecteren. Tuurlijk, een hoop dingen kan je tewerkstelligen door keuzes te maken, je kan er lang of kort over lullen, 1000 euro sparen met een inkomen van 2000 euro is lastiger dan 1000 op 4000.
Ja, het zet je aan het denken over pensioen en hoe je dat gaat en wilt doen. Maar hij verheerlijkt wel erg het vroeg met pensioen zijn, ondanks de offers die hij daarvoor heeft moeten doen. Dat hij zich daar gelukkig bij voelt is prima, maar het is niet de weg die iedereen wil gaan of lopen. Zijn weg is niet mijn weg en volgens mij verheerlijkt hij zijn eigen omstandigheden in plaats van de mogelijkheden die er zijn te verkennen.
Het boek is eigenlijk een ode aan het plakband pensioen maar heel diepgaand is het verder niet. Niet dat dat heel veel uitmaakt. Het is heerlijk om in je tentje te lezen en soms herkenning te vinden. En bij deze heb ik besloten dat ik over 10 jaar met pensioen ga. 😆
Hoewel het boek vermakelijk is geschreven heb ik toch meerdere opmerkingen.
Ten eerste: Hormann gaat ervan uit dat iedereen die werkt niet van het leven geniet en dat iedereens liefste wens is om te stoppen met werken. Persoonlijk kan ik mij totaal niet in die gedachte vinden, ik vind mijn werk zeer leuk.
Ten tweede: Het hele boek draait maar om 2 kernwaarden - Geef minder uit dan dat je binnen krijgt, zo kan je sparen (naar mijn mening een binnenkoppertje) - Geniet elke dag van het leven. De hele tekst om deze boodschappen heen is een beetje onzin,
Daarnaast schrijft Hormann ook nog wat tegenstrijdigheden in zijn boek.
Het idee is leuk, en ja er zijn een hoop mensen die zijn advies moeten aannemen. Maar de verstandige mensen die dit boek zouden lezen, kennen dit advies eigenlijk al wel.
Goed idee. Smeer je pensioen uit naar voren. Hopeloos geschreven. Het hele idee kan op twee pagina's worden uitgewerkt. Veel onnodige vullingen veel kromme vergelijkingen.