Boeboeks zijn vuistgrote Aardewezens. Ze lijken een beetje op menselijke beestjes of beestige mensjes, maar ze zijn noch het een, noch het ander. Veel kinderen hebben nog nooit een Boeboek gezien, maar daar komt hopelijk verandering in nadat ze dit boek hebben gelezen.
Marc de Bel zet de fantastimastische avonturen van de Boeboeks op papier. Dit boek is het eerste Boeboekboek waarin Piepel en Soeza de hoofdrol spelen. Piepel drinkt een vies goedje en wordt er doodziek van. Alleen web van de verschrikkelijke Suikerspin kan hem nog redden. Zijn zus, Soeza , gaat er achteraan en tuimelt hierbij van het ene keutelspannende avontuur in het andere.
“Ik vond het wel niet zo goed dat Piepel blauwtong had, maar ik vond het wel goed dat Soeza heel tot bij Opa Kakadoris gegaan was en dat ze juist op tijd was om haar broer suikerspinneweb te geven. En ik vond het een leuk feestje en ik zou daar ook willen gaan kijken.” - Elliot, 5 jaar en 11 maanden
Mijn ouders ruimen op en dus komen de spullen uit m'n kindertijd me met enige vertraging achterna. Elke week hebben ze weer iets nieuws opgevist. Mijn pianoboeken, plakboeken, briefpapier en lieve briefjes. Brieven en kaartjes van mijn allereerste vriendje. Het vriendje waarmee ik tijdens het verstoppertje spelen een belofte had gemaakt. Liggend in het gras beloofden we dat we later met elkaar zouden trouwen, àls we ondertussen niemand anders (beters?) hadden gevonden. Ik brak de belofte als eerste.
De boeken uit mijn kindertijd zijn gelukkig minder beladen. Ik kreeg dit boek voor mijn zevende verjaardag en het moet één van de eerste boeken geweest zijn die ik las. Ik lees het met plezier opnieuw, voor mijn kinderen. Ook al vind ik dat het op niets trekt, mijn voorlezen. Marc de Bel deed dat zoveel beter. Met zijn schorre stem en zijn vette "e" (denk ik, daar was iets mee), zijn warrige hoofd.
De illustraties van Mie Buur blijven geweldig. De dikke borsten van oma Gnolia en -hoe kon ik haar vergeten!- dat mooie blote meisje op de schommel. Het mooiste meisje dat ik tot dan toe ooit had gezien, in haar blootje bengelend aan een gordijnenkoord.
Het was een goed verhaal, maar ik was niet akkoord met sommige keuzes zoals:
De tekening waarop een boeboeks naakt is, de snauwende, dreigende en aanvallende woordenschat en sommige delen waren echt eng of vies (denk aan het hoofdstuk van de spin).
Het verhaal zat goed en het was spannend, maar ik raad het kinderen en ouders/voogd van kinderen niet aan door bovenstaande opsommingen.
Ook gebeurde er bijna nooit iets leuks, haha (ongemakkelijke lach). Ze moest altijd gered worden of ze was verschillende keren gestorven. Waarom kon 1 keer iets niet goed gaan?
Dat ze bevriend werd met kama (is dit de juiste naam?), de kameleon vond ik wel leuk.