Χρειάστηκε να περάσει ένας αιώνας και μερικοί μήνες για να συναντηθούν ξανά. Να διασχίσουν χώρες, αγκαλιές, αγωνίες. Να νικήσουν τον χρόνο και τον εαυτό τους. Από τον πίνακα ενός φημισμένου Αυστριακού ζωγράφου μιας άλλης εποχής, έως την αναστατωμένη Αθήνα της κρίσης, ένας έρωτας από το παρελθόν, κατορθώνει να ανακαλύψει τους τελικούς αποδέκτες του στο σήμερα. Η Στεφανία κι ο Νικόλας ταυτίζονται μαγικά με τους εραστές του διάσημου καμβά και αφήνοντας πίσω τους ό,τι δεν ήτανε ποτέ γι' αυτούς, δίνουν, χωρίς να το γνωρίζουν, το πιο σημαντικό ραντεβού της ζωής τους.
Μία τρυφερή ιστορία έρωτα και αγάπης βασισμένη σ’ ένα πίνακα ζωγραφικής του Egon Schiele. Συνήθως αποφεύγω τα αισθηματικά μυθιστορήματα γιατί λίγο πολύ κινουνται στην ίδια κατεύθυνση με τον όμορφο άντρα με το θεληματικό πηγούνι και την πανέμορφη και πληγωμένη δεσποινίδα που στο τέλος σχεδόν πάντα δικαιώνεται. Η ιστορία εδώ είναι απλή, με ανθρώπους της καθημερινότητας που θα μπορούσαν να ζούνε στην διπλανή πόρτα, ή ακόμη ακόμη να είμαστε και εμείς οι ίδιοι. Εμπλουτισμένο με αναφορές σε πίνακες ζωγραφικής, μουσικά κομμάτια και με ωραίες περιγραφές των πόλεων που εξελίσσεται η ιστορία βοηθά τον αναγνώστη να χάνεται σε ένα άλλο κόσμο μαγικό. Εντύπωση μου έκαναν, και μου άρεσαν πάρα πολύ, οι μικρές κοφτές προτάσεις της συγγραφέως που έδιδαν όμως όλη την ένταση των συναισθημάτων των προσώπων. Χαίρομαι πολυ που το διάβασα και ελπίζω στο μέλλον να μου δοθεί η ευκαιρία να διαβάσω κι άλλο βιβλίο της συγγραφέως.
Με την Αφροδίτη γνωριζόμαστε. Διαδικτυακά μεν, αλλά γνωριζόμαστε. Twitter, Facebook, Instagram, you name it. Ιδιαίτερη, έξυπνη, ευαίσθητη γραφή. Που σε κερδίζει. Γεγονός που μου δημιούργησε την περιέργεια να διαβάσω τα βιβλία της. Με χρονοκαθυστέρηση βέβαια but still. Και παρά το ότι η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία και οι ιστορίες αγάπης με έχουν προδώσει στο παρελθόν αφήνοντάς με να κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο για την αφέλεια και τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες μου, εδώ είχα μια ευχάριστη έκπληξη με την αμεσότητα της γραφής. Έτσι κι αλλιώς, η ιστορία είναι χρονικά τοποθετημένη στην Ελλάδα της κρίσης που όλοι έχουμε νιώσει στο πετσί μας. Η οποία ιστορία μπορεί να φαίνεται κάπως υπερβολική αλλά αν το καλοσκεφτείς, όσο απίθανες και αν είναι οι καταστάσεις που περιγράφονται, άλλο τόσο πιθανές είναι. Η αφήγηση δύο παράλληλων βίων προτού μοιραία συναντηθούν ήταν από τα θετικά όλου του βιβλίου αποφεύγοντας κλισέ του τύπου αγόρι συναντά κορίτσι, κορίτσι αγάπησε αγόρι και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς βαρεθήκαμε. Η Αφροδίτη έφτιαξε χαρακτήρες οικείους, που κάνουν λάθη, κουβαλάνε το φορτίο τους, ονειρεύονται, παλεύουν περνώντας δια πυρός και σιδήρου μέχρι το πολυπόθητο και προβλέψιμο happy end. Ούτως ή άλλως, η ζωή μας χρειάζεται λίγη περισσότερη αισιοδοξία και πίστη στις σχέσεις των ανθρώπων, όχι;
"Οι πίνακες να ξέρεις, πεθαίνουν να αφηγηθούν μια ιστορία..."
"Αν ο έρωτάς της είναι μια θάλασσα, εκείνη απόψε πνίγεται στα κύματά της."
Δεν ήξερα τι να περιμένω και εξεπλάγην ευχάριστα με αυτό το διαμαντάκι. Το βιβλίο ξεχειλίζει από έρωτα, τέχνη, μουσική και ποίηση. Η γλώσσα της συγγραφέως, μπλέκει έντεχνα το χθες με το σήμερα και μέσω της ηρωίδας και ενός πίνακα του Έγκον Σίλε (σπουδή ζευγαριού) ταξιδεύουμε στο Λονδίνο, την Αθήνα, τη Ρώμη και τη Βιέννη. (Τι άλλο να ζητήσω;;;) Το λάτρεψα!!!
Καχύποπτη. Έτσι χαρακτηρίζω τον εαυτό μου όταν μου μιλούν για σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία και δη αισθηματική. Αφοριστική, ίσως και απόλυτη. Βιβλία εύπεπτα και στο ίδιο μοτίβο. Ρέπλικες..."τσίχλες" όπως τα αποκαλώ...σου αφήνουν μια ζωηρή γεύση που την χάνεις σε ζήτημα χρόνου. Μηδέν εμβάθυνση και ύφος επαναλαμβανόμενο και κατά τόπους πορνογραφικό. Συγγραφείς σαν να βγαίνουν από εργοστάσιο παραγωγής. Καμία έκπληξη. Καμία αυθεντικότητα.
Τρία χρόνια πριν, όταν ήμουν ενεργή στο τουίτερ, ακολούθησα μια "afroui". Μετρούσε χιλιάδες ακόλουθους αυτή, μερικές δεκάδες εγώ. Με ακολούθησε (εμφανές δείγμα μη κομπλεξισμού). Μου άρεσε το στυλ της. Ξέρετε, το τουίτερ είναι μια δοκιμή λακωνισμού και οργάνωσης της σκέψης. Οφείλεις μέσα σε λίγους χαρακτήρες να βγάλεις νόημα. Και αυτή η κοπέλα, που κρατούσε ένα επιμελώς διακριτικό προφίλ, με κέρδισε με το χιούμορ, την εξυπνάδα και την ευαισθησία της. Οι συγκυρίες το έφεραν έτσι ώστε βρεθήκαμε και σε άλλους διαδικτυακούς τόπους. Τόπους όπου είδε λίγο μεγαλύτερη ελευθερία να ξεδιπλώσει τον εαυτό της. Κι εκεί διαπίστωσα την αγάπη της για τις τέχνες, τη ζωγραφική κυρίως. Συμπέρανα πως εκτός από καλή έκφραση λόγου, έχει και μια τάση διαφυγής στον πολιτισμό, χωρίς να είναι, κι ας μου επιτραπεί η έκφραση, ψευτοκουλτουριάρα. Το προσωπικό της μπλογκ μαρτυρούσε ανήσυχο πνεύμα και κατάλαβα πως ασχολείται με τη γραφή. Και τότε έπεσε στην αντίληψή μου ότι εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο. Το αγόρασα, όχι χωρίς καχυποψία, αλλά με πίστη στο ένστικτό μου.
"Το Ραντεβού" λοιπόν. Το σημείο συνάντησης δύο ανθρώπων σε τόπο κυριολεκτικό και μεταφορικό. Η προσωπική ιστορία της Στεφανίας και του Νικόλα. Ξεχωριστά. Κι εδώ βρίσκεται το διαφορετικό στοιχείο (ή ένα από αυτά). Μας επιτρέπεται να γνωρίσουμε τους ήρωες και την ψυχοσύνθεσή τους πριν το πολυπόθητο "ραντεβού" τους. Ιδωμένο μέσα από τη ματιά σύγχρονων ανθρώπων και τοποθετημένο στην Ελλάδα της κρίσης, αλλά και στην Αγγλία των ευκαιριών για κάτι καλύτερο, εγείρει ερωτήματα με τα οποία μπορούμε να ταυτιστούμε. Συμπάσχουμε με τους ήρωες. Γελάμε μαζί τους και αγωνιούμε γι'αυτούς. Η γραφή σε συνεπαίρνει με τα επίθετα και το ποιητικό της ύφος. Βουτάς στη θάλασσα της και κολυμπάς αχόρταγα κι αβίαστα για κάποιες ώρες...γιατί τόσο μόνο θέλει να πας στην άλλη άκρη.
Αγαπημένη Αφροδίτη, δεν σε γνωρίζω, αλλά εύχομαι καλή επιτυχία στο βιβλίο σου. Όσο άσημη κι αν είσαι τώρα, η πρώτη σου απόπειρα προμηνύει αξιόλογη πορεία. Ξέρω πως θα διαβάσω και τα επόμενα (εύχομαι ολόψυχα να υπάρξουν). Και διατήρησε το ίδιο πνεύμα.
Υ.Γ. Επιτέλους ένα εξώφυλλο ελληνικού βιβλίου για το οποίο δεν στραβομουτσούνιασα!
Λίγα βιβλία νεοελληνικής λογοτεχνίας μου έχουν κάνει εντύπωση. Ένα ταξίδι στην τέχνη, στον έρωτα, στο μυστηριακό των ανθρώπων και των σχέσεων. Λόγος μεστός, μαγικός σε μεταφέρει σε χρόνο και χώρο και εσύ απλά αφήνεσαι! Εξαιρετικό πραγματικά.
Ένα εκπληκτικό βιβλίο που σε βάζει απ την αρχή μέσα στην ψυχολογία των πρωταγωνιστών, κ αρχίζεις να σκέφτεσαι μήπως κ εσύ στη θέση τους θ αντιδρούσες το ίδιο. Το προτείνω ανεπιφύλακτα
Πιστεύετε στο κάρμα καί ειδικότερα στις καρμικές σχέσεις; Σε εκείνους τους μεγάλους έρωτες που για κάποιον λόγο έπαψαν να υφίστανται,γιατί διακόπηκαν με άδικο τρόπο καί δεν πρόλαβαν να κλείσουν τον κύκλο της ιστορίας τους αλλά κάποια στιγμή επιστρέφουν για να συνεχίσουν ό,τι άρχισε κάποτε; Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον εαυτό σας να βιώνει μία ανάλογη κατάσταση; Η συγγραφέας κυρία Αφροδίτη Φραγκιαδουλάκη στο πρώτο της βιβλίο με τίτλο ''Το ραντεβού'' μας δίνει μία ρομαντική ιστορία έρωτα που ξεκίνησε στο μακρινό παρελθόν καί ήρθε να ολοκληρωθεί στο παρόν. Ένας μεγάλος έρωτας,που εκτός από την ομορφιά του,έκρυβε πολύ πόνο για τους πρωταγωνιστές του. Το ραντεβού με την μοίρα θα είναι αναπόφευκτο για τους δύο σημερινούς μας ήρωες. Θα κληθούν να ''τελειώσουν'',μέσα από πολλές δυσκολίες καί σκαμπανεβάσματα,αυτό που άρχισε τότε καί δυστυχώς δεν είχε την ευτυχή κατάληξη που θα ήταν επιθυμητή. Ένας πίνακας ζωγραφικής θα τους ''φέρει'' κοντά χωρίς να γνωρίζουν το βαθύτερο νόημα αυτής της γνωριμίας. Καί οι δύο τους θα νιώσουν αυτόματα την έλξη αλλά υπάρχουν αρκετά εμπόδια που θα πρέπει να ξεπεραστούν μέχρι τελικά να είναι μαζί. Θα τα καταφέρουν,ή,όχι; Θα κλείσει επιτέλους με τον ομορφότερο τρόπο αυτός ο κύκλος που άνοιξε πριν από χρόνια; Τόσο η σκιαγράφηση των χαρακτήρων των ηρώων,όσο καί η περιγραφή των στιγμών είναι άκρως παραστατική από μεριάς της συγγραφέως. Έχουν ως αποτέλεσμα ένα βιβλίο οικείο καί άκρως αρεστό στον αναγνώστη. Δεν νομίζω ότι θα επιθυμούσα να αλλάξω κάτι. Ξέρετε,η αληθοφάνεια των ηρώων είναι μία απαραίτητη προϋπόθεση για μένα σε βιβλία αυτού του είδους. Καί σε αυτό εδώ το βιβλίο την βρήκα. Μπήκα,έστω καί για λίγο,στην θέση των πρωταγωνιστών καί έζησα μαζί τους εκείνες τις καταστάσεις. Βιώσα ποικίλα συναισθήματα καί ένιωσα γεμάτη από αυτά από την πρώτη έως καί την τελευταία σελίδα του βιβλίου. Συναισθήματα όπως είναι η ανάγκη για αγάπη,ο έρωτας,η απώλεια,ο πόνος. Έχοντας διαβάσει καί αγαπήσει τα άλλα δύο βιβλία της συγγραφέως,επιθυμούσα εδώ καί καιρό να διαβάσω το πρώτο της βιβλίο. Αν καί πρόκεται για πρωτόλειο δείγμα γραφής,είναι φανερές οι δυνατότητες της συγγραφέως καί η μελλοντική της εξέλιξη,η οποία γίνεται φανερή στους αναγνώστες που θα διαβάσουν τα επόμενα βιβλία της. Η ροή της υπόθεσης είναι συνεχόμενη με στρωτό λόγο. Όπως καί στα άλλα της βιβλία,έτσι κι εδώ,κυριαρχεί ο απλός,καθαρός λόγος με την απαραίτητη λυρικότητα που χαρακτηρίζει την πένα της συγγραφέως. Μία λυρικότητα που ενισχύεται από την τοποθέτηση καίριων τραγουδιών σε κάποια σημεία του κειμένου. Τα βιβλία της μου είναι αρεστά γιατί βασίζονται πάνω σε αυτό το μοτίβο,απαλλαγμένα από περιττές επαναλήψεις ή τάσεις εντυπωσιαμού,που πιθανώς να καλύπτανε κενά της πλοκής ή του λόγου του κειμένου. Δεν το χρειάζονται αυτό. Μπορούν να σταθούν επάξια μέσα από τις ιστορίες τους. Διαβάζοντας το βιβλίο μου γεννήθηκαν διάφορες σκέψεις σχετικά με το θέμα του έρωτα καί την αναζήτησή του από εμάς. Ο έρωτας δεν πρέπει να μας προκαλεί σωματικό ή ψυχικό πόνο,ούτε να μας προκαλεί φόβο. Ο έρωτας πρέπει να μας δίνει φτερά να πετάξουμε ελεύθεροι κι όχι να μας κρατάει φυλακισμένους. Δεν πρέπει να μένουμε σε μία αρρωστημένη σχέση εξαιτίας του φόβου της μοναξιάς ή της άπορριψης. Αν δεν αγαπάμε εμείς οι ίδιο τον εαυτό μας,δεν θα μας αγαπήσουν κι οι άλλοι. Για μία ακόμη φορά έμεινα απόλυτα ικανοποιημένη από τον τρόπο που επέλεξε η συγγραφέας να δώσει τον επίλογο του βιβλίου. Πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι από τα δυνατά της σημεία. Κλείνοντας την κριτική μου θα σας προτρέψω να διαβάσετε μαζί με αυτό καί τα υπόλοιπα βιβλία της συγγραφέως. Θα μείνετε καθ'όλα γοητευμένοι από την πένα της. Καί κάτι ακόμη! Οι πραγματικοί έρωτες ποτέ δεν παύουν να υπάρχουν. Καλά σας αναγνώσματα!
Την Αφροδίτη Φραγκιαδουλάκη την ανακάλυψα μέσω των ομάδων και είμαι ευγνώμων για αυτό.Ξεκινησα με Το πορτραίτο το οποίο με εντυπωσίασε με την υπέροχη γραφή του και όπως ήταν φυσικό αναζήτησα οτιδήποτε έχει γράψει.Κι έπεσα πάνω στο Ραντεβού!!!!Ένα βιβλίο που δεν θα ξεχάσω ποτέ.Αυτη είναι η άποψη μου Ποση ευφορία,ποση αγαλλίαση μπορεί να προσφέρει στην ψυχή σου ένα βιβλίο;;Η επίγνωση και η συνειδητοποίηση πως εχεις στα χέρια σου κατι ξεχωριστό,μοναδικό,σπανιο.Το ραντεβού το διάβασα με λαχτάρα.Και μολις το τελείωσα το κρατησα σφιχτα στην αγκαλιά μου,σαν ενα πολύτιμο θησαυρό. Ηθελα να νιωσω για λιγες ακόμη στιγμες τις δονησεις,την ενέργεια,τα συναισθήματα. Αν ειχα την επιλογή,θα εγραφα την άποψή μου ξανα και ξανα. Για να σας το προτείνω,να σας παροτρυνω,να μην σας αφήσω να το ξεχάσετε,να σας υπενθυμίσω πως πρέπει να το αποκτήσετε. Αν υπάρχουν κάποια βιβλία που πρέπει να διαβάσουμε οπωσδήποτε στη διάρκεια της ζωής μας,για μένα Το ραντεβού είναι ενα απο αυτά. Η τεχνη μεσα στην τέχνη. Ζωγραφική,ποίηση και κλασσική μουσική συνυπάρχουν,επηρεαζουν, καθορίζουν και στιγματιζουν την πορεία των προσώπων του βιβλίου. Ενας πινακας του Egon Schiele αποτελεί την απαρχή της ιστορίας. Διασταυρωνει ζωές. Ενώνει παρελθόν και παρον.Και ταυτόχρονα τα διαχωρίζει!!Μια ιστορία τόσο υπεροχα δοσμενη εκφραστικά που ,εμενα προσωπικά,με εκανε να παιρνω βαθιες ανάσες απο τη δύναμη των συναισθημάτων που μου μετέδιδε!Θελω να αναφερθω ιδιαίτερα στο απόσπασμα εκείνο ,οπου συντελείται η κορύφωση ,η κάθαρση,το ξεκαθάρισμα. Το ότι η κλιμάκωση των πραξεων και των συναισθημάτων αντιστοιχιζεται με ενα κλασσικό κομμάτι,ειναι ενα συγγραφικό "τερτιπι" ευφυεστατο!!Όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο θα καταλάβει ,οποιος πάλι όχι,ας το ανακαλύψει. Όπως ήταν φυσικό,αναζήτησα καθε πληροφορία σχετικά με τον Schiele. Περιηγηθηκα στον κόσμο του,στην τέχνη του,στην τραγική ζωή του. Αυτή είναι η μαγεία των βιβλίων της Αφροδίτης. Καθ'ενα κάτι σου μαθαίνει,σε εξιτάρει να ψάξεις και να βρεις.Τα βιβλία μου σπανια τα δανειζω και μόνο σε πολυ δικά μου αγαπημένα πρόσωπα που ξερω πως θα τα προσέξουν και θα τα αγαπήσουν οπως εγω. Αν κάποιο απο αυτα μου ζητήσει να του δανεισω Το ραντεβού,δεν θα το κάνω.Ας πάει να το αγοράσει!!!!Αυτό το βιβλίο είναι δικό μου,δικό μου!!!! Αφροδίτη Φραγκιαδουλάκη thumps up!!!!!!