Mijn naam is Ingeborg. Ik ben negenendertig en sta midden in het leven. Ik heb een zoon van vier, een dochter van twee, een eigen bedrijf en heel veel plezier. En ik heb ook een hersentumor.
Ingeborg van Beek kreeg twee jaar geleden een verpletterende diagnose: een ongeneeslijke hersentumor. Terwijl ze tijdens de onderzoeken en de levensbedreigende operatie heen en weer geslingerd wordt tussen emoties van verdriet, onzekerheid en angst, wordt in haar binnenste het vuur alleen maar aangewakkerd. Ze heeft haast om alles te doen, meteen. Haar leven moet opeens haarscherp in kaart worden gebracht. Heb ik ergens spijt van? Verlang ik ergens naar? Is mijn relatie nog bijzonder genoeg? In Levenshaast vertelt Ingeborg haar rauwe, authentieke en krachtige verhaal over leven met een tikkende tijdbom in haar hoofd. Over haar spijt en haar verlangens, haar verdriet en haar optimisme en haar rotsvaste geloof in de kracht van het nu.
Dit boek laat op een rauwe en eerlijke manier zien op wat voor een manier de ziekte je nog meer aantast in het leven. Het verhaal van Ingeborg is eerlijk, echt, kut, maar vooral eye opening naar hoe het leven opeens kan veranderen.
Nee, dit was 'm niet. Vrouw met juppenbaan en een leven waarin drank, katers en drugs normaal lijken te zijn krijgt hersentumor en verziekt haar relatie nog verder. Het geheel is weinig samenhangend, zonder diepgang en kon me zeker niet boeien.
Als iemand om je heen kanker heeft (of jijzelf) een geweldig boek om te lezen, omdat het je letterlijk een kijkje in het hoofd van een kankerpatient geeft
Levenshaast: een boek met humor waarvan je niet vrolijk wordt. Het boek opent met een scène die veel moeders zullen herkennen: de vermoeidheid van gebroken nachten, de tweestrijd tussen slapen en voor je kind zorgen én de schuldgevoelens daarover. Vervolgens verschuift het verhaal van het huiselijk tafereel naar een verwarrende nachtmerrie; Ingeborg krijgt een epileptische aanval en wordt opgenomen in het ziekenhuis voor verdere onderzoeken. De hoop dat vermoeidheid aan de basis van de aanval ligt, blijkt ijdel: ze heeft een tumor in haar hoofd – zo groot als een tennisbal.
Ingeborg gaat haar situatie strijdvaardig tegemoet: "Natuurlijk heb ik verwachtingen en dromen over hoe het zou kunnen zijn: ik als moeder van twee puberende kinderen, ik op mijn vijfenzestigste, ik op mijn tachtigste, ik als oma. maar er zal niets gebeuren in de toekomst, het gebeurt allemaal in het nu. Er is alleen het nu. En verder niets. En ik ga het fucking mooi maken. "
Het boek is totaal niet wat ik ervan verwacht had. De vlotte stijl deed me wel lachen, maar kon me niet raken. Het is geen boek dat door mijn hoofd blijft spoken. Daar staat tegenover dat het wel een gedurfde autobiografie is die komaf maakt met heel wat clichés. Dat is zeker een meerwaarde en maakt het vrij uniek in het genre van verwerkingsliteratuur.
Het heeft geen zin dat ik in een "waardering " de korte inhoud van het boek te herhalen. Daarom schrijf ik enkel mijn bevindingen over het boek "Levenshaast".
Ik had meer verwacht van dit boek, dacht meer te lezen over de hoofdpersoon haar gevoelens. Maar ze geeft vooral gebeurtenissen weer ivm haar ziekte en hoe ze ermee omgaat in het gewone leven. Ze wil nog veel uit het leven halen en doet dit allemaal zo vlug mogelijk, ja, ze heeft inderdaad "levenshaast" zoals de titel van het boek ons vertelt. Voor mij is het boek zelf in levenshaast geschreven, heel vlug, veel feiten, leuke dingen, minder leuke dingen... maar het lijkt wel alsof de auteur er geen gevoelens bij heeft, dat ze zo gehaast is in haar leven, in dit boek om niet stil te staan bij haar gevoelens. Op gegeven moment werd ik er zelfs gestresseerd van...
This entire review has been hidden because of spoilers.
Hoe kan je een boek als dit uitdrukken in sterren. Rauw en eerlijk geschreven over hoe zij met alles omgaat of juist niet omgaat. Ik heb vijf sterren gegeven. Een ster voor haar moed. Een ster voor haar gezin. Een ster voor haar familie en vriendinnen. Een ster voor het hele team van het ziekenhuis. En de laatste ster voor moed en kracht.
I feel terrible, but it the feeling being rushed stayed. I wasnt able to connect to the story and the main character even though it was a story full of emotions.
Heftig, omdat het over het leven gaat. Over haast en wel/niet in het nu kunnen leven. Bang zijn voor de dood of juist bang zijn voor het leven. Ik neem mijn petje af voor Ingeborg.