What do you think?
Rate this book
In de putten
Al enkele jaren woont Dirk Draulans in de Scheldepolders, vlak bij het immer uitdijende havengebied. Daar ziet hij elk seizoen hoe mens en natuur elkaar helpen of voor de voeten lopen. In zijn natuurdagboek In de Putten volgt hij een jaar lang zijn omgeving. Het is het relaas van een leven in een conflictzone, waar mensen wonen en werken met vaak onverzoenbare belangen. Dirk Draulans neemt het standpunt in van de natuurminnaar die meent dat niet alleen kwetsbare mensen, maar ook kwetsbare dieren aandacht verdienen. Nauwkeurig beschrijft hij wat er elk seizoen in de natuur gebeurt en hoe het gebied verandert. ‘Er is geen ongerepte natuur meer in ons land’, schrijft Dirk Draulans. ‘Er is alleen nog natuur die gedoogd wordt, of die gemaakt wordt op plaatsen waar ze zo min mogelijk in de weg ligt.’ In de Putten is een boek waarin onze dubbelzinnige houding tegenover de natuur haarscherp wordt ontleed. Het is een wonderlijke ontdekkingstocht vol prachtige weidevogels, menselijke overmoed en nostalgie naar een voorbije wereld die nog helemaal anders was, maar daarom niet noodzakelijk beter.
- GenresNature
528 pages, Paperback
Published April 1, 2016
2 people are currently reading
33 people want to read
About the author
Dirk Draulans
21 books7 followersDirk Draulans is een Vlaamse schrijver. Hij is van opleiding bioloog.
Dirk Draulans in de Nederlandstalige Wikipedia
Dirk Draulans is a Flemish writer. He is a biologist.
Dirk Draulans in de Nederlandstalige Wikipedia
Dirk Draulans is a Flemish writer. He is a biologist.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
July 5, 2021
Ik pikte dit boek op omdat het over Kieldrecht ging, mijn geboortedorp in het noorden van het Waasland dat ik 40 jaar geleden met veel opluchting ontvluchtte. Meer dan 500 bladzijden schrijven over de natuurpracht in dat afgelegen oord, hoe kwam Draulans daar in godsnaam bij? Zelf ben ik nooit in vervoering geraakt door de vlakke polders, de saaie dijken met hun eindeloze populieren, de monotone akkers, en de in het rond gestrooide boerderijen. Blijkt nu dat een tiental jaar geleden in en rond Kieldrecht verschillende natuurgebieden zijn ingericht ter compensatie van de uitbreiding van de Antwerpse haven op de Linkerschelde-oever, en dat die echt een succes zijn.
Want dat is het eerste fascinerende punt aan dit boek: het inzicht dat het biedt in de relatieve nieuwe tak van 'natuurontwikkeling', in dit het geval het afgraven van de poldergrond tot het niveau van een drassige bodem, waardoor een combinatie van kreken en weilanden ontstaat. Het gaat hier om 'bio-engineering' in de ware zin van het woord en dat is nog altijd bijzonder omstreden: onder wetenschappers is er behoorlijk wat discussie over de keuze van de technieken, onder natuurbeschermers over het kunstmatige karakter van de ingrepen, onder landbouwers over het verdwijnen van vruchtbare grond en boerderijen voor volgens hen twijfelachtige natuur, en onder industriëlen over de beperkingen die de natuurgebieden met zich meebrengen voor de verdere havenuitbreiding.
Draulans maakt er geen geheim van dat voor hem de ingrepen gerechtvaardigd zijn én een enorm succes. Hij illustreert dat door een gedetailleerd verslag in dagboekvorm te geven van de waarnemingen die hij kan doen vanuit zijn woning, een vroeger boerderijtje palend aan één van de nieuwe natuurgebieden in Kieldrecht: het is een opeenvolging van tientallen vogelsoorten die in grote (vooral de ganzen) en kleine getale in de “Putten” (want zo heetten de gebieden) voorbij trekken of verblijven.
Daarmee is mijn ornithologische kennis weer helemaal bijgespijkerd. En dat was nodig, want ik ben toch wel geschrokken van hoe bewegelijk die natuur wel is, hoe vlug ze zich aanpast aan veranderende omstandigheden: bosvogels weten zich om te scholen tot leven in weidegebied, schuchtere diertjes leren veel dichter bij de menselijke bewoning te leven, enz. Het maakte me nogmaals duidelijk hoeveel valse ingeprente ideeën we met ons meedragen als het om natuur gaat: die van de onveranderlijke harmonie bijvoorbeeld, of die van het perfecte evenwicht!
Mijn enthousiasme is dus behoorlijk groot over dit boek en ik kan het iedereen van harte aanbevelen. Toch zijn er kritische bemerkingen te maken: 1. er zit veel herhaling in (onvermijdelijk in de dagboekvorm), het mocht wat mij betreft een heel stuk korter; 2. Draulans had al een reputatie als alfamannetje en ook in dit boek laat hij niet na om onnozele wijsheden te verkopen over de vrouwtjes en de liefde; 3. het moeilijkst had ik het met zijn uitvallen tegen (ex-) milieuminister Joke Schauvlieghe: je mag gerust geen hoge pet op hebben van haar capaciteiten (daar zijn zelfs heel wat redelijke argumenten voor), maar wat Draulans over haar schrijft is ronduit denigrerend en op het randje van het wansmakelijke.
En tenslotte zijn de uithalen van Draulans tegen zijn Knack-collega Chris De Stoop op zijn minst opmerkelijk te noemen; in zijn boek Dit is mijn hof haalde De Stoop (die ook in de streek woont) fel uit tegen de natuurbeschermers die hun ziel verkocht zouden hebben aan de havenbonzen en in ruil landbouwers van hun grond hebben gejaagd om er nieuwe natuurgebieden (zoals De Putten) te kunnen inrichten. Wellicht was De Stoops boek de aanleiding voor Draulans om dit weerwoord te schrijven en tegengas te geven. Bijzonder interessant op zich, want het raakt de kern van het conflict tussen landbouw en natuur, maar de manier waarop Draulans zijn collega tackelt grenst aan karaktermoord.
Want dat is het eerste fascinerende punt aan dit boek: het inzicht dat het biedt in de relatieve nieuwe tak van 'natuurontwikkeling', in dit het geval het afgraven van de poldergrond tot het niveau van een drassige bodem, waardoor een combinatie van kreken en weilanden ontstaat. Het gaat hier om 'bio-engineering' in de ware zin van het woord en dat is nog altijd bijzonder omstreden: onder wetenschappers is er behoorlijk wat discussie over de keuze van de technieken, onder natuurbeschermers over het kunstmatige karakter van de ingrepen, onder landbouwers over het verdwijnen van vruchtbare grond en boerderijen voor volgens hen twijfelachtige natuur, en onder industriëlen over de beperkingen die de natuurgebieden met zich meebrengen voor de verdere havenuitbreiding.
Draulans maakt er geen geheim van dat voor hem de ingrepen gerechtvaardigd zijn én een enorm succes. Hij illustreert dat door een gedetailleerd verslag in dagboekvorm te geven van de waarnemingen die hij kan doen vanuit zijn woning, een vroeger boerderijtje palend aan één van de nieuwe natuurgebieden in Kieldrecht: het is een opeenvolging van tientallen vogelsoorten die in grote (vooral de ganzen) en kleine getale in de “Putten” (want zo heetten de gebieden) voorbij trekken of verblijven.
Daarmee is mijn ornithologische kennis weer helemaal bijgespijkerd. En dat was nodig, want ik ben toch wel geschrokken van hoe bewegelijk die natuur wel is, hoe vlug ze zich aanpast aan veranderende omstandigheden: bosvogels weten zich om te scholen tot leven in weidegebied, schuchtere diertjes leren veel dichter bij de menselijke bewoning te leven, enz. Het maakte me nogmaals duidelijk hoeveel valse ingeprente ideeën we met ons meedragen als het om natuur gaat: die van de onveranderlijke harmonie bijvoorbeeld, of die van het perfecte evenwicht!
Mijn enthousiasme is dus behoorlijk groot over dit boek en ik kan het iedereen van harte aanbevelen. Toch zijn er kritische bemerkingen te maken: 1. er zit veel herhaling in (onvermijdelijk in de dagboekvorm), het mocht wat mij betreft een heel stuk korter; 2. Draulans had al een reputatie als alfamannetje en ook in dit boek laat hij niet na om onnozele wijsheden te verkopen over de vrouwtjes en de liefde; 3. het moeilijkst had ik het met zijn uitvallen tegen (ex-) milieuminister Joke Schauvlieghe: je mag gerust geen hoge pet op hebben van haar capaciteiten (daar zijn zelfs heel wat redelijke argumenten voor), maar wat Draulans over haar schrijft is ronduit denigrerend en op het randje van het wansmakelijke.
En tenslotte zijn de uithalen van Draulans tegen zijn Knack-collega Chris De Stoop op zijn minst opmerkelijk te noemen; in zijn boek Dit is mijn hof haalde De Stoop (die ook in de streek woont) fel uit tegen de natuurbeschermers die hun ziel verkocht zouden hebben aan de havenbonzen en in ruil landbouwers van hun grond hebben gejaagd om er nieuwe natuurgebieden (zoals De Putten) te kunnen inrichten. Wellicht was De Stoops boek de aanleiding voor Draulans om dit weerwoord te schrijven en tegengas te geven. Bijzonder interessant op zich, want het raakt de kern van het conflict tussen landbouw en natuur, maar de manier waarop Draulans zijn collega tackelt grenst aan karaktermoord.
April 2, 2023
Na het lezen van de proloog van dit boek zijn alle vooroordelen, opgebouwd na het lezen van Dit is mijn hof van Chris de Stoop al van de baan. De ontpoldering bijvoorbeeld is vooral uit noodzaak; dijken creëren een vals veiligheidsgevoel in tegenstelling tot uitgebreide overstromingsgebieden. Het is dus absoluut niet zo dat de ontpoldering - van inderdaad rijke en op het water veroverde boerengrond opgezet werd om te voorzien in natuurcompensatiegebieden. Deze natuurcompensatie werd trouwens opgelegd door de Europese Commissie en Natuurpunt zou dus niet steeds met de vinger mogen worden gewezen. Blijft nog mijn ambivalente gevoelens wat betreft de nieuwe natuur realiseren volgens bouwplannen en de hevige weerstand tegenover exoten. Daarom ga ik me eerst nog wat verder verdiepen in de boeiende dagboeken van natuurmens Draulans.
Wanneer hij zich beperkt tot enkel natuurwaarnemingen is dit boek geslaagd. Jammer genoeg is er een teveel afgeven op de politieke machthebbers, de havenbonzen, de boeren, jagers..... en ik volg hem hier wel in, maar het is gewoon te veel. Dan neem ik liever nog eens een 'puur natuur' boek bij de hand van bv Koos Van Zomeren. En Draulans is ook wel een echt mannetjesdier; aan zijn vele seksuele veroveringen heb ik geen boodschap. In andere boeken hadden we al zijn Queen B. en Barbie in Afrika. Ik heb het even gehad met Bonobo Draulans en ga zelf wat vogels spotten. Volgens Draulans zijn er trouwens geen mooie vogelmeisjes, zal mij een zorg zijn.
Wanneer hij zich beperkt tot enkel natuurwaarnemingen is dit boek geslaagd. Jammer genoeg is er een teveel afgeven op de politieke machthebbers, de havenbonzen, de boeren, jagers..... en ik volg hem hier wel in, maar het is gewoon te veel. Dan neem ik liever nog eens een 'puur natuur' boek bij de hand van bv Koos Van Zomeren. En Draulans is ook wel een echt mannetjesdier; aan zijn vele seksuele veroveringen heb ik geen boodschap. In andere boeken hadden we al zijn Queen B. en Barbie in Afrika. Ik heb het even gehad met Bonobo Draulans en ga zelf wat vogels spotten. Volgens Draulans zijn er trouwens geen mooie vogelmeisjes, zal mij een zorg zijn.
January 7, 2017
Eigenlijk moet je dit samen lezen met 'Dit is mijn hof' van Chris De Stoop
May 2, 2016
Leuk geschreven en vol interessante weetjes uit vogelwereld in België. De perfecte leesvoer voor elke vogelliefhebber op de trein of ergens anders waar men moeilijk zelf naar vogels kan kijken.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews