Drie zussen blikken terug op hun leven. Wat blijft er over van hun brandende kinderdromen en hun verlangens van weleer? Hoe heeft de jarenlange spanning tussen zusterliefde en rivaliteit hun blik op elkaar en op de wereld gekleurd? En waarom kleeft de schaamte aan elk van hen, als een tweede huid? Intussen ligt Ivo, hun vader, op zijn sterfbed. Hij heeft zijn schaamte losgelaten en denkt na over zijn dochters, over zijn te vroeg gestorven vrouw en over het geheim dat hem kwelt.
Haar gaat over grote vragen rond liefde en verraad. En over kleine vragen, zoals deze: waarom nemen vrouwen zo graag ritueel afscheid van hun meisjesjaren? En waarom knippen ze hun haren kort?
In één (vakantie)dag uitgelezen. Mooi boek over de zussen Suzanne, Catherine en Hanna die op zoek zijn naar zichzelf en naar hun plaats in het gezin, in het leven, in de maatschappij. Die zoektocht gaat gepaard met vallen en opstaan, blutsen en builen, dromen die niet uitkomen. Vereecken slaagt erin om personages van vlees en bloed neer te zetten. Ik werd geraakt door wat ze meemaakten en leefde echt met hen mee. Op het einde komt de vader nog heel verrassend uit de hoek. Dit had ik echt niet achter hem gezocht. Een paar keer had ik wel het gevoel dat ik een jeugdboek aan het lezen was, bijvoorbeeld wanneer Suzanne met haar Spaanse vriend het verlaten huis van zijn grootvader bezoekt. Was het de bedoeling om toch enige spanning of actie in het verhaal te brengen? Minder geslaagde passage, vind ik. Maar over het algemeen graag gelezen.
Citaat : Een buitenstaander zou hun wellicht een halfjaar gegeven hebben, hooguit. Maar die zag niet hoe warm en vanzelfsprekend hun lichamen zich konden verstrengelen, heerlijke verboden lust, en hoe hard ze samen konden lachen om niets. Seks en humor zouden tot het einde het cement van hun relatie zijn. Review : Kathleen Vereecken (1962) is bekend van haar kinderboeken en historische jeugdromans zoals Lara en Rebecca, Zijdeman en Ik denk dat het liefde was. Haar is haar debuutroman voor volwassenen.
Centraal in deze roman staat een Vlaams gezin met drie dochtertjes waarvan de moeder na een vakantie in Spanje verongelukt. We zien hoe de meisjes door de tijd heen moederloos opgroeien. Zonder haar voorbeeld worstelen ze met het proces van vrouw-wording. Daarbij laat hun vader zich bij zijn keuzes als ouder leiden door zijn verlatingsangst zeker naar zijn lievelingsdochter Catherine toe. Je kan het de man heel kwalijk nemen, maar je kan er ook begrip voor opbrengen.
De dochters verschillen enorm van elkaar. Suzanne is de rationele, Catherine de gewetensvolle en Hanna de inschikkelijke. Hierdoor is de onderlinge verstandhouding soms bijzonder gespannen. Allen hebben moeite hun identiteit te vinden en ook de vader vindt soms slechts aarzelend zijn weg. De spots staan afwisselend op vader, Suzanne, Catherine en Hanna gericht.
Haar is een zeer diepzinnig verhaal over familiebanden die onherstelbaar beschadigd worden door verzwegen leugens en verraad, en over geluk dat soms als in een fata morgana zo dichtbij lijkt om dan alsnog te verdwijnen. Niet alleen de vervlogen dromen van de dochters komen aan bod ook het uitdovend emotionele en seksuele bestaan vader passeert de revue en kent een uiterst sterk neergezette ontlading wanneer hij in een bejaardenhome zit.
Deze op het eerste gezicht heeft me getroffen als een mokerslag door zijn rake observeringen en zijn meesterlijke karakterschetsen. Een heel bijzondere roman die ik beslist nog wil herlezen.
In de warme zomer van 1976 zitten Suzanne, Catherine en Hanna op elkaar gepakt op een plakkerige skai achterbank van de blauwe Ford Taunus. De rit gaat naar de Costa Brava voor een maanden van tevoren geplande gezinsvakantie. ‘Suzanne mocht als oudste bij het portier zitten – ‘hou het knopje naar beneden!’ Hanna werd bij de koelbox gezet, zodat ze met een kussentje erbovenop nog even kon slapen. En Catherine was, als altijd, het middelste kind. Rustig en verstandig keek ze met haar ouders mee door de voorruit, af en toe namen van dorpen en steden voorlezend of de aandacht vestigend op mogelijk belangrijke wegwijzers.’ (p. 8) Drie zussen moeten omgaan met het verlies van hun moeder. 'Op de terugweg naar België moest de auto aan de kant met motorpech. Haar moeder stapte uit en liep om hulp te halen terug naar het tankstation dat ze zojuist gepasseerd waren. Maar nog voor ze daar was, maaide een Spaanse vrachtwagen haar van de pechstrook. Het was ergens tussen Toulouse en Montauban.’ (p. 19)
De volgende delen van de roman zoomen telkens in op een van de leden van het gezin, in verschillende periodes van hun leven.
Het overkomt iedere jeugdschrijver wel eens, dat hij of zij het genre wil verlaten om een roman voor volwassenen te schrijven. Over het algemeen is het resultaat een boek waarin volwassenen de plaats innemen van vijftienjarigen, maar waar voor de rest alles bij het oude blijft; een mislukking dus. Niet zo bij Kathleen Vereecken. Haar is een boeiende en overtuigende roman geworden over drie meisjes die zonder hun moeder moeten opgroeien en daardoor moeite hebben om diepgaande menselijke contacten te leggen. Suzanne, Catherine en Hanna zien hoe hun moeder op weg terug van een vakantie aan de Costa Brava door een truck van een Franse pechstrook wordt gemaaid. Hun vader Ivo zal van dan af zijn best doen om zijn drie dochters te helpen opgroeien, maar helemaal slaagt hij daar niet in. Niet alleen zullen zij langzaam opdrogen, zijn eigen emotionele en seksuele bestaan gaat er ook aan onderdoor, beseft hij veel te laat wanneer hij in een bejaardenhome zit. Soms sprookjesachtig en andere keren weer bitter realistisch geeft Vereecken ons een beeld van onze condition humaine.
Kathleen Vereecken schrijft zo goed dat het boek erdoor vliegt. Je wil niet stoppen met lezen. De vlotte schrijfstijl geeft de indruk van een gemakkelijk boek, maar er zit veel diepgang in. Ze moet een sterk inlevingsvermogen hebben om 3 zo totaal verschillende karakters zo diepgaand te laten leven. Echt de moeite. Op 6 dagen een boek uitlezen is voor mij op een sneltreinvaart.
Bitterzoet verhaal over drie zussen die elk op hun eigen manier wat van hun leven proberen te maken. Het geheim dat hun vader meeneemt in z’n graf en de vrijscène van de bejaarde vader met z’n dementerende vriendin, maken dit boekje zeker het lezen waard.