Od bir Yunus Emre romanı. Gök kubbemizin her zaman parlayan ve hep çok sevilen, şiirleri gönülden gönüle dolup dilden dile dolaşan Yunus Emre, bu kez Od’un ana kahramanı. İskender Pala’nın ilim ve kültür adamı olmasının yanında, yazar kişiliğinin imbiğinden geçirilerek aşkın tahtına bir kez daha oturtuluyor. 13. yüzyılın her bakımdan kavruk ve yanıp yıkılan ortamına Yunus Emre’nin gelişi tarihi atmosfer içerisinde hakiki anlamına kavuşturuluyor. Yıkıntılar ve yangınlar içinden bir gönül ve bir insanlık anıtının inşa edilişi cümle cümle anlatıyor ve elbette kalbe dokuna dokuna yol alıyor. Romanın her sayfasında Yunus’un hamlıktan saflığa geçişi okunuyor. (kitapyurdu'ndan alıntıdır)
İskender Pala (born 1958, in Turkey) is a Turkish Divan (Ottoman) Poetry Professor and author of best seller novels. He also used to write a column in the Turkish daily newspaper Zaman.
İskender Pala graduated from Istanbul University Faculty of Letters Turkish Language and Literature Department in 1979. He entered Turkish Navy as a lieutenant in 1982 and taught Turkish Literature in Naval Schools and Boğaziçi University. In 1987 he established Turkish Navy Museum Archives. He oversaw classification and restoration of many historic documents dated from the times of the Ottoman Empire. He published Encyclopedic Dictionary of Divan (Ottoman) Poetry and received Writers Union of Turkey Award in 1989. He was discharged from the Navy without any conviction during what is now called the "Postmodern coup". Later, he wrote a book about his life in Navy and his discharge, called Between Two Coups referring to military coup in 1980 and 1997 military memorandum in Turkey. He said that the reason for his discharge was his practicing İslam in his private life.
Çok güzeldi. Çok güzeldi. Çok güzeldi! :) Zaten Yunus Emre'nin geçtiği bir kitap nasıl güzel olmayabilir! :) Bir de İskender Pala'nın kaleminden okumak ayrı bir tat kattı tabii. :) Kitap Yunus Emre'nin kendi ağzından hayatını anlatıyor. Özellikle Yunus Emre'nin ağzından anlatılması çok hoşuma gitti. Ben şahsen kitapta Yunus Emre'nin bilmediğim çok farklı yönlerini gördüm. Özellikle Elif ile olan aşkı çok güzeldi.-Yunus ona ilk gördüğü andan beri Sitare'm diyor. Arapçada Yıldız demek- Ama Sitare’si Güneş’ini bulmak için sadece bir yoldu. Yunus Sitare’sine Güneş’ini de kattı ve bugün ki Bizim Yunus oldu. –tabi bunun için acı tatlı çok zorluklardan geçti..
Kitap kesinlikle adının hakkını veriyor.-Od: yanmak demek Arapçada- Kesinlikle tavsiye edeceğim MUH-TE-ŞEM bir kitap.
XIII век в Анадола е като гърмяща смес от селджуки, монголи, ромеи и тук-таме някой кръстоносец. Битката при Манцикерт е предначертала бъдещото пренареждане на региона.
Затова силно ме заинтригува и сюжетът на “Огън”, свързан с дервишите и суфите и тяхното учение (или различни версии на учения). Главният герой - Юнус - е един от многото обитатели на Анадола, който губи семейството си в кървавите междуособици на XIII век. Единствено единият му син оцелява, но е продаден в робство, за да се превърне в палач и специалист по изтезания. Самият Юнус се разтваря - буквално - в дервишкото движение и се превръща в светец.
Искендер Пала прави интересна аналогия: когато надеждата, сигурността и материалната обезпеченост се стопяват в дим, а се възцарят отчаяние, смърт и насилие, мистиката и търсенето на духовен лек процъфтяват толкова силно, че почти успяват да заглушат царстващия мрак. Но не го разпръскват и не го лекуват (това последното Пала не го твърди, всъщност той е на обратното мнение). И ето че мистиците от Коня/ Кония предлагат път: вечният огън на любовта, който винаги води до Единствения и Възлюбения. Красотата и поезията са част от уравнението. Както и лишението и пълното отричане от идентичност, разтварянето на личността до пълно изчезване, и пълното подчинение. От всички тях подчинението най-не ми се връзва с истинската духовност. Още повече, че на едно място религията, лицемерно изискваща пълни лишения от последователите си, дарява съвсем неаскетично златно съкровище на султана (патриоти, сър, какво да ги правиш), който обаче е истински просветен тиран, и - разбира се - ги дарява на бедните (добър цар, нали, пък и почти наместник божи…). Можеш ли да обичаш Аллах - вечния Възлюбен - а да оставиш сина си на вълците на два крака? Според Пала - можеш, защото всички пътища накрая водят към Него. Според мен - това е пожелателно мислене, удобно запълнено с илюзии, осигуряващи достатъчно душевен комфорт, за да бъде изтърпян един непоносимо несправедлив живот. Но не и променен, нито облагороден, нито подобрен.
Почитателите на Евгений Водолазкин и по-конкретно на неговия ”Лавър” с руския средновековен еквивалент на светеца Юнус (както и донякъде тези на Елиф Шафак) ще намерят доста познатите религиозно-консервативни мотиви за покоя единствено и само като вътрешен център и за отрицанието на всичко мирско като творение на Нечестивия, както и красив - с изящните форми на старата арабска поезия - език. За мен обаче идеята на Пала е не просветляваща, а манипулативно-подчиняваща. В един момент - особено във втората половина - религиозните проповеди напълно изместиха сюжета. А и духовното никога не замества материалното (тъй като са части от едно цяло, отровата е в дозата), както казва и самият Юнус. Само че той от един момент нататък напълно забравя това свое прозрение, за да намери покоя просто като тотално заличи себе си. Юнус, това не е святост, а страх, приятелю. Но в онези времена (а и във всички тежки времена) този вид святост е една от малкото останали сламки, които възпрепятстват озверяването поне на част от човеците.
П.П. Корицата е разкошна, както и преводът.
2,5⭐️
—— ▶️ Цитати (извън религиозните дрънканици):
🔥”Представях си човешкия дух като вода. Някои хора предпочитаха течащата вода, а други - спокойната. Разбира се, отчитам ползите и на едната, и на другата. Не може да се отрече, че едно езеро е полезно на хората по най-различни начини. Немалко хора се стичат към него заради рибите му, корабите по повърхността му и гледките от брега. Но не може да се отрече, че е полезна за хората и една река, която тече, лькатушейки, виейки се, разливайки се, падайки и удряйки се от камък на камьк. Полива нивите, кара посевите да растат, свързва селата и градовете...”
🔥“Според нея причината за умножаването на суфиите, жреците и магьосниците в степта е намаляването на надеждите, увеличаването на беднотията и нарушаването на равновесието между материалного и духовното. Поради природата си, хората винаги са се стремили да живеят именно в такова равновесие. Когато материята се изчерпвала, нейната празнота бивала заета от духовното; или когато духовното нараствало, материалного напускало физическото тяло. Аллах сътворил човека именно в състояние на равновесие между дух и материя. У човека всяка от двете половинки била наполовина активна. За да е щастлив […] той следва да намери баланса между материалните показатели, каквито са тялото, ръцете, краката, миглите и очите, от една страна, и духовните - мисъл, чувство и вяра, от друга. Ако човек приеме и възприеме тази двойка за равнопоставена, ще бъде щастлив в живота си.”
🔥“Океанът капка е за мен, А пък атомите - океан.”
🔥“Всеки човек през живота си взема нещо насериозно, доверява му се и вярва в него.”
🔥“Времето в един зандан не тече бързо. И за измъчваните, и за измъчващите…”
🔥“Каквото и да дириш, всъщност дириш само себе си…”
🔥“Осъзнах, че човек може да дойде на света не заради някаква мисия, а заради любовта.”
Katre-i Matem'den sonra en beğendiğim İskender Pala romanı oldu Od. Bu vakte dek ne Yunus Emre'yi bu kadar araştırmışım ne de onca büyük insanın aynı dönemde yaşadığını bilmişim. İskender Pala iyi ki yazmış ve okuyanlar da iyi ki okumuş.
başlarken biraz tedirgindim. iskender pala nın dili bana göre biraz fazla edebi, bazen ağır kaçtığı bile oluyor. sıkılır mıyım bitirebilir miyim diye düşünürken bitirdim bile :) diğer kitaplarına göre daha hafifti. dili daha sadeydi belki Yunus'tandır kim bilir.. ama hiç sıkılmadan gerçekten keyif alarak okudum. Ne kadar ilahi aşk olsa da dünyevi aşktan da vazgeçemeyişi, ikisini birleştirişi çok güzeldi.. Yunus'un pişmesi kolay olmamış ama zaten kolay olsaydı Yunus olabilir miydi?..
O kadar güzeldi ki.. Okurken içinizden ışıklar geçip gidiyor, dilinizde Yunus Derviş sözleri.. gonlunuzde sıcaklık yüzünüze tebessüm.. oyle bir kitapti aynen.
Benim için çok bilgilendirici oldu. Ailesini, yaşadıklarını okuyunca şaşırdım açıkçası. Ben bu kadar çileli bir yaşam beklemiyordum. Daha önce Yunus Emre'yle ilgili bir şey de okumadım zaten. Dervişleri, nasıl derviş olduklarını, dergahları merak ediyorsanız okuyabilirsiniz.
İskender Pala okumayı çok istediğim, kitaplarını çok merak ettiğim ama dilinin ağırlığı yüzünden gözümü korkutan bir yazardı. Bu yüzden yazarın elimde olan birkaç kitabını yıllardır bekletiyordum. Od, yazarın en çok okunan ve beğenilen kitaplarından biri olunca yazarı okumaya onunla başlamaya karar verdim. Şimdi iyi ki okumuşum diyorum.
Od, Yunus Emre’nin hayatını anlatan bir kitap. Kitapta gerçek kişiler ve olaylar yer alıyor ama kurgusal yerler de var. Gerçek ve yazarın hayal gücü iç içe geçmiş. Kitabın dili korktuğum gibi ağır değildi. Okunması kolay, akıcı ve etkileyici bir dille yazılmıştı. Yazarın Yunus Emre’yi anlattığı kitabının dilini bilerek herkesin okuyabileceği sadelikte yazdığını düşünüyorum.
Kitapta çok hoş cümleler vardı. Bu yüzden birçok cümlenin altını çizdim.
Kitabın sonunda Yunus Emre’nin hayatını anlatan bir CD de vardı.
Od, Yunus Emre’nin hayatından hiç bilmediğim detayları öğrendiğim, İskender Pala korkumu yendiğim ve güzel bir okuma gerçekleştirdiğim bir kitap oldu. Herkese gönül rahatlığıyla öneririm.
Bir kere İskender Pala gibi edebiyatın şerbetini içmiş, her kitabı birbirinden şahane olan bir yazara tam puan vermeli. Yunus'a gelince o kadar güzeldi ki kitap, sade.. Aynı Yunus Emre'nin kendisi gibi. oğlunun yaşadıkları, inançsızlıkla inanç arasında gidip gelenler, sınavlar, kader.. İşlenebilen en güzel şekilde işlenmişti. Od bize edebiyatı ve tasavvufu aynı anda verip, aynı anda sevdirmiştir.
Bir koca dağ imiş de Bizim Yunus bilmemişiz/bilmemişim... Çok severek okuduğum, dili sade ve naif bir romandı, okudukça okuttu kendini. Tekrar tekrar okunası, ezberlenesi öğütler, hikmetler vardı içinde. Buna rağmen hikayeyle ilgili tek bir keşkem var, yüzlerce sayfa boyunca baba oğul birbirine kavuşsun diye bekledikten sonra o anları Molla Kasım yerine kendilerinden okumuş olsaydım.
Biraz dili ağırdı ara ara kelime aradım Google'da ama Yunus Emre'nin hikayesini hiç bilmezdim. Aşina olduğum bi kaç şiiri vardı ama çekilen yokluklar sıkıntılar daha Bi yakınlaştırdı sevdirdi Yunus Emre'yi. Namı değer Bizim Yunus :)
Yunus Emre aşıklarının tam da ağzına layık bir kitap. Aslında Yunus Emre'yi tanımayanları bile ona aşık edecek bir kitap desek daha doğru olacaktır. Kitap öylesine güzel ve insanı öylesine ilahi aşka sürüklüyorki hepimiz Yunus Emre gibi olmak istiyoruz kitabın verdiği hazla bizimde derviş olasımız geliyor. [SPOILER!] Heleki Kitapta Yunus'un Elif'e olan aşkından sonra en etkilendiğim yerlerden birisi de Yunus'un şeyhin kapısına yattığı sahneyle tam oğlunu dünya gözüyle görecekken gözlerini kaybettiği sahnede öylesine etkilenmiştim ki gözlerimden yaşlar akıp kitabın devamını göremeyecek kadar buğulanana kadar dünyaya geri dönemeyecek kadar kitaba kendimi kaptırmıştım. İskender Pala'yı sevmemi sağlayan kitap Şah&Sultan ama İskender Pala'ya hayran olmamı sağlayan kitap kesinlikle OD oldu. Ve bundan sonra diğer kitaplarını da benzer hazları alabilmek için takip etmeye başladım. Bu kitabın yeri bende farklı ve kütüphanemde de çok güzel bir yerde duruyor. Ne zaman birisi bir kitap okuyacağım önerin var mı dese en başta önereceğim kitap bu olabilir. Çünkü dili çok ağır olmamakla bilrikte her yaştan insana hitap eden yaşlısı gencci hattaa bir parçada olsa çocukların bile okuyabileceği etkileyici konusuyla herkese önerilebilir nitelikte bir kitap ve bunun yanı sıra insanın içindeki ilahi aşkı canlandırması da kitabın bir diğer büyüsü. Kesinlikle kaçırmayın okuyun okutun pişman olmayacaksınız
Edebi yönden bakınca belki dört yıldızlık bir romandı Ancak gel gör ki Yunus Aşkı “Yıldızları” ondan ayrı komadı. ❤️ Özellikle manevi yönden keyifle okunası bir biyografi, masalsı bir anlatım, hüzünlü bir tarihi hikâye.
Tasavvufun en derin ve belirleyici öğretilerini Yunus Emre,Tapduk Emre,Ahmet Yesevi,Mevlana ve daha pek çok alimle anlatan,olay kurgusu etrafında dolu dolu bilgi hazinesine dönüşen ve hayat rehberi gibi alınacak pek çok satırda kendinizi o anda yaşıyormuşçasına kaybedeceğiniz,ölmeden önce ölmek ilkesini,Elest Bezmini yeniden hatırlayarak hayatı daha dikkatli yaşamak gerektiği endişesini ve idrakini yeniden tefekkür edeceğiniz ve mutlaka okumanız gereken muhteşem bir eser..İskender Pala,kalemine sağlık..
Yunus Emre'nin hayatını anlatan ve yaşamının denk geldiği tarih hakkında da bilgiler bulunan güzel bir kitaptı Od. Bu kitap bana aslında Yunus Emre'nin hayatı hakkında hiçbir şey bilmediğimi gösterdi. İskender Pala'nın dilini ise oldukça nefis ve etkileyici bulduğumu söyleyebilirim. Özetle Od gerçekten güzel bir gezintiydi benim için.
Harika bir Yunus Emre romaniydi. kitabim her bolumunde Yunus Emre siirinden bi parca gormek cok hos bi ayrintiydi. Bu da cok sevdigim bir siirinin bolumu :)
İlim ilim bilmektir İlim kendini bilmektir Sen kendini bilmezsen Ya nice okumaktir
Hiç kuşku yok ki; günümüz edebiyatında roman, en çok sevilen türler arasında ilk sırada olma özelliğini koruyor. 2.Sayımızda; yazdıklarıyla geniş okur kitlelerine ulaşan, Türk edebiyatının önemli isimlerinden Prof.Dr. İskender Pala ile romanı, yazma sürecini ve son yayımlanan kitabı “OD” u konuştuk.
Ayna İnsan: Steinbeck’in “Yazın sanatı konuşma denli eskidir. İnsan ona gereksinim duyduğu için doğdu ve insanın ona daha da çok gereksinim duyması dışında bir daha da değişmedi.” cümlesinden hareketle sorarsak İskender Pala’nın yazma gereksinimini tetikleyen iç itki nasıl başladı?
İ.Pala: Kitaba zor ulaşılan ve okumanın öncelikli sıralamalar içinde yer almadığı bir Anadolu şehrinde büyüdüm. Hayat şartlarımız zorlu geçiyordu. Kurtulmam, kendime çıkış koridoru açmam gerekiyordu ve edinebildiğim birkaç kitabın satırları arasında yollar buldum. Kitaplar beni eğitime yöneltti ve daha orta öğretim sıralarında kendime “güzel şeyleri başarma” konusunda söz verdim. Sonra savrulmalar çağı geldi. Anarşi, meslek sahibi olabilme çabası, askerlikle geçen onbeş yıl vs. Bütün bu süreçlerin hayatıma yansımaları hep kitap, kâğıt ve kalem vasıtasıyla oldu. Çok okuduğum dönemler oldu. Okuma süreci yazmanın zorunlu hale geldiği zamanlara kadar süren bir dönemdi. Bilimsel makaleler, akademik hayat, derken kültürel yazı hayatının cazibesi diyelim… Kalemi bir düşünme aracı olarak gördüm. Düşüncemi geliştirecek kitaplara sığındım ve kâğıdı önümde hazır buldum. Planlayarak “yazar” olmak istediğimi söyleyemem. Ama yazarlığın dimağıma lezzet veren bir tarafı olduğunu itiraf ederim. Önceleri kendim için yazardım, askerlikten atılınca hayata tutunabilmek ve geçineceğim parayı kazanabilmek için yazdım. Şimdi topluma entelektüel sorumluluklarımla yazmaya çalışıyorum. Daha seçici ve daha planlı.
Ayna İnsan: Divan şiirini genç kuşağa sevdiren bir yazarsınız. Kuşkusuz belleğinizde iz bırakmış çok beyit vardır ancak sizi en çok etkileyen beyit hangisi ve divan şiirinin okurun güzelduyusuna bıraktığı sırrın kaynağı için tek başına aşk sizce yeterli mi?
İ.Pala: Benim için şu beyit güzeldir demek çok zor. Bir babanın evlatları arasında ayrım yapması gibi bir şey. Hemen her şairden yeri doldurulamayacak güzel beyitlerin fısıldaşıldığı bir bahçede geziniyorum ve hangisinin esansı beni mest ediyor, anlayamıyorum. Ama bu soruya çoğunluk hesabıyla bakıp cevap verecek olursam en ziyade Fuzûlî’nin mısralarından etkilendiğimi söyleyebilirim. Belki de onun üslubunu ruhuma uygun bulduğum içindir. Sonra Galip Dede, Nabi, Baki ve Nedim… Bir de tek tek beyitleri hatırıma sökün edip geliveren şairler var. Ne isimlerini, ne beyitlerini burada anmak imkânım var; sayfalar yetmez. Son günlerde ise Yunus’un mısralarıyla rüyalar görüyorum. Bana “İlim kendin bilmektir” diyor; “Bunca varlık var iken / Gitmez gönül darlığı” diyor. Kendini bilen bir insan olmanın bu kapitalist çağda ne derece zor olduğunu bir düşünün. Varlık düşüncesiyle kuşatılmış insanlığın bu yüzden daralan gönüllerini bir düşünün…
Ayna İnsan: Umberto Eco; romanlarında ilk yüz sayfadaki kurgunun sıkıcı ve ağır betimlemeler içerdiğine yönelik eleştirilere karşı, ilk yüz sayfayı sabırla okuyup geçenlerle yola devam etmek istediğini belirtmiş. Sizin roman kurgusunda olmazsa olmazınız nedir? Okuru şaşırtan sürpriz bir final mi? Ya da tarihe, kültüre, medeniyete kelimelerin büyüsünden köprüler açmak mı?
İ.Pala: Benim romanlarımın olmazsa olmazı “aşk”tır. Okuyucum benden daima bir aşkı anlatmamı bekler. Ben de onu yanıltmam. Her defasında aşkın bir katmanını veya aşk yolculuğunun asil yanlarını, günümüzün magazin sayfalarında yer alan bu kelimenin eskiden ihtiva ettiği derinliği, insanı olgunlaştıran yanını falan anlatırım. Roman kahramanlarımdan en az biri çok naif bir duygusallık taşır. Benim romanlarımda sürprizler okuyucunun kendisiyle karşılaştığı, ruhuna ayna tuttuğum bölümlerdedir. Yüzyıllar öncesinin hikâyelerini anlatırım ama onu, okuyucunun kalbine tam da kendi hissedeceği şekilde sunarım. Heyecanlı epizodlar, küçük ama çarpıcı anekdotlar ise onu şaşırtmak içindir. Hemen her romanımda bir maksadım vardır ve okuyucuya öğretmek istediğim bir tarih bilgisi mutlaka yer alır. Ama bunu didaktik bir anlatım yoluyla değil romanda fon olarak kullanılacak şekilde yapmaya çalışırım.
Ayna İnsan: Stendhal romanı yol boyunca gezdirilen ayna diye tarif eder, İskender Pala’ya göre roman nedir?
İ.Pala: Her çağın tutunduğu bir edebiyat türü vardır. Bir dönem şiir çok etkin idi. Denemeler çağını yaşadık meselâ Şimdi roman revaçta. Artık roman yazarak insanları bir fikre inandırabiliyor, kişiliklerini zenginleştirebiliyorsunuz. Bu çağ bilgilenmeyi eğlenmeye feda ediveren bir çağ. İnsanlar bilgi sahibi olmanın değil eğlencenin peşine düşüyorlar. Söz gelimi bir dizi seyrederken tarih öğrendiklerini düşünüyorlar. O halde bilgiyi eğlenceli hale getirmek gerekir. Roman işte bu noktada devreyle giriyor. Çünkü roman bir eğlence aracıdır. Ama eğer siz doğru romanları yazar, yahut romanda doğruları yazarsanız insanlar yine eğlenmiş olurlar ama kitabın son sayfasını çevirdiklerinde artık zihinlerinde bazı fikirler değişmiş, bazı yeni bilgiler yer almış olur. Bunun içindir ki bencileyin tarihi roman yazanların okuyucuya dürüst davranmaları gerekir. Kurgu için tarihi gerçekleri feda etmemelidir. Elbette bu çok zordur. Çünkü tarih, her zaman bir romanın heyecanını, aksiyonunu, edebi lezzetini taşıyor olmayabilir. Bütün bunlara bakarak benim romanım tarihin aynasıdır, diyebilirim. Orada pek az desen, pek az görüntü benim tarafımdan ve bugünün malzemesiyle süslenir, gerisi salt yansımadır; hakikatin yansıması...
Ayna İnsan: Katre-i Matem’in kurgusu ve içeriği hakkında yapılan “Batılıların ya da Batıcıların oryantalist ve popülist eğilimlerine kur yapma” eleştirileri hakkında neler söylemek isterdiniz?
İ.Pala: Bu eleştiriyi daha evvel bir yerde okumadım. Lâkin söyleyenin tespiti çoğunlukla doğru. Çünkü Katre-i Matem, batı dillerinde okunmasını istediğim bir romandı. Amacım, batılı zihinlerin hoşuna gidecek şeyleri anlatmak değil, batılı zihniyeti kendisiyle yüz yüze getirecek ve kimlik sorgusu yapabilecekleri kanalları açmaktı. Romanın satır aralarında doğunun derinlikleri, aşk katmanlarının derde deva olacak anlayışları, bugünkü batı dünyasının içinde kıvrandığı modernite ve materyalist anlayışın sorgulanması gibi hususları öne çıkardım. Bunları, ülkemizdeki batıcıların da kendilerine sormaları gerektiğini düşündüğümü de ilave edeyim. Katre, gelecek yıl Amerika’da yayınlanmış olacak, inşallah. O zaman amacına da ulaşmış olacağını düşünüyorum. Çünkü bugünkü dünya madde ile mânâ dengesini yitirdiği için sancı çekiyor. Doğu’nun mânâ derinliklerinden süzülecek anlayışlara ihtiyaç var. Katre bu yolda bir nebze işe yararsa benim için sevindirici olur.
Ayna İnsan: Son kitabınız “Od” la Yunus Emre’nin çizdiği ışıklı yolu anlatıyorsunuz. Bu çalışma için divandan, âşık edebiyatına geçişin ilk kilometre taşıdır diyebilir miyiz?
İ.Pala: Her romanımı bir hedefe yönelik yazdığımı söylemiştim. OD, Yunus’un yeniden gönüllerimize seslenme vaktini bize bildirsin istedim. Çünkü onun mısralarında sancılarımızın devası, ruh çalkantılarımızın sükûnu var. Onun Divan şairi olmaması beni ondan uzaklaştırmıyor; bilakis bütün divan şairlerinin henüz çocuk iken adını öğrendikleri ve şiirlerini ezber ettikleri müstesna kimliğiyle beni ona daha da yakınlaştırıyor. O Türkçemizin bir medeniyet dili haline gelmesinde temel taşını koyan adam; o Anadolu’da aşkın ateşini tutuşturan, belki tasavvufun halk kitlelerine sunulacak hamurunu yoğuran atamız. Onu iyi bilmeden kişiliklerimiz pekişmeyecek, kimliğimiz eksik kalacaktır.
-Sevgili İskender Pala söyleşi için çok teşekkür ediyoruz.
-Ben teşekkür ederim.
Prof.Dr. İskender Pala Kimdir? Akademik Ve Kısa Özgeçmiş:
1958, Uşak doğumlu. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’ni bitirdi (1979). Divan edebiyatı dalında doktor (1983), doçent (1993) ve profesör (1998) oldu. Divan edebiyatının halk kitlelerince yeniden sevilip anlaşılabilmesi için klasik şiirden ilham alan makaleler, denemeler, hikâyeler ve gazete yazıları yazdı. Düzenlediği Divan Edebiyatı seminerleri ve konferansları geniş kitleler tarafından takip edildi.
“Divan Şiirini Sevdiren Adam” olarak da tanınan İskender Pala, Türkiye Yazarlar Birliği Dil Ödülü’nü (1989), AKDTYK Türk Dil Kurumu Ödülü’nü (1990), Türkiye Yazarlar Birliği İnceleme Ödülü’nü (1996) aldı. Hemşehrileri tarafından “Uşak Halk Kahramanı” seçildi. Babil’de Ölüm İstanbul’da Aşk, Katre-i Matem ve Şah Sultan adlı romanlarının baskıları yüz binlere ulaştı, pek çok ödül aldı. Türk Patent Enstitüsü tarafından marka ödülüne layık görüldü ve adı tescillendi. Evli ve üç çocuk babası olan Pala, halen İstanbul Kültür Üniversitesi öğretim üyesidir.
İskender Pala'nın, Yunus'un nasıl bizim Yunus olduğunu anlattığı kitabı. Hacı Bektaş'tan, Tapduk Emre'den, Mevlana'dan izler taşıyan buram buram tarih kokan bir kitap. Her ne kadar bu tarz ilahi dil kullanılan kitapları sevmesem de, Yunus Emre’nin yaşadığı çaresizliği, yalnızlığı, dönemin zorluğu, mucizeleri ve yunus'un hayatına dair daha birçok şeyi merak edenler için okunabilir olduğunu düşünüyorum.
Moğol istilası ile yerinden yurdundan olan Yunus’un hayatı boyunca neleri kaybettiğini, nelere sabrettiğini ve neleri kazandığına şahit oluyoruz. Sadece Yunus’un hayatı değil, onunla birlikte yıkılmak üzere olan Selçuklu Devleti’nin son yılları ve Osmanlı Devleti’nin (daha doğrusu beyliğinin) kuruluşu hakkında bilgi sahibi oluyoruz. Ancak kendi cahilliğimin de etkisi olmakla birlikte; anlatılanların ne kadarı gerçek, ne kadarı kurgu, hangi söz, hatıra Yunus’un, hangisi İskender Pala’nın bilemedim.
Dönem insanlarının yaşadığı zorluklar, yayan gezilen Anadolu toprakları son derece ilgi çekici gelse de, arka planda sürekli verilen şeyh, dergâh, derviş, tarikat, yol güzellemelerini pek sevmedim. Bunun yanı sıra Keloğlan masalarından fırlamış gibi duran, İslamiyet’in kendi özüne aykırı duran, kendiliğinden ortaya çıkan sofralar, söğüt dalıyla adam kesen cengâverler ve buna benzer kerametleri abartılı buldum. http://www.umutcalisan.com/2017/01/od...
"...İrade tasarrufu.. ...Bütün varlıklar Allah'tan, bütün harfler eliften... ...Onlar Allah'ı tesbih eden taneler; bu dahi onların imamesi Temür Alp Ata'dır.Rahmetten uzak düşmeyenler!... ...Od-un işte, ateş veren şey.. ...Od... ...Teslimiyet, insan ruhuna en ziyade yakışan haldir çünkü... ...Oduncu Yunus... ...Hiçbirşeye sahip ve malik değiliz; herşeyin malik ve sahibi Allah'tır... ...'Bilmek'tir sevgi... ...Herkese kendi rengindedir ölüm... ...Aklını başına al kardeş! Günü bügün say; olüm ki kaşla göz arasında; ölüm ki dudakla söz arasındadır... ..."Tabduk kokusu! Kafiye düşür!..."... ..."Beni bende demen, bende değilim / Bir ben vardır bende benden içerü"... ..."O'nun muradı benim muradımdır"... ...Bilmemeyi bilmek; bildiğini bilmemek... ..."Bilmem! "... ..."Yıldızdan geç Yunus, artık güneşe bak!"... ...Bilmemeyi bilmemekle bildiğini bilmemek aynı değildir. Kurtulanlar, bilmediğini bilenlerle bildiğini bilmeyenlerdir... ...Pişmanlık kadar insana yakışan bir hal tanımadım ben... ...Samuel, Hasret ve Gökışık... ..."Sufilik yolunda hangi makama erişmişsem, şu Türkmen kocası Yunus'un ayak izini orada gördüm"... ..."İlahi, gider benden benliği ve doldur içime Sen'liği!"... ..."yine derim bana Sen!i gerek Sen'i!"... ...Dört kitabın manasını bir Elif'te okumak için... ..."Bedenime bildik, özüme yabancıyım"... ..."Biz bizi terk ettiğimizde, Sen bizi terk etme İlahi!..."... ...aşk, marifet, istiğna, tevhid, hayret, fakr ve fena... ...Can huzuru ve din rahatlığı elbette fakirliktedir... ..."el-Fakru fahri"-"Fakirliğim övüncümdür"(S.a.v)... ...elif ötürü okununca "O", yani "Hu" denilmiş olur... ...Eğer o sen isen, veya sen o isen... ...Yaklaşıyor yaklaşmakta olan... Ve yaklaşıyor yaklaşmakta olan... ...O günden sonra bir daha dünyayı görmedim... ...Bize bizim diyen gelsin... ..."Sevgili için söylenmiş sözlerdir, Sevgili'ye hediyedir."... "
İskender Pala ile hayata aynı pencereden bakmasak da edebi bir karşılığının olduğunu düşünüyorum. Romanlarını beğeniyorum. Bu sefer 5 yıldızı verdim gitti. :)
Tarihi romanlarında bir yandan kahramanın biyografisini çizerken öte yandan dönemin diğer unsurlarını da kurgusunun içersinde iyi yediriyor bence.
Okuduğum tüm romanlarında nerdeyse her bölümde anlatıcu değişiyor. OD kitabında Yunus Emre menkıbeleri güzel bir kurguda toplanmış.
OD tarzının en iyilerinden biri. Kitapları her zaman sürükleyici ve ilgi çekici. Söylemenin aksine ağır bir dili yok bence, ancak bazı sayfalar tekrar okununca anlaşılabilecek felsefeler içeriyor.
Sevdiği tarihi kişilikleri anlatırken aşırı didaktik yaklaşmaması hoşuma gidiyor.
Okunacak o kadar kitap var ki neresinden yetişeceğimizi bilemiyoruz çoğu zaman ama bu toprakların bazı düşünce ve yetiştirdikleri kişilik ve değerlerini dönemin tarihi öğeleriyle roman olarak okumak oldukça keyif veriyor bana bugünlerde.
Yazarla daha önce girmediğim kapılardan geçtiğini söyleyebilirim.
İskender Pala okudukça okuyasım geliyor. Mükemmel bir romandı. Yunus Emre'yi anlatan bu roman. Eşini ve oğlunu kaybeden Yunus Emre'nin hamlıktan, pişmeye ve daha sonra olmaya doğru giderkenki adımlarını anlatmış. Dili, akıcılığı harika. Yabancı kelime falan var okuyamam sanmayın. Gayet güzel ve sade. Okuduğum 4. kitabı oldu. TRT1 deki diziyi daha fazla izlemek istiyorum şimdi. Çok güzel alıntılar ve özlü sözler var. Tasavvuf hakkında daha fazla bilgi sahibi olacaksınız. "Bilmem" demenin ne olduğunu, sabrın gücünü iyi anlatan bir eser. Hacı Bektaş, Mevlana ve diğer kişilikleri de bu sayede tanıyacaksınız. Bir bakıma tarihten de dersler vermiş. Osmanlı'nın kuruluşu, beylikler ve Moğol işgallerinden de söz etmekte. Son derece beğendim, beğendiklerime ekledim. Pişman olmazsınız.Yabancı romanlar revaçta olsa da ayda 1 yada 2 roman kendi özümüzden okumalı düşüncesindeyim. Mutlu okumalar.