De droom van de Arabische Lente is uit elkaar gespat. Sinds het uitbreken van de volksopstanden in 2011 gaat het van kwaad tot erger in de regio. Syrië, Irak, Jemen en Libië zijn veranderd in een lappendeken van rivaliserende stammen en sektes. In Egypte is opnieuw een dictator aan de macht, generaal Sisi, een Arabische Napoleon. En de terreurgroep Islamitische Staat heeft zich als een kwaadaardig en taai gezwel in het hart van het Midden-Oosten genesteld. Misschien zat er toch een kern van waarheid in de sombere waarschuwingen van Arabische dictators. Zonder hun harde hand zou er zeker chaos uitbreken. De Arabische wereld is gewoonweg niet klaar voor democratie.
In Dictators. Een Arabische geschiedenis toont Chams Eddine Zaougui aan dat die voorstelling van de Arabische Lente misleidend is. Arabische dictators proberen koste wat het kost te overleven. Met vreselijke gevolgen. Zo is de regio veranderd in een mijnenveld waar democratie zeer moeizaam gedijt. Het probleem van de Arabische opstanden, zo blijkt uit deze tour d’horizon van de Arabische Lente, is het probleem van veel revoluties: als mensen hunkeren naar radicale veranderingen, zijn ze het minst in staat om die snel tot stand te brengen.
Helder en transparant geeft dit boek je een rudimentair inzicht in de recente ontwikkelingen van grote delen van de Arabische wereld, inclusief een stuk broodnodige historische achtergrond van de laatste eeuw. Hoewel het voor mij soms een beetje diepgang miste besef ik wel dat dit er net voor zorgde dat het boek zo'n overzichtelijk geheel vormde. Het feit dat het op één zeer specifiek aspect van de "Arabische" politieke sfeer focust is zowel een zwakte als sterkte.
Op een heldere manier geeft de auteur een inzicht in de Arabische lente en de gevolgen ervan. Er wordt ook ingegaan op het extremisme binnen de islam en het politieke spel van Saoudi-Arabië. Kortom voor een leek in de materie zoals ik een heel interessant boek. Aanrader !!
Sinds het uitbreken van de Arabische opstanden in 2011 gaat het van kwaad tot erger in de regio. Syrië, Irak, Libië en Jemen vormen een lappendeken van rivaliserende groeperingen. En de terreurgroep Islamitische Staat heeft zich als een kwaadaardige tumor in het Midden-Oosten genesteld. Arabische dictators hadden ervoor gewaarschuwd dat er zonder hun harde hand chaos zou heersen.
In “Dictators. Een Arabische geschiedenis” haalt Chams Eddine Zaougui die stelling onderuit. Hij ontrafelt hoe Arabische machtskunstenaars het Midden-Oosten hebben gevormd tot wat het vandaag is: een sociaal en politiek mijnenveld waar democratie moeilijk kan gedijen. Daarvoor daalt hij af tot in de diepste krochten van de Arabische dictaturen.