Οι εγκλωβισμένοι

by Δημήτρης Οικονόμου

Με φόντο τη ρημαγμένη Αθήνα, δυο μοναχικοί άνθρωποι, εγκλωβισμένοι στη σιωπή και στις απώλειες μιας ζωής που δεν έζησαν, γνωρίζονται τυχαία.

Την ίδια ώρα, ένας έφηβος μετανάστης παλεύει για τα όνειρά του, ένας ανθοπώλης θάβει λουλούδια, ένα φωτοτυπικό μηχάνημα συνομιλεί με το αφεντικό του, και ένας σκύλος προκαλεί με τα νυχτοπερπατήματά του.

Η ματαίωση και ένας κατά παραγγελία θάνατος μεταλλάσσονται σε πρόκληση για μια αργοπορημένη ενηλικίωση και για μια δεύτερη ευκαιρία.

Μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, ένας ύμνος στη ζωή.

232 pages, Paperback

Published January 1, 2015

Reviews

[B. Faye · Rating 4 out of 5]

Πολύ ευχάριστη έκπληξη αυτό το βιβλίο Με κέρδισε και η υπόθεση και οι χαρακτήρες Ωραία γραφή που με κράτησε Το μόνο που με χάλασε ήταν το λίγο απότομο και ουτοπικό (Κατά τη γνώμη μου) τέλος
6/13 #Readathon 2017 Ένα βιβλίο που βρίσκεται καιρό στο ράφι σας

[Maria Ch · Rating 4 out of 5]

Η ιστορία των Εγκλωβισμένων ακολουθεί το μέσο Έλληνα μεσήλικα στην Αθήνα του σήμερα, μια ιστορία καθημερινή, ανθρώπινη, ένας χαρακτήρας που θα μπορούσε να είναι ο γείτονας, ο φίλος μας, ένας γνωστός ή ο ίδιος μας ο εαυτός. Ο Βασίλης είναι μόνος στη ζωή, δουλεύει στο φωτοτυπάδικο του και παρόλες τις δυσκολίες είναι ευχαριστημένος με τη ζωή του γιατί την έχει σε τάξη και δεν περιμένει ούτε έχει ανάγκη από πολλά. Έχει ένα υπάλληλο τον Άκη, ένα σκύλο (που μοιράζεται με ένα άλλο ιδιοκτήτη) ένα φίλο και πολλές τραυματικές αναμνήσεις από μια δύσκολη παιδική ηλικία γεμάτη στερήσεις και απώλειες. Μια μέρα η τύχη και η μοίρα εμφανίζει τη Μαίρη στη ζωή του, μια μεσήλικη μόνη γυναίκα με εξίσου τραυματικές αναμνήσεις και πολλή μοναξιά. Παρόλες τις διαφορές τους, οι ομοιότητες τους υπερισχύουν. Οι ζωές τους θα ενωθούν όχι όμως με τον τρόπο που ίσως αναμένει ο αναγνώστης, αλλά με ένα πιο συναισθηματικό και επικοινωνιακό τρόπο, παλιομοδίτικο ίσως μπορεί να πει κανείς.

H αφήγηση κορυφώνεται όταν οι δύο αυτοί χαρακτήρες επικοινωνούν σε ένα διάλογο όπου οι σκέψεις και οι φωνές τους ενωματώνονται στην αφήγηση και συνυφάζονται. Οι δυο χαρακτήρες ανταλλάσουν λόγια ωμά, ειλικρινή επιτρέποντας ο καθένας στον εαυτό του να αφεθεί και να εκφραστεί χωρίς περιορισμούς, να νιώσει ευάλωτος μπροστά στον άλλο και να μοιραστεί επιθυμίες και ανάγκες που δύσκολα μπορεί κανείς να αφεθεί σε τρίτους.

Μέσα σε αυτά, η ιστορία ενός έφηβου μετανάστη που αλλεπιδρά με τις ιστορίες των δυο άλλων χαρακτήρων και δίνει μια σπίθα αισιοδοξίας για το μέλλον παρόλες τις δυσκολίες και αντιξοότητες.
Μου άρεσε πολύ η γραφή και ο τρόπος έκφρασης των χαρακτήρων του Οικονόμου, παρότι χρειάστηκαν αρκετές σελίδες για να με τραβήξει η αφήγηση, στη συνέχεια με παρέσυρε και ήθελα να μείνω με τους χαρακτήρες μέχρι το τέλος της ιστορίας τους. Βέβαια, καθ’όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης, είχα την εντύπωση ότι διάβαζα κάτι που διαδραματιζόταν σε μια άλλη εποχή παλιότερη και όχι στην Αθήνα του σήμερα. Ίσως λόγω κρίσης και δεινών, ίσως λόγω της ηλικίας των χαρακτήρων και των συνηθειων τους η αφήγηση ήταν κάπως ‘παλιομοδίτικη’ με μια χαριτωμένη έννοια.

[Konstantina Oikonomou · Rating 5 out of 5]

Ιστορία που σε κάνει να νοιώσεις λίγο πιο άνθρωπος. Γιατί ο ένας δίπλα στον άλλον αλλάζουμε.