Σε μιαν εποχή όπου η στρογγυλευμένη φράσις εθεωρείτο διαπιστευτήριο ύφους, η "ανώμαλος και συχνά ακαλαίσθητος γλώσσα του, εν συγκρίσει προς τους στυλίστ της καθαρευούσης ή της δημοτικής, και το σχέδιον ακόμη του διηγήματος, ατελές ως κάτι πρωτόγονον και ακαλλιέργητον", μαζί με την "πενιχρότητα" της θεματολογίας του - αποτέλεσαν την αχίλλειο πτέρνα του Λόγου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, μολονότι ελάχιστοι από τους συγχρόνους του αμφισβήτησαν ή αρνήθηκαν τη μοναδικότητά του. Που έγκειται αυτή η μοναδικότητα; (...) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Alexandros Papadiamantis (Greek: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) was an influential Greek novelist and short-story writer. He was born in Greece, on the island of Skiathos, in the western part of the Aegean Sea. The island would figure prominently in his work. His father was a priest. He moved to Athens as a young man to complete his high school studies, and enrolled in the philosophy faculty of Athens University, but never completed his studies. He returned to his native island in later life, and died there. He supported himself by writing throughout his adult life, anything from journalism and short stories to several serialized novels. From a certain point onwards he had become very popular, and newspapers and magazines vied for his writings, offering him substantial fees. Papadiamantis did not care for money, and would often ask for lower fees if he thought they were unfairly high; furthermore he spent his money carelessly and took no care of his clothing and appearance. He never married, and was known to be a recluse, whose only true cares were observing and writing about the life of the poor, and chanting at church: he was referred to as "kosmokalogeros" (κοσμοκαλόγερος, "a monk in the world"). He died of pneumonia.
Για αλλη μια φορά μένω εντυπωσιασμενος από το ταλέντο του Παπαδιαμάντη. Το πως ο άνθρωπος αυτός χειρίζεται την γλώσσα με τρόπο τόσο τεχνικο και έξυπνο αλλά και τόσο απλό δε θα σταματήσει να με συγκλονίζει. Το κάνει να φαίνεται υπερβολικά εύκολο.
Η συλλογή αυτή διηγημάτων του Παπαδιαμάντη αποτελείται από 12 διηγήματα, άλλα μεγαλυτερα και άλλα μικροτερα τα οποία απεικονίζουν την ζωή των ανθρώπων στην νησιωτική ύπαιθρο στα τέλη του 19ου αιώνα.
Αρχικά όπως προανέφερα εκτίμησα απίστευτα πολύ την γραφή η οποία παρότι στην καθαρεύουσα, διαβαζόταν πολύ άνετα και κυλούσε παρά πολύ ομαλά. Υπήρξαν βέβαια δυσκολίες καθώς στην τελική είναι καθαρεύουσα αλλά παρότι λέξεις, φρασεις ή και σελίδες χάθηκαν στην ερμηνεία, κάθε ιστορία με άφηνε εν τέλει με ένα αίσθημα ολοκλήρωσης. Σα να πήρα ότι ήθελα να πάρω από κάθε ιστορία και ας έχασα μερικά πράγματα.
Οι περιγραφές του ήταν επίσης υπέροχες σε κάθε ιστορία. Πολύ όμορφες και παραστατικές εικόνες, κυρίως φύσης οι οποίες προσέδιδαν μια πολύ ωραία φυσική και νησιωτικη αισθητική στον χαρακτήρα του βιβλίου. Το γεγονός ότι το έργο διεποταν συνεχώς από τέτοιες εικόνες το καθιστουσε φουλ όμορφο και γαληνευτικό. Εκτίμησα επίσης φουλ την εμφαση που δινόταν στο φυσικό αλλά και στο θρησκευτικό στοιχείο καθώς και τις αντιθέσεις ή τους συνδυασμούς μεταξύ των δύο αυτών στοιχείων.
Γενικά ήταν ένα πολύ ανάλαφρο και όμορφο ανάγνωσμα με πολύ πλούσιο χαρακτήρα. Σίγουρα κάτι που ενδυναμώνει την αξια του είναι η εποχή που γράφτηκε. Το γεγονός ότι τα διηγήματα αυτά είναι 130 χρόνων σίγουρα ενισχύουν το δέος που νιώθεις όταν τα διαβάζεις. Επιπλέον οι διασκεδαστικές ιστορίες, οι όμορφες εικόνες και τα νοήματα, κρυφά και μη, καθιστούν κατά την γνώμη μου το εργο αυτο μια υπέροχη συλλογή και άλλο ένα τεκμήριο του ταλέντου και της ανεπανάληπτης αξίας του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Αγαπημένα διηγήματα:
Η νοσταλγός Έρωτας στα χιόνια Όνειρο στο κύμα Υπό την βασιλικήν δρυν