What do you think?
Rate this book
Το άλλο μου ολόκληρο
"Σε λίγο θα σταματήσω να γράφω. Θ’ αφήσω το χέρι σου και θα προχωρήσω, χωρίς να κοιτάξω ξανά πίσω. Δε χρειάζεται. Έτσι κι αλλιώς, πάντα μπροστά μου θα σε βλέπω. Πάντα θα βαδίζω στους άγιους τόπους όσων ζήσαμε και μοιραστήκαμε. Πάντα εσύ θα είσαι το μέτρο των πραγμάτων μου, ο καθρέφτης που θα με δείχνει στις αληθινές μου διαστάσεις, που θα αποκαλύπτει τις χάρες και τα κουσούρια μου. Και πάντα θ’ ακούω τη φωνή σου. Δε γίνεται διαφορετικά. Ήσουν, είσαι και θα είσαι ο άνθρωπός μου".
H αγάπη δύο ανθρώπων, η κοινή πορεία τους επί δύο και πλέον δεκαετίες, η απώλεια, η δυσκολία ενός τόσο επώδυνου αποχωρισμού, ο δύσβατος δρόμος προς την αποδοχή. Μια καταγραφή γεγονότων, σκέψεων και συναισθημάτων από τη δημοσιογράφο Τασούλα Επτακοίλη - επί έναν χρόνο μετά τον θάνατο του συζύγου της Κώστα. Η αληθινή ιστορία μιας αγάπης που παρέμεινε ανίκητη ακόμα καιαπέναντι στον θάνατο...
H αγάπη δύο ανθρώπων, η κοινή πορεία τους επί δύο και πλέον δεκαετίες, η απώλεια, η δυσκολία ενός τόσο επώδυνου αποχωρισμού, ο δύσβατος δρόμος προς την αποδοχή. Μια καταγραφή γεγονότων, σκέψεων και συναισθημάτων από τη δημοσιογράφο Τασούλα Επτακοίλη - επί έναν χρόνο μετά τον θάνατο του συζύγου της Κώστα. Η αληθινή ιστορία μιας αγάπης που παρέμεινε ανίκητη ακόμα καιαπέναντι στον θάνατο...
190 pages, Paperback
Published January 1, 2016
2 people are currently reading
50 people want to read
About the author
Τασούλα Επτακοίλη
9 books8 followersΗ Τασούλα Επτακοίλη γεννήθηκε το 1968 στη Σάμο και μεγάλωσε στον Πειραιά. Αποφοίτησε από το Τμήμα Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά από τη διδασκαλία προτίμησε τη δημοσιογραφία. Έχει εργαστεί στο ραδιόφωνο (Μελωδία FM 99,2 και ΑΘΗΝΑ 9,84), σε εφημερίδες και περιοδικά. Από το 2003 είναι συντάκτρια στην εφημερίδα Η Καθημερινή. Έχει γράψει άλλα έξι βιβλία: Το άλλο μου ολόκληρο (Εκδόσεις Πατάκη, 2016), μια προσωπική μαρτυρία για την απώλεια, την ποιητική συλλογή Η γυναίκα στο ασανσέρ (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2018), το μυθιστόρημα Κέρμα στον αέρα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2019) καθώς και τον Γουργούρη (Εκδόσεις Πατάκη, 2017), τον Γκάρη (Εκδόσεις Πατάκη, 2019) και την Τσαγιέρα που ανθίζει (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2019) – ιστορίες για παιδιά αλλά όχι μόνο. Ζει στην Αθήνα.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
September 10, 2020
«Τι παριστάνεις μου λες;», ρώτησα τον εαυτό μου.
«τη ζωντανή. Έτσι είναι η ζωή. Βρίσκει πάντα χαραμάδες να περάσει, ακόμα και όταν εσύ δεν το θέλεις», μου απάντησε εκείνος.
« Μα πως γίνεται; Ζω σημαίνει επιθυμώ. Και εγώ το μόνο που επιθυμώ είναι να ξαναδώ εκείνον, ξέροντας πως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί». Απόρησα.
«Ξέχασες κιόλας αυτό που διάβασες τις προάλλες; Το σημαντικό όπως έλεγε ο αβάς Γκαλιάνιστη Μαντάμ ντ’ Επινέ, δεν είναι να γιατρευτείς αλλά να ζεις με τις αρρώστιες σου», συνέχισε ο εαυτός μου. «Αυτό θα κάνεις εσύ από εδώ και πέρα….»
Δεν είμαι πολύ σίγουρη αν πράττω πολύ σωστά που βαθμολογώ το συγκεκριμένο βιβλίο. Γράφοντας τούτες εδώ τις γραμμές αισθάνομαι λίγο άβολα γιατί δεν υπάρχουν βαθμολογίες ή κάποιο εγχειρίδιο για τον τρόπο που αντιμετωπίζει κανείς το πένθος του. Διευκρινίζω λοιπόν εξαρχής ότι η βαθμολογία μου εστιάζει κατά βάση στην λογοτεχνική αξία του κειμένου παρά στο περιεχόμενου του. Αν κέρδιζε το δεύτερο στη ζυγαριά η βαθμολογία μου θα ήταν σίγουρα υψηλότερη καθώς σίγουρα η συγγραφέας μάλλον το πάθος με το οποίο αγαπούσε και τιμά την μνήμη του νεκρού συζύγου της είναι πέρα για πέρα συγκινητικός αν βέβαια μπορούμε να πούμε ότι μπορείς να δώσεις βαθμό στο μέγεθος του πένθους κάποιου.
Αντικείμενο λοιπόν του βιβλίου η απώλεια, το πένθος και ο τρόπος που βρίσκει η συγγραφέα για ν’ απαλύνει το φευγιό του συζύγου της. Στενάχωρο ανάγνωσμα πολύ. Αν δεν είστε στην καλύτερη των διαθέσεων όπως δεν ήμουν και εγώ δε σας το προτείνω. Δεν είναι ώρα για έξτρα κατάθλιψη. Η συγγραφέας μου προκάλεσε έναν απίστευτο θαυμασμό. Δεν είναι ξέρετε και τόσο δύσκολο για μερικούς να ξεπουλήσουν ακόμα και τον ίδιο τους τον πόνο και εκείνη δεν το κάνει σε καμία στιγμή του βιβλίου. Πολύ συγκινητικό και στενάχωρο ταυτόχρονα. Μέχρι εκεί όμως. Λογοτεχνικά καθαρά λογοτεχνικά είναι ένα βιβλίο καλογραμμένο που δεν προσβάλει τον αναγνώστη του και διαχειρίζεται με σεβασμό ένα πολύ ιδιαίτερο θέμα χωρίς να σε νουθετεί ή να προσπαθεί να σε πείσει ότι από τη μια στιγμή στην άλλη θέλεις και μπορείς να το αφήσεις πίσω σου αλλά μεχρι εκεί. Συγκινητικό και βαρύ την ώρα που το διαβάζεις το ξεχνάς όμως τη στιγμή που το τελειώνεις.
«τη ζωντανή. Έτσι είναι η ζωή. Βρίσκει πάντα χαραμάδες να περάσει, ακόμα και όταν εσύ δεν το θέλεις», μου απάντησε εκείνος.
« Μα πως γίνεται; Ζω σημαίνει επιθυμώ. Και εγώ το μόνο που επιθυμώ είναι να ξαναδώ εκείνον, ξέροντας πως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί». Απόρησα.
«Ξέχασες κιόλας αυτό που διάβασες τις προάλλες; Το σημαντικό όπως έλεγε ο αβάς Γκαλιάνιστη Μαντάμ ντ’ Επινέ, δεν είναι να γιατρευτείς αλλά να ζεις με τις αρρώστιες σου», συνέχισε ο εαυτός μου. «Αυτό θα κάνεις εσύ από εδώ και πέρα….»
Δεν είμαι πολύ σίγουρη αν πράττω πολύ σωστά που βαθμολογώ το συγκεκριμένο βιβλίο. Γράφοντας τούτες εδώ τις γραμμές αισθάνομαι λίγο άβολα γιατί δεν υπάρχουν βαθμολογίες ή κάποιο εγχειρίδιο για τον τρόπο που αντιμετωπίζει κανείς το πένθος του. Διευκρινίζω λοιπόν εξαρχής ότι η βαθμολογία μου εστιάζει κατά βάση στην λογοτεχνική αξία του κειμένου παρά στο περιεχόμενου του. Αν κέρδιζε το δεύτερο στη ζυγαριά η βαθμολογία μου θα ήταν σίγουρα υψηλότερη καθώς σίγουρα η συγγραφέας μάλλον το πάθος με το οποίο αγαπούσε και τιμά την μνήμη του νεκρού συζύγου της είναι πέρα για πέρα συγκινητικός αν βέβαια μπορούμε να πούμε ότι μπορείς να δώσεις βαθμό στο μέγεθος του πένθους κάποιου.
Αντικείμενο λοιπόν του βιβλίου η απώλεια, το πένθος και ο τρόπος που βρίσκει η συγγραφέα για ν’ απαλύνει το φευγιό του συζύγου της. Στενάχωρο ανάγνωσμα πολύ. Αν δεν είστε στην καλύτερη των διαθέσεων όπως δεν ήμουν και εγώ δε σας το προτείνω. Δεν είναι ώρα για έξτρα κατάθλιψη. Η συγγραφέας μου προκάλεσε έναν απίστευτο θαυμασμό. Δεν είναι ξέρετε και τόσο δύσκολο για μερικούς να ξεπουλήσουν ακόμα και τον ίδιο τους τον πόνο και εκείνη δεν το κάνει σε καμία στιγμή του βιβλίου. Πολύ συγκινητικό και στενάχωρο ταυτόχρονα. Μέχρι εκεί όμως. Λογοτεχνικά καθαρά λογοτεχνικά είναι ένα βιβλίο καλογραμμένο που δεν προσβάλει τον αναγνώστη του και διαχειρίζεται με σεβασμό ένα πολύ ιδιαίτερο θέμα χωρίς να σε νουθετεί ή να προσπαθεί να σε πείσει ότι από τη μια στιγμή στην άλλη θέλεις και μπορείς να το αφήσεις πίσω σου αλλά μεχρι εκεί. Συγκινητικό και βαρύ την ώρα που το διαβάζεις το ξεχνάς όμως τη στιγμή που το τελειώνεις.
Read
March 20, 2016Μόλις ολοκλήρωσα "το άλλο μου ολόκληρο" της Τασούλας Επτακοίλη - ενα αφοπλιστικό ημερολόγιο προσωπικής απώλειας. Έπιασα αρκετές φορές τον εαυτό μου να παραλείπει από άμυνα προτάσεις, εικόνες και διατυπώσεις που φαίνονταν επώδυνες. Με κόπο ανάγκαζα το βλέμμα μου να επιστρέψει και να τις διαβάσει - ξανά και ξανά, μέχρι να τις αισθανθεί, αν όχι να τις κατανοήσει απόλυτα. Όσο κι αν χτυπούσαν βασανιστικά, όσο κι αν βάραιναν στο στήθος επέμεινα. Γιατί σκέφτομαι ότι από την απώλεια των αγαπημένων δε γλιτώνει κανείς μας. Κι είναι δώρο ακριβό όταν κάποιος μας προετοιμάζει - από τις δικές του πληγές και με τέτοια ειλικρίνεια - για μια τόσο μεγάλη κι αναπόφευκτη απουσία.
March 10, 2016
Η Τασούλα άρχισε να γράφει ένα ημερολόγιο. Δεν ήξερε τότε για ποιο λόγο το έκανε. Ίσως για να αισθανθεί καλύτερα, να εκτονωθεί. Ίσως για να ανατρέχει σε αυτό όταν θα έχει περάσει ο καιρός και θα έχει ξεχάσει τις λεπτομέρειες, όπως τώρα έχει ξεχάσει -αν είναι ποτέ δυνατόν- τις τελευταίες λέξεις που αντάλλαξαν πριν πεθάνει. Κάποια στιγμή σκέφτηκε πως ίσως αυτό γίνει ένα βιβλίο. Γιατί; Γι’ αυτόν. Για τους φίλους του. Για την οικογένειά του. Για εμάς που δεν τον ξέραμε. Για την ίδια.
July 8, 2016
Για να είμαι ειλικρινής, θεωρώ λίγο αδόκιμο να βάλω "αστεράκια" σε αυτό το αφήγημα....σπαρακτικό, μετουσιώνει σε λόγια, όσα καλύπτουν τις περισσότερες φορές η απώλεια και η οδύνη .....γραμμένο με ψυχή και μέσα από την ψυχή της συγγραφέως....
August 14, 2017
Θα ελεγε κανεις πως ισως ειναι αντιφατικο να καταφερεις να υμνησεις μια μεγαλη ζωοδοχο αγαπη μεσω ενος θανατου,ενος θανατου που η παρουσια του επισκιαζει οποιαδηποτε φωτεινη πτυχη της ζωης σου..Με λογια απλα,με σκεψεις που αποδιδονται στο χαρτι ακριβως οπως αναδυονται απο τα μυχια της ψυχης της,με πρωτοπροσωπη αφηγηση σε πολλα σημεια,η Τασουλα Επτακοιλη περνα σε μια ειλικρινη,εκ βαθεων εξομολογηση των στιγμων της,μετα την απωλεια του Κωστα της,του "αλλου της ολοκληρου"...Χωρις να αποποιειται το πενθος της και τα συναισθηματα της,αποδεικνυει μεσω της γραφης της,που πραγματικα συγκλονιζει,πως ο μοναδικος ισως τροπος για να "αποδεχτεις"την απωλεια ενος αγαπημενου σου προσωπου,ειναι να την αφησεις να διεισδυσει στα καταβαθα του ειναι σου...μεχρι να την κανεις κτημα σου..κομματι του εαυτου σου..
May 31, 2017
Δεν έχω λόγια!
Πρόκειται για ένα βιβλίο που περιγράφει μία αληθινή ιστορία. Είναι αρκετά μικρό σε έκταση και διαβάζεται εύκολα απνευστί. Παρόλα αυτά, δεν μπορούσα να το διαβάσω μονομιάς γιατί με συγκινούσε πάρα πολύ. Δάκρυα έβγαιναν από τα μάτια μου και δεν καταλάβαινα πώς γίνεται να κλαίω με ένα βιβλίο.
"Είναι η αληθινή ιστορία δύο ανθρώπων που αγαπήθηκαν πολύ, κατάλαβαν βαθιά ο ένας τον άλλο και έζησαν ευτυχισμένοι. Σήμερα δεν είναι πια μαζί. ..."
Πρόκειται για ένα βιβλίο που περιγράφει μία αληθινή ιστορία. Είναι αρκετά μικρό σε έκταση και διαβάζεται εύκολα απνευστί. Παρόλα αυτά, δεν μπορούσα να το διαβάσω μονομιάς γιατί με συγκινούσε πάρα πολύ. Δάκρυα έβγαιναν από τα μάτια μου και δεν καταλάβαινα πώς γίνεται να κλαίω με ένα βιβλίο.
"Είναι η αληθινή ιστορία δύο ανθρώπων που αγαπήθηκαν πολύ, κατάλαβαν βαθιά ο ένας τον άλλο και έζησαν ευτυχισμένοι. Σήμερα δεν είναι πια μαζί. ..."
August 1, 2017
Το βιβλίο που ξεκινάς να κλαις (πλαντάζεις, καλύτερα) κάπου στη δεύτερη παράγραφο και σταματάς στο οπισθόφυλλο. Σπαρακτικό, δυνατό. Διαβάζεται μέσα σε 2 ώρες, όχι επειδή είναι μικρό σε έκταση, αλλά επειδή δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου.
July 10, 2018
Το διαβασα σε τρεις δοσεις και σταματούσα οταν δεν αντεχα να κλαιω αλλο. Ενα ημερολόγιο πένθους,απώλειας αβασταχτης, τόσο αληθινά και γεμάτο συναισθήματα γραμμένο.Δυστυχώς ο αναγνώστης κάνει αναπόφευκτους συνειρμους. Υπέφερα κ το λάτρεψα ταυτόχρονα.
April 10, 2016
Δύσκολο θέμα πραγματεύεται το βιβλιο της κα Επτακοιλη και όσοι εχουν βιώσει την απώλεια αγαπημένου προσώπου ειναι μια πρόσθετη γροθιά το στομάχι. Συγκίνηση για μένα προσωπικά μεγάλη συγκίνηση.Ίσως τα πράγματα να εχουν νόημα για όλους μας,επειδή έχουν τέλος.
January 25, 2020
Ένα αρκετά καλό βιβλίο γεμάτο αγάπη, πόνο και απώλεια. Κάποιες φορές ένιωθα πως με έπιανε ένα ψυχοπλάκωμα καθώς πρόκειται για αληθινή ιστορία.Αν κάποιος νιώθει χάλια μην το διαβάσει θα τον ρίξει και άλλο ψυχολογικά...
March 20, 2018
Δεν έχω λόγια.
February 28, 2020
Μου άρεσε πολύ ο πρόλογος του βιβλίου.
August 24, 2025
Ανθρώπινο, διαβάζεται με μιας. Ωραια έκδοση ωραία, ελαφριά, με ξεκούραστη γραμματοσειρά.
Σαν μια συζήτηση με ένα πρόσωπο καρδιάς.
Σαν μια συζήτηση με ένα πρόσωπο καρδιάς.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews