What do you think?
Rate this book
Dood van een thrillerschrijfster
Op haar idyllische landgoed in Griekenland ontvangt Selma Hoogstins, auteur en schrijfcoach, gasten die ongestoord aan een boek willen werken. Onder hen is Esther Noordvlucht, bekend thrillerschrijfster. Terwijl Selma alles doet om haar gasten te vrijwaren van kleine en grote crises, werkt Esther aan het vervolg op haar bestseller 'De Vinex-club'. Dan wordt haar lichaam gevonden op het strand, en blijkt niets wat het leek.
224 pages, Paperback
First published May 10, 2016
39 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
December 16, 2018
'Dood van een thrillerschrijfster' is een roman (geen thriller dus) van Pauline Slot die gaat over een zeer literaire auteur die schrijfcursussen geeft in Griekenland. Ik heb het gelezen omdat ik voor mijn studie een mini-onderzoek doe naar naar romans die over schrijvers, lezers en uitgevers gaan. Voor mij is dit een lastige recensie om te schrijven, want ik heb zelf een cursus Creatief Schrijven gevolgd bij Pauline Slot (op de universiteit, ik kreeg er studiepunten voor). Tijdens deze cursus omschreef Slot ook uitgebreid haar eigen mening over de boekenmarkt en over thrillers, een mening die op veel punten overeenkomt met die van de hoofdpersoon uit 'Dood van een thrillerschrijfster'. Hierdoor is het voor mij moeilijk om objectief naar het boek te kijken en te destilleren wat ironisch is bedoeld en wat Slot serieus meent.
Schrijfstijl
Pauline Slot kan ontzettend goed schrijven. Ze heeft een heel vlotte stijl, waardoor het boek heel soepel leest. Soms maakt ze alleen net te veel vergelijkingen, of vergelijkingen die ik niet helemaal kan volgen. Op de eerste pagina van de proloog (op mijn ereader) staan bijvoorbeeld al vier 'als'-vergelijkingen. Dit zijn er twee:
"De tasjes en zakken bewogen niet langer als octopussen onder het wateroppervlak, maar leken met hun laatste krachten aan land te zijn gekropen. Tussen de kiezels lagen ze te sterven, hun hengsels als verlamde armen."
Ik dacht eerst dat de tassen en zakken samen één octopus vormden, maar door 'als octopussen' lijken ze afzonderlijk van elkaar octopussen te zijn. Een octopus heeft acht armen, maar een tas heeft geen acht hengels, dus hoewel het een mooi beeld is, loopt de vergelijking hier voor mij mank.
Verder wil Slot soms iets te graag literair zijn. Dat uit zich in zinnen als: "Op Hemera beloofden de hoge hemel en de kalme koelte van de zee in de morgen altijd een nieuw begin."
De alteraties 'hoge hemel' en 'kalme koelte' zijn voor mij net iets te overduidelijk en de morgen koppelen aan een nieuw begin is natuurlijk een cliché.
Wat ik ook goed vind aan Slots schrijfstijl, is de ironie die ze gebruikt. Het sarcasme druipt soms over de pagina's of tussen de dialogen (als honing over een stapel pancakes, sorry) en verandert soms in venijn. Soms ook niet, wat ook knap is. Hoewel de hoofdpersoon behoorlijk kritisch is op de schrijfwereld, proef je de liefde voor het schrijven altijd.
Personages
De hoofdpersoon is Selma Hoogstins, auteur van literaire romans die niet worden gelezen (hoewel dat eigenlijk goed meevalt: ze verkoopt 3000-4000 exemplaren van een boek). Ze geeft schrijfcursussen aan amateurschrijvers, die over het algemeen heerlijk zijn neergezet. Zo is er een meisje dat young adult fantasy schrijft in het Engels, hoewel Nederlands haar moedertaal is, en niet tegen kritiek kan. Dat is natuurlijk een stereotype van iemand die waarschijnlijk nooit een echte schrijver zal worden. Verder zijn er nog een Engelse journaliste die één week per jaar aan haar boek werkt, waardoor dat boek er waarschijnlijk ook nooit zal komen, een vrouw die voor zichzelf brieven aan haar gehandicapte dochter schrijft (en dus geen auteur wil worden) en een Engelse dichter die helemaal fantastisch is en aan zijn nieuwe bundel werkt.
De groep wordt aangevuld met thrillerschrijfster Esther Noordvlucht, die literaire thrillers schrijft, veel meer boeken verkoopt dan Selma en door de Nederlandse amateurschrijvers wordt geadoreerd. De naam Esther Noordvlucht is een combinatie van Esther Verhoef, Saskia Noort en Simone van der Vlught. De eerste twee zijn typische literaire thrillerauteurs, maar Van der Vlught is veel meer dan dat: ze schrijft ook historische (jeugd)boeken. Ik vind het dus niet helemaal juist dat zij is gebruikt om het personage van een typische literaire thrillerauteur te creëren.
Selma is een personage met een onsympathiek randje, maar soms is ze ook verrassend sympathiek, dat vind ik heel goed gedaan. Je krijgt nergens echt een hekel aan haar. Het is grappig dat Esther Noordvlucht het sympathiekere is, terwijl 'Dood van een thrillerschrijfster' eigenlijk een aanklacht is tegen de literaire thriller.
Het personage Stephen, de partner van Selma, vind ik een gemiste kans. Vroeg in de roman, op pagina 24 in mijn ebook, wordt dit over hem gezegd: "Stephen deed daar hetzelfde als op Hemera, hij was er bouwer, kok en lezer." Aan het einde van de roman is Stephen nog steeds bouwer, kok en lezer, hoewel we hem weinig zien bouwen en slechts één boek zien lezen. Ook heb ik het idee dat Stephen wordt gebruikt om lezen aan te moedigen en schrijven te ontmoedigen: "‘Schrijf jij ook?’ vroeg Wayne aan Stephen.
Die lachte. ‘Ik lees. Dat moet ook gebeuren.’
‘Steeds meer schrijvers en steeds minder lezers,’ zei ik. ‘We moeten Stephen koesteren.’"
Verhaal 1 (over schrijven)
Dit boek gaat over schrijven en de boekenmarkt en lijkt vooral kritiek op de gang van zaken te zijn. Sommige stukken zijn erg grappig geschreven, maar aan andere dingen heb ik me geërgerd. Doordat ik college van Pauline Slot heb gehad en veel van de beweringen van het boek ook uit haar mond heb horen komen, is het voor mij lastig te bepalen wat ironisch bedoeld is en wat niet.
Sommige van haar Slots observaties zijn wat mij betreft 100% raak. Zo schrijft ze over een proefschrift dat "zeker gepubliceerd zou worden. Een handjevol vakgenoten zou het lezen, en daarna zou het geruisloos verdwijnen in de depots van de universiteitsbibliotheken". Ik hou ook van enigszins valse opmerkingen zoals deze: "Het eerste verhaal kon zo weg, zag ik al na driekwart bladzijde. Het was een dialoog tussen een vrouw en haar demente man, waarbij de onbeholpenheid niet voortkwam uit verwarring en verdriet bij de personages, maar uit gebrek aan schrijftechniek." Deze ironie is ijzersterk (mijn favoriet is de kritiek op 'concentratiekampromans', allemaal boeken met 'Auschwitz' in de titel) en hij werkt ook doordat hij is gericht op teksten in plaats van op personen. Helaas zijn er ook verwijzingen naar de schrijfwereld die ik minder geslaagd vind, zoals deze:
"Voor de jurering vroeg ik elk jaar twee schrijvers die zo succesvol waren gedebuteerd dat ik wist dat ze bestonden. Dat was op zich al een prestatie. De meeste debutanten waren dolblij een uitgever te vinden, maar hoorden daarna alleen nog van lezers uit hun eigen netwerk. ‘Ik krijg zoveel leuke reacties’: dat was de strohalm waaraan de vijfhonderd-exemplaren-debutant zich vasthield."
Bij het bovenstaande citaat vraag ik me af wat Pauline Slot hier nou mee wil. Debuteren (= een eerste boek bij een reguliere uitgeverij publiceren) is voor de meeste mensen het resultaat van jarenlang heel hard werken: leren schrijven, blijven leren, blijven houden van schrijven, omgaan met de moordende concurrentie, meedoen aan schrijfwedstrijden, afwijzingen incasseren en ten slotte, als je gescout wordt door een uitgeverij of als je verhaal uit de stapel manuscripten wordt geplukt, een lang redactieproces waarin je pas zeker weet dat je verhaal echt een boek wordt als je na enkele maanden tot jaren je contract hebt getekend. Debuteren is een prestatie en ik vind het jammer dat deze roman denigrerend is over debutanten (ook hier: "Aan schrijfbegeleiding had hij in elk geval geen behoefte, hij gaf zelf al les aan de debutantenklasjes van Jonathan Staring", debutantenklasjes, dat is doen alsof er veel te veel debutanten zijn die allemaal hetzelfde schrijven). In mijn ogen is elke debutant een held en ik heb het voornemen om in 2019 meer debuten te gaan lezen.
Wat me ook tegenvalt, is dat Slot degenen op wie ze kritiek heeft niet bij de naam noemt. Jonathan Staring, literair agent, is eigenlijk Paul Sebes. 'De grootste online boekverkoper' is Bol.com. 'Het emigratieprogramma' is Ik Vertrek (en de mensen die tweets sturen over de aflevering, nou, dat ben ik). Of wat dacht je van dit: "Op nummer 6 stond het vervolg op de recente kaskraker van een Australiër. Zijn debuut, over de nieuwe held van onze tijd, de autist, was wereldwijd zo’n succes geweest dat de Australiër zijn oorspronkelijke plan voor een tweede boek had laten varen, en in plaats daarvan een sequel schreef. De cover en zelfs de titel waren vrijwel identiek aan die van het eerste boek, alleen de kleur verschilde: het ene was rood, het andere blauw."
Zeg dan gewoon dat het gaat om 'Het Rosie Project' en 'Het Rosie Effect' van Graeme Simsion. En zo zit het boek vol zaken die niet bij naam genoemd worden. Wellicht om rechtszaken te voorkomen, maar nu komt het vooral laf over. Noem waar je kritiek op hebt bij naam.
Overigens doet Slot dit ook bij zaken waarop ze geen kritiek heeft:
"Mensen [...] lazen minder gretig over twee Afghaanse broertjes die zich een weg door Europa baanden, ook al was dat nog zo goed beschreven. Hoewel, als de vluchtelingen bleven komen, zou het boek alsnog een tweede leven krijgen. Ik had het onlangs aangeraden aan mijn uitgever, en een bod voor de Nederlandse rechten werd voorbereid."
In het bovenstaande citaat gaat het over 'Hinterland', door Pauline Slot zelf vertaald als 'Achterland' en uitgegeven door Slots uitgeverij De Arbeiderspers. Ik weet dit toevallig omdat ik dit boek moest aanschaffen voor de cursus die ik bij Slot volgde.
En ten slotte, wat ik het belangrijkste punt vind, is dat Slot niet alles noemt. Dat kan ze natuurlijk ook niet. Maar het is jammer dat ze klaagt over goedverkopende genres als literaire thrillers zonder erbij te vertellen dat die verkoop ervoor zorgt dat juist de 'literaire pareltjes die niemand leest' kunnen worden gepubliceerd. Met, ik noem maar wat, de vertaling van '50 Shades of Grey' kan een uitgeverij weet ik niet hoeveel debuten of poëziebundels uitgeven (oh wacht, debuten werden ook niet zo gewaardeerd in dit boek). De verkoopaantallen van een boek dat is geschreven door een BN'er compenseren de lagere verkoopaantallen van andere boeken, dus uiteindelijk hebben andere schrijvers ook voordeel van dat soort boeken.
Verhaal 2 (plot)
Toen ik les kreeg van Pauline Slot, vertelde ze ons dat verhalen die eindigden met 'dit was een droom' niet zo goed waren. Het is opmerkelijk dat haar eigen roman, 'Dood van een thrillerschrijfster' een vergelijkbaar einde heeft: Hierdoor voel ik me als lezer bedrogen. Ik begrijp waarom Slot hiervoor heeft gekozen, wat haar kritiek is, maar het is alsof je me een reep Tony's aangeeft en hem net voordat ik hem in mijn mond kan stoppen terugpakt. Ook begreep ik de niet zo goed waarom .
Wat ik wel goed vond, waren de rake typeringen van de stereotype personages en de Griekse crisis die door het verhaal heen schemerde. Ook waren sommige observaties heel ironisch en sterk, maar voor mij was het boek te veel een kritiek op de huidige gang van zaken zonder een nuance of een oplossing. Het personage Selma is goed uitgewerkt, maar juist doordat ze met liefde over schrijven spreekt en de mens achter haar cursisten ziet, geloof ik niet dat zij alleen maar kritiek heeft op het literaire systeem. Het idee is heel leuk, maar ik heb net te veel het idee dat er tegen 'heilige huisjes' wordt getrapt in de hoop een schandaal te creëren dat de boekverkoop omhoog duwt (soms leest het boek als een klacht voor de NS op Facebook) en ik had meer van deze auteur verwacht.
3 sterren.
P.S. Twitteren over televisieprogramma's omdat je van leedvermaak houdt is niet gemeen of raar. Mensen kiezen er zelf over om op tv te komen, dan kunnen ze reacties verwachten. Zolang niemand wordt aangevallen op zaken waarvoor men niet kiest (uiterlijk, minderjarige kinderen die op tv komen, stemgeluid, etc.) lijkt leedvermaak me een prima drijfveer om Ik Vertrek en andere programma's te kijken.
Schrijfstijl
Pauline Slot kan ontzettend goed schrijven. Ze heeft een heel vlotte stijl, waardoor het boek heel soepel leest. Soms maakt ze alleen net te veel vergelijkingen, of vergelijkingen die ik niet helemaal kan volgen. Op de eerste pagina van de proloog (op mijn ereader) staan bijvoorbeeld al vier 'als'-vergelijkingen. Dit zijn er twee:
"De tasjes en zakken bewogen niet langer als octopussen onder het wateroppervlak, maar leken met hun laatste krachten aan land te zijn gekropen. Tussen de kiezels lagen ze te sterven, hun hengsels als verlamde armen."
Ik dacht eerst dat de tassen en zakken samen één octopus vormden, maar door 'als octopussen' lijken ze afzonderlijk van elkaar octopussen te zijn. Een octopus heeft acht armen, maar een tas heeft geen acht hengels, dus hoewel het een mooi beeld is, loopt de vergelijking hier voor mij mank.
Verder wil Slot soms iets te graag literair zijn. Dat uit zich in zinnen als: "Op Hemera beloofden de hoge hemel en de kalme koelte van de zee in de morgen altijd een nieuw begin."
De alteraties 'hoge hemel' en 'kalme koelte' zijn voor mij net iets te overduidelijk en de morgen koppelen aan een nieuw begin is natuurlijk een cliché.
Wat ik ook goed vind aan Slots schrijfstijl, is de ironie die ze gebruikt. Het sarcasme druipt soms over de pagina's of tussen de dialogen (als honing over een stapel pancakes, sorry) en verandert soms in venijn. Soms ook niet, wat ook knap is. Hoewel de hoofdpersoon behoorlijk kritisch is op de schrijfwereld, proef je de liefde voor het schrijven altijd.
Personages
De hoofdpersoon is Selma Hoogstins, auteur van literaire romans die niet worden gelezen (hoewel dat eigenlijk goed meevalt: ze verkoopt 3000-4000 exemplaren van een boek). Ze geeft schrijfcursussen aan amateurschrijvers, die over het algemeen heerlijk zijn neergezet. Zo is er een meisje dat young adult fantasy schrijft in het Engels, hoewel Nederlands haar moedertaal is, en niet tegen kritiek kan. Dat is natuurlijk een stereotype van iemand die waarschijnlijk nooit een echte schrijver zal worden. Verder zijn er nog een Engelse journaliste die één week per jaar aan haar boek werkt, waardoor dat boek er waarschijnlijk ook nooit zal komen, een vrouw die voor zichzelf brieven aan haar gehandicapte dochter schrijft (en dus geen auteur wil worden) en een Engelse dichter die helemaal fantastisch is en aan zijn nieuwe bundel werkt.
De groep wordt aangevuld met thrillerschrijfster Esther Noordvlucht, die literaire thrillers schrijft, veel meer boeken verkoopt dan Selma en door de Nederlandse amateurschrijvers wordt geadoreerd. De naam Esther Noordvlucht is een combinatie van Esther Verhoef, Saskia Noort en Simone van der Vlught. De eerste twee zijn typische literaire thrillerauteurs, maar Van der Vlught is veel meer dan dat: ze schrijft ook historische (jeugd)boeken. Ik vind het dus niet helemaal juist dat zij is gebruikt om het personage van een typische literaire thrillerauteur te creëren.
Selma is een personage met een onsympathiek randje, maar soms is ze ook verrassend sympathiek, dat vind ik heel goed gedaan. Je krijgt nergens echt een hekel aan haar. Het is grappig dat Esther Noordvlucht het sympathiekere is, terwijl 'Dood van een thrillerschrijfster' eigenlijk een aanklacht is tegen de literaire thriller.
Het personage Stephen, de partner van Selma, vind ik een gemiste kans. Vroeg in de roman, op pagina 24 in mijn ebook, wordt dit over hem gezegd: "Stephen deed daar hetzelfde als op Hemera, hij was er bouwer, kok en lezer." Aan het einde van de roman is Stephen nog steeds bouwer, kok en lezer, hoewel we hem weinig zien bouwen en slechts één boek zien lezen. Ook heb ik het idee dat Stephen wordt gebruikt om lezen aan te moedigen en schrijven te ontmoedigen: "‘Schrijf jij ook?’ vroeg Wayne aan Stephen.
Die lachte. ‘Ik lees. Dat moet ook gebeuren.’
‘Steeds meer schrijvers en steeds minder lezers,’ zei ik. ‘We moeten Stephen koesteren.’"
Verhaal 1 (over schrijven)
Dit boek gaat over schrijven en de boekenmarkt en lijkt vooral kritiek op de gang van zaken te zijn. Sommige stukken zijn erg grappig geschreven, maar aan andere dingen heb ik me geërgerd. Doordat ik college van Pauline Slot heb gehad en veel van de beweringen van het boek ook uit haar mond heb horen komen, is het voor mij lastig te bepalen wat ironisch bedoeld is en wat niet.
Sommige van haar Slots observaties zijn wat mij betreft 100% raak. Zo schrijft ze over een proefschrift dat "zeker gepubliceerd zou worden. Een handjevol vakgenoten zou het lezen, en daarna zou het geruisloos verdwijnen in de depots van de universiteitsbibliotheken". Ik hou ook van enigszins valse opmerkingen zoals deze: "Het eerste verhaal kon zo weg, zag ik al na driekwart bladzijde. Het was een dialoog tussen een vrouw en haar demente man, waarbij de onbeholpenheid niet voortkwam uit verwarring en verdriet bij de personages, maar uit gebrek aan schrijftechniek." Deze ironie is ijzersterk (mijn favoriet is de kritiek op 'concentratiekampromans', allemaal boeken met 'Auschwitz' in de titel) en hij werkt ook doordat hij is gericht op teksten in plaats van op personen. Helaas zijn er ook verwijzingen naar de schrijfwereld die ik minder geslaagd vind, zoals deze:
"Voor de jurering vroeg ik elk jaar twee schrijvers die zo succesvol waren gedebuteerd dat ik wist dat ze bestonden. Dat was op zich al een prestatie. De meeste debutanten waren dolblij een uitgever te vinden, maar hoorden daarna alleen nog van lezers uit hun eigen netwerk. ‘Ik krijg zoveel leuke reacties’: dat was de strohalm waaraan de vijfhonderd-exemplaren-debutant zich vasthield."
Bij het bovenstaande citaat vraag ik me af wat Pauline Slot hier nou mee wil. Debuteren (= een eerste boek bij een reguliere uitgeverij publiceren) is voor de meeste mensen het resultaat van jarenlang heel hard werken: leren schrijven, blijven leren, blijven houden van schrijven, omgaan met de moordende concurrentie, meedoen aan schrijfwedstrijden, afwijzingen incasseren en ten slotte, als je gescout wordt door een uitgeverij of als je verhaal uit de stapel manuscripten wordt geplukt, een lang redactieproces waarin je pas zeker weet dat je verhaal echt een boek wordt als je na enkele maanden tot jaren je contract hebt getekend. Debuteren is een prestatie en ik vind het jammer dat deze roman denigrerend is over debutanten (ook hier: "Aan schrijfbegeleiding had hij in elk geval geen behoefte, hij gaf zelf al les aan de debutantenklasjes van Jonathan Staring", debutantenklasjes, dat is doen alsof er veel te veel debutanten zijn die allemaal hetzelfde schrijven). In mijn ogen is elke debutant een held en ik heb het voornemen om in 2019 meer debuten te gaan lezen.
Wat me ook tegenvalt, is dat Slot degenen op wie ze kritiek heeft niet bij de naam noemt. Jonathan Staring, literair agent, is eigenlijk Paul Sebes. 'De grootste online boekverkoper' is Bol.com. 'Het emigratieprogramma' is Ik Vertrek (en de mensen die tweets sturen over de aflevering, nou, dat ben ik). Of wat dacht je van dit: "Op nummer 6 stond het vervolg op de recente kaskraker van een Australiër. Zijn debuut, over de nieuwe held van onze tijd, de autist, was wereldwijd zo’n succes geweest dat de Australiër zijn oorspronkelijke plan voor een tweede boek had laten varen, en in plaats daarvan een sequel schreef. De cover en zelfs de titel waren vrijwel identiek aan die van het eerste boek, alleen de kleur verschilde: het ene was rood, het andere blauw."
Zeg dan gewoon dat het gaat om 'Het Rosie Project' en 'Het Rosie Effect' van Graeme Simsion. En zo zit het boek vol zaken die niet bij naam genoemd worden. Wellicht om rechtszaken te voorkomen, maar nu komt het vooral laf over. Noem waar je kritiek op hebt bij naam.
Overigens doet Slot dit ook bij zaken waarop ze geen kritiek heeft:
"Mensen [...] lazen minder gretig over twee Afghaanse broertjes die zich een weg door Europa baanden, ook al was dat nog zo goed beschreven. Hoewel, als de vluchtelingen bleven komen, zou het boek alsnog een tweede leven krijgen. Ik had het onlangs aangeraden aan mijn uitgever, en een bod voor de Nederlandse rechten werd voorbereid."
In het bovenstaande citaat gaat het over 'Hinterland', door Pauline Slot zelf vertaald als 'Achterland' en uitgegeven door Slots uitgeverij De Arbeiderspers. Ik weet dit toevallig omdat ik dit boek moest aanschaffen voor de cursus die ik bij Slot volgde.
En ten slotte, wat ik het belangrijkste punt vind, is dat Slot niet alles noemt. Dat kan ze natuurlijk ook niet. Maar het is jammer dat ze klaagt over goedverkopende genres als literaire thrillers zonder erbij te vertellen dat die verkoop ervoor zorgt dat juist de 'literaire pareltjes die niemand leest' kunnen worden gepubliceerd. Met, ik noem maar wat, de vertaling van '50 Shades of Grey' kan een uitgeverij weet ik niet hoeveel debuten of poëziebundels uitgeven (oh wacht, debuten werden ook niet zo gewaardeerd in dit boek). De verkoopaantallen van een boek dat is geschreven door een BN'er compenseren de lagere verkoopaantallen van andere boeken, dus uiteindelijk hebben andere schrijvers ook voordeel van dat soort boeken.
Verhaal 2 (plot)
Toen ik les kreeg van Pauline Slot, vertelde ze ons dat verhalen die eindigden met 'dit was een droom' niet zo goed waren. Het is opmerkelijk dat haar eigen roman, 'Dood van een thrillerschrijfster' een vergelijkbaar einde heeft: Hierdoor voel ik me als lezer bedrogen. Ik begrijp waarom Slot hiervoor heeft gekozen, wat haar kritiek is, maar het is alsof je me een reep Tony's aangeeft en hem net voordat ik hem in mijn mond kan stoppen terugpakt. Ook begreep ik de niet zo goed waarom .
Wat ik wel goed vond, waren de rake typeringen van de stereotype personages en de Griekse crisis die door het verhaal heen schemerde. Ook waren sommige observaties heel ironisch en sterk, maar voor mij was het boek te veel een kritiek op de huidige gang van zaken zonder een nuance of een oplossing. Het personage Selma is goed uitgewerkt, maar juist doordat ze met liefde over schrijven spreekt en de mens achter haar cursisten ziet, geloof ik niet dat zij alleen maar kritiek heeft op het literaire systeem. Het idee is heel leuk, maar ik heb net te veel het idee dat er tegen 'heilige huisjes' wordt getrapt in de hoop een schandaal te creëren dat de boekverkoop omhoog duwt (soms leest het boek als een klacht voor de NS op Facebook) en ik had meer van deze auteur verwacht.
3 sterren.
P.S. Twitteren over televisieprogramma's omdat je van leedvermaak houdt is niet gemeen of raar. Mensen kiezen er zelf over om op tv te komen, dan kunnen ze reacties verwachten. Zolang niemand wordt aangevallen op zaken waarvoor men niet kiest (uiterlijk, minderjarige kinderen die op tv komen, stemgeluid, etc.) lijkt leedvermaak me een prima drijfveer om Ik Vertrek en andere programma's te kijken.
August 17, 2022
Ik heb een beertje gemengde gevoelens over dit boek. Vandaar de drie sterren. Aan de ene kant is het boek een goede satire op de schrijverswereld en dan met name op de literaire thrillers van Saskia Noort, Esther Verhoef en Simone van der Vlugt. De bekende thrillerschrijfster in het verhaal heet niet voor niets Esther Noordvlucht. Ook zitten er andere verwijzingen in naar de schrijverswereld. Zo wordt er een auteur genoemd Brigitte van Dam, die een verwijzing is naar het pseudoniem Suzanne Vermeer. Ook wordt verwezen naar de boeken Het Rosie project en Her Rosie effect van Graeme Simsion, zonder dat deze echt bij naam worden genoemd. Ook wordt er gesproken over dat als je een bekende naam in je titel hebt staan, zoals Van Gogh en Auschwitz’, je boek beter verkoopt.Zo zitten er nog wat verwijzingen in. Het nadeel hiervan is dat je de (Nederlandse) schrijfwereld wel moet kennen om dat soort verwijzingen te begrijpen.
Aan de andere kant kreeg ik soms ook het gevoel dat Pauline Slot jaloers is op het succes van schrijfsters van literaire thrillers, die meer boeken verkopen dan zij. Dit uit zich bijvoorbeeld door de hoofdpersoon, Selma Hoogstins, die het boek De Vinex-club leest. Een duidelijke verwijzing naar De eetclub van Saskia Noort. De hoofdpersoon kraakt dat boek erg af. Ook zitten er verschillende verwijzingen in naar de plagiaatzaak die Saskia Noort aanspande tegen Liselotte Stavorinus vanwege het boek Het reservaat.
De titel en het proloog van Dood van een thrillerschrijfster zijn ook wat misleidend, want je denkt dat het boek een thriller is, maar dat is het niet. Ook heb ik, toen ik het boek uit had, opnieuw het proloog gelezen, zodat ik het einde beter begreep. Al blijf je als lezer wat in het ongewisse of Esther Noordvlucht nu echt dood is of alleen in het hoofd van de hoofdpersoon. Het proloog van het boek is namelijk de proloog van Selma’s nieuwe boek. Alleen kom je daar pas op het einde achter. Dat vind ik op zich goed gedaan, want je wordt daardoor wel wat op het verkeerde been gezet.
Zijdelings wordt ook nog het Griekse leven op een eiland belicht, zoals bouwprojecten die nooit afkomen, de financiële crisis en hoe men met dieren omgaat. Als de hond van de buurman omschreven werd (die in een soort kooi wordt gehouden en niet heel goed verzorgd wordt), moest ik steeds denken aan de vier zwerfhondjes - puppy’s - die mijn man en ik steeds tegenkwamen op Lesbos. Aan het einde van onze vakantie was er een overleden. :-( Gelukkig had toen al wel iemand opvang geregeld voor de overige drie.
Aan de andere kant kreeg ik soms ook het gevoel dat Pauline Slot jaloers is op het succes van schrijfsters van literaire thrillers, die meer boeken verkopen dan zij. Dit uit zich bijvoorbeeld door de hoofdpersoon, Selma Hoogstins, die het boek De Vinex-club leest. Een duidelijke verwijzing naar De eetclub van Saskia Noort. De hoofdpersoon kraakt dat boek erg af. Ook zitten er verschillende verwijzingen in naar de plagiaatzaak die Saskia Noort aanspande tegen Liselotte Stavorinus vanwege het boek Het reservaat.
De titel en het proloog van Dood van een thrillerschrijfster zijn ook wat misleidend, want je denkt dat het boek een thriller is, maar dat is het niet. Ook heb ik, toen ik het boek uit had, opnieuw het proloog gelezen, zodat ik het einde beter begreep. Al blijf je als lezer wat in het ongewisse of Esther Noordvlucht nu echt dood is of alleen in het hoofd van de hoofdpersoon. Het proloog van het boek is namelijk de proloog van Selma’s nieuwe boek. Alleen kom je daar pas op het einde achter. Dat vind ik op zich goed gedaan, want je wordt daardoor wel wat op het verkeerde been gezet.
Zijdelings wordt ook nog het Griekse leven op een eiland belicht, zoals bouwprojecten die nooit afkomen, de financiële crisis en hoe men met dieren omgaat. Als de hond van de buurman omschreven werd (die in een soort kooi wordt gehouden en niet heel goed verzorgd wordt), moest ik steeds denken aan de vier zwerfhondjes - puppy’s - die mijn man en ik steeds tegenkwamen op Lesbos. Aan het einde van onze vakantie was er een overleden. :-( Gelukkig had toen al wel iemand opvang geregeld voor de overige drie.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 7, 2017
Het zal wel aan mij liggen, maar ik vond het echt drie keer niks. De eerste helft bestond voornamelijk uit oninteressante en onnodige beschrijvingen van de omgeving en de gasten, de hoofdpersoon kwam niet bepaald tot leven en beschreef vooral wat ze deed, niet wat ze voelde. Hier en daar dreef wat thematiek naar de oppervlakte, maar die waren zeldzaam als de groenteflinters in B-merk bliksoep (en dit is meteen ongeveer het niveau van de veel te vaak gebruikte vergelijkingen en metaforen; elk hoofdstuk zat er hooguit een enkele mooie vondst in).
Ik vond het vooral sneu en van weinig creativiteit getuigen, hoe de schrijver commentaar gaf op een aantal trends in het huidige literaire landschap. Het werd benoemd, de mening van de hoofdpersoon werd meestal beschreven en niet aan de fantasie van de lezer over gelaten, en ik vond haar vooral nogal zeikerig en kleinzielig overkomen.
Het einde had geen enkele betekenis tot ik de proloog opnieuw las, en toen voelde ik me nog meer bekocht. Welke lezer onthoudt dat?
Verder erger ik me dood aan constructies zoals "daarna met twee treden tegelijk de trap nemend", dat klinkt gewoon niet in het Nederlands, dat is een directe vertaling van "taking the stairs with two steps at a time" en kan makkelijk omzeild worden. Er stonden er nogal veel van in, wat mijn leesplezier niet echt vergrootte. (mijn leesplezier niet echt vergrotend)... Maar da's persoonlijke smaak.
Ik vond het vooral sneu en van weinig creativiteit getuigen, hoe de schrijver commentaar gaf op een aantal trends in het huidige literaire landschap. Het werd benoemd, de mening van de hoofdpersoon werd meestal beschreven en niet aan de fantasie van de lezer over gelaten, en ik vond haar vooral nogal zeikerig en kleinzielig overkomen.
Het einde had geen enkele betekenis tot ik de proloog opnieuw las, en toen voelde ik me nog meer bekocht. Welke lezer onthoudt dat?
Verder erger ik me dood aan constructies zoals "daarna met twee treden tegelijk de trap nemend", dat klinkt gewoon niet in het Nederlands, dat is een directe vertaling van "taking the stairs with two steps at a time" en kan makkelijk omzeild worden. Er stonden er nogal veel van in, wat mijn leesplezier niet echt vergrootte. (mijn leesplezier niet echt vergrotend)... Maar da's persoonlijke smaak.
August 21, 2016
Slot neemt het literaire en vooral het Nederlandse thriller wereldje behoorlijk op de korrel en dat maakt het een bijzonder leuk boek om te lezen!
September 24, 2024
Echt zo leuk hoe het einde hetzelfde is als het begin! Het is een grote loop, want je gaat de proloog meteen weer opnieuw lezen!! Voelde wel een beetje incompleet, maar dat hoort denk ik want dat geeft je zelf ruimte om in te vullen.
June 21, 2016
Elke zin is raak!
Fervent thrillerliefhebber als ik ben, lees ik zelden romans. De titel Dood van een thrillerschrijfster is echter zo nieuwsgierigmakend, dat ik me aan dit boek gewaagd heb. Blij toe, want de stijl van Pauline Slot is om van te smullen! De auteur deelt venijnige prikken uit in de richting van collega-auteurs en etaleert een gevoel voor humor dat tegen cynisme aanschurkt. Slot houdt het uitermate netjes, maar telkens is evident wie of wat bedoeld wordt, zeker voor wie een beetje thuis is in boekenland.
"De roman werd regelmatig doodverklaard, maar de gretigheid waarmee bekende mensen fictie schreven, suggereerde dat het genre springlevend was. Schrijver leek zelfs het reserveberoep te zijn voor mensen die al bekend waren van iets anders. Zoals je ook altijd nog dagvoorzitter of Amerika-kenner kon worden."
Zie voor info over het verhaal de flaptekst.
Thrillerschrijfster Esther Noordvlucht is van het type "De personages kloppen bij mij aan, ze willen dat hun verhaal verteld wordt." Haar verkoopcijfers liegen er niet om, daar steekt de schrijf-leesratio van hoofdpersoon Selma Hoogstins schril tegen af. Esthers Facebookfans reageren als hysterische pubers op elke post die zij plaatst. Selma voelt zich verheven boven schrijfsters als Esther, is dat een manier om haar jaloezie of wellicht verbittering te verbloemen?
De ene rake opmerking volgt de andere. Mooi voorbeeld:
"Waarom zou je een innerlijke strijd voeren als je er een botsing met een ander van kon maken?"
Heerlijk verhaal om te lezen, perfecte ontspanning. Locatie: een paradijs dat ook minder mooie kanten kent, waaronder dierenleed, vetes en financiële crisis.
Fervent thrillerliefhebber als ik ben, lees ik zelden romans. De titel Dood van een thrillerschrijfster is echter zo nieuwsgierigmakend, dat ik me aan dit boek gewaagd heb. Blij toe, want de stijl van Pauline Slot is om van te smullen! De auteur deelt venijnige prikken uit in de richting van collega-auteurs en etaleert een gevoel voor humor dat tegen cynisme aanschurkt. Slot houdt het uitermate netjes, maar telkens is evident wie of wat bedoeld wordt, zeker voor wie een beetje thuis is in boekenland.
"De roman werd regelmatig doodverklaard, maar de gretigheid waarmee bekende mensen fictie schreven, suggereerde dat het genre springlevend was. Schrijver leek zelfs het reserveberoep te zijn voor mensen die al bekend waren van iets anders. Zoals je ook altijd nog dagvoorzitter of Amerika-kenner kon worden."
Zie voor info over het verhaal de flaptekst.
Thrillerschrijfster Esther Noordvlucht is van het type "De personages kloppen bij mij aan, ze willen dat hun verhaal verteld wordt." Haar verkoopcijfers liegen er niet om, daar steekt de schrijf-leesratio van hoofdpersoon Selma Hoogstins schril tegen af. Esthers Facebookfans reageren als hysterische pubers op elke post die zij plaatst. Selma voelt zich verheven boven schrijfsters als Esther, is dat een manier om haar jaloezie of wellicht verbittering te verbloemen?
De ene rake opmerking volgt de andere. Mooi voorbeeld:
"Waarom zou je een innerlijke strijd voeren als je er een botsing met een ander van kon maken?"
Heerlijk verhaal om te lezen, perfecte ontspanning. Locatie: een paradijs dat ook minder mooie kanten kent, waaronder dierenleed, vetes en financiële crisis.
July 23, 2016
Wat een geweldig leuk boek met dubbele bodems en heerlijke scherpe steken onder water. Ik heb verschrikkelijk genoten van dit boek en zou het iedereen aanraden. Een mooi spel.
January 3, 2019
Vier sterren voor de humoristische passages. Anderhalf eraf voor de oersaaie Griekse beschrijvingen en één erbij voor her einde. 3,5; voorlopig afgerond op 4 sterren.
November 22, 2023
Het einde van dit boek was zo voorspelbaar dat ik het in de proloog al zag aankomen. Als de schrijfster trachtte ons met zo'n proloog op het verkeerde been te zetten heeft dat dus juist averechts uitgepakt, al hoopte ik wel telkens dat ik alsnog verrast zou worden. Helaas gebeurde dit niet.
Hoewel ik de mening van de hoofdpersoon (auteur?) over de eenheidsworst van blonde thrillerschrijfsters en hun oppervlakkige designerboekjes (lees: alles draait om dure merken, chique inboedel, rijke minnaars, enz) deel, vond ik dit toch een onsympathiek verhaal en bepaald niet collegiaal.
Ik heb dit boek geluisterd op Storytel. Kleine tip voor inspreker Leonoor Koster: als een Canadees Stephen heet, dan wordt dit op zijn Engels uitgesproken! Dus "stieven" en niet "steffen". Denk aan Stephen Fry, Stephen Hawking, Stephen King, enz.
Het voortdurende "steffen" werkte ernstig op mijn zenuwen.
Hoewel ik de mening van de hoofdpersoon (auteur?) over de eenheidsworst van blonde thrillerschrijfsters en hun oppervlakkige designerboekjes (lees: alles draait om dure merken, chique inboedel, rijke minnaars, enz) deel, vond ik dit toch een onsympathiek verhaal en bepaald niet collegiaal.
Ik heb dit boek geluisterd op Storytel. Kleine tip voor inspreker Leonoor Koster: als een Canadees Stephen heet, dan wordt dit op zijn Engels uitgesproken! Dus "stieven" en niet "steffen". Denk aan Stephen Fry, Stephen Hawking, Stephen King, enz.
Het voortdurende "steffen" werkte ernstig op mijn zenuwen.
January 8, 2021
Nadat ik het laatste hoofdstuk had gelezen bennik weer vooraan begonnen. De eerste paar bladzijden zijn zoveel beter te begrijpen dan. Het is alsof het eerste hoofdstuk eigenlijk het laatste hoofdstuk is. Wel een vage bedoeling...hoe oud is Selma? Is Esther nou echt dood? Wat heeft de titel nou eigeblijk met de inhoud van het boek te maken....je zou het ook wel "Dood van het paradijs" kunnen noemen. Dat zou gezien de locatie en sfeer beter lassen vind ik..het was wel makkelijk om te lezen. Niet veel lastige woorden en mooie zinnen.
December 16, 2022
!Verwacht geen thriller!
Eerder een psychologische roman.
Niet geschikt voor open einde-haters.
Het is een satire op de geijkte thriller, met veel verwijzingen naar Nederlandse thriller(schrijfster)s. Enige kennis van de bekende thrillerschrijfsters is handig.
Genoten van dit boek, het bleef tussen het lezen door met me meegaan.
Vleugje mysterie, ik bleef me afvragen hoe het verhaal zich zou ontspinnen. Ik ben geen fan van open eindes, maar op de een of andere manier had een ander einde afbreuk gedaan aan deze roman.
Eerder een psychologische roman.
Niet geschikt voor open einde-haters.
Het is een satire op de geijkte thriller, met veel verwijzingen naar Nederlandse thriller(schrijfster)s. Enige kennis van de bekende thrillerschrijfsters is handig.
Genoten van dit boek, het bleef tussen het lezen door met me meegaan.
Vleugje mysterie, ik bleef me afvragen hoe het verhaal zich zou ontspinnen. Ik ben geen fan van open eindes, maar op de een of andere manier had een ander einde afbreuk gedaan aan deze roman.
April 26, 2019
Ik ben normaal al niet echt een fan van het genre literaire thrillers, maar dit was een nieuw dieptepunt. Vlakke personages, een vileine, betweterige en nare vrouw als hoofdpersoon en er gebeurt helemaal niks.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 16, 2017
Aardige schets over schrijven, schrijvers, het proces, de ambities en de markt. Soms vermakelijk, soms wat zuur, maar vooral erg vluchtig. Misschien is dat de grootste parodie?
February 5, 2018
Wat een heerlijk boek! Genoten heb ik van de o zo herkenbare personages en intriges.
March 21, 2019
Saai verhaal, weinig vernieuwend.
March 29, 2019
Ik dacht eerst dat het een parodie is, maar dat is het toch niet.
September 26, 2020
Kwam toevallig op mijn pad. Leuker dan ik verwacht had. Concept is knap, recursieve roman. Qua taalgebruik echter weer wat minder sterk.
March 20, 2017
Dit boek is een aanrader, zeker als je je ook in het 'schrijfland' begeeft. Pauline is scherp en schetst herkenbare situaties tijdens een schrijfvakantie. Het boek is spannend, maar zeker ook grappig. Gewoon gaan lezen dus. :-)
July 27, 2016
Verrukkelijk boek met komische, scherpe observaties, veel (zelf)spot en een meesterlijke plot.
August 10, 2016
Geestig en allemaal herkenbare observaties uit de wereld van de (literaire) thriller. Waarbij ik af en toe de hand in eigen boezem moest steken.... :-)
November 30, 2016
Erg vermakelijk boek. Humoristisch, mooie observaties en spannende verhaallijn.
Displaying 1 - 23 of 23 reviews