Familiealbum

by Leo Pleysier

In vijf romans heeft Leo Pleysier een ragfijn netwerk van familieverhalen gespannen. Wit is altijd schoon is de lange monoloog van een moeder op haar sterfbed. In De kast voeren een broer en een zuster een lang telefoongesprek over de huisraad die na het overlijden van hun moeder verdeeld moest worden. In De Gele Rivier is bevrozen maken we kennis met een tante die non is geworden en die voor de missie in China werkt. Zwart van het volk is het verhaal van een zoon, die in Afrika werkzaam is. En in Volgend jaar in Berchem horen we een kakofonie aan stemmen, die de overleden vader gedenken.
Voor het eerst zijn deze vijf magnifieke miniaturen samengevoegd in één band. Speciaal voor deze editie schreef Pleysier een nawoord, waarin hij vertelt over de ontstaansgeschiedenis en de onderlinge samenhang van deze verhalen, die tezamen het portret van een Vlaamse familie vormen.

527 pages, Hardcover

Published January 1, 2015

About the author

Leo Jozef Theresia Pleysier is een Vlaamse schrijver.

Leo Pleysier in de Nederlandstalige Wikipedia

Leo Pleysier in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Leo Pleysier bij "Schrijversgewijs"


Leo Jozef Theresia Pleysier is a Flemish writer.

Leo Pleysier in the English Wikipedia

Reviews

[Xavier Roelens · Rating 4 out of 5]

Vijf portretten noemt Pleysier zelf in het nawoord de hier verzamelde romans. Je krijgt inderdaad achtereenvolgens een moeder, een zus, een tante nonneke, een broer en een vader te zien. Maar elk boek heeft zijn eigen aanpak en zijn eigen kracht daardoor.
De eerste twee romans liggen nog het dichtste bij elkaar: Wit is altijd schoon en De kast zijn een monoloog – alsof de zus een aardje naar haar moeder heeft om voortdurend te praten – waarbij de monoloog van de moeder dan indringender is, want ze spreekt tegen haar zoon vanop het bed waar ze opgebaard ligt.
In De Gele Rivier is bevrozen zien we een zoektocht van de schrijver naar wie zijn tante als missionariszuster geweest is, door aandacht te hebben voor die periodes dat ze nog in België was en door te citeren uit haar in aftands Nederlands geschreven brieven die ze vanuit haar missieposten in China of India naar het thuisfront stuurde.
Het meest raakte me Zwart van het volk: het verhaal van de broer die op het vliegtuig naar Nigeria zit, waar hij al jaren woont en werkt en een leven opgebouwd heeft. Je krijgt in natuurlijk vloeiende mijmeringen een inkijk in de Nigeriaanse leefwereld en hoe hij er zelf stilletjes aan in opgezogen werd, eerst via een Engelse vriend Cooper, dan door zijn vrouw. Vanop zijn schouder krijg je als lezer ook te zien hoe het alledaagse leven daar is, hoe ze dichter dan wij westerlingen bij de natuur staan, hoe er nog restanten van de slavenhandel te zien zijn en hoe ook het geloof er beleefd wordt. Dit wordt afgewisseld met een terugkeer naar België een maand na het overlijden van zijn moeder.
In Volgend jaar in Berchem tot slot zijn alle broers en zussen samen aan tafel met de echtgenoten/s en de kinderen om nieuwjaar te vieren. Ze halen herinneringen op aan hun vader, ruziën over hoe goed of slecht hij was en ondertussen kaarten de echtgenoten/s en halen de kinderen kattekwaad uit. Pleysier schrijft in zijn nawoord dat dit boek het moeilijkste was om te schrijven. Ik kan me dat, met die meerstemmigheid, goed inbeelden, maar het is wel erg goed gelukt.

Dit 'Familiealbum' bevat de bekendste werken van Pleysier. Op 5 april mag ik hem interviewen in de bibliotheek van Ieper. Aanleiding daarvoor is zijn recentste boek Klokgelui dat ik nu ook ga lezen, maar ik merk dat ik nog niet uitgelezen ben. Ik wil enerzijds eerder werk lezen om te zien hoe hij tot dit werk geëvolueerd is, anderzijds wil ik ook nog later werk lezen (De trousse en De Latino's, omdat die zich ook op exotische plekken afspelen, maar ook De dieven zijn al gaan slapen, want die heb ik in mijn eigen boekenkast staan). Ik zal moeten zien wat praktisch haalbaar is, maar ik dompel me graag nog wat langer in zijn schrijfwereld onder.