What do you think?
Rate this book
Het sterven van Rebecca Lopez Ikario
Na enkele ingrijpende onderzoeken krijgt de 85-jarige Rebecca Lopez Ikario van haar behandelend arts te horen dat ze maagkanker heeft en nog slechts drie maanden te leven heeft. Vanaf dat moment worden haar gedachten voor een groot deel in beslag genomen door het verleden. De herinneringen doen haar de pijn vergeten en ook de gedachte dat ze haar moeder, die stierf toen Rebecca drie jaar oud was, gaat ontmoeten is een grote troost.
De jonge Rebecca en haar twee oudere zusters, Josefa en Catarina, groeien op in het gezin van hun oom Matthías. Wanneer haar jongere zus Catarina zwanger wordt van een Italiaan, die ontkent de vader te zijn, worden ze gedwongen te vertrekken uit het gezin van hun oom. Hij kan deze ‘shame and scandal’ in zijn huis niet verdragen. Rebecca en haar twee zusters verhuizen met hun tante Malín naar haar eigen huis, het huis bij de baai. Rebecca realiseert zich dat een eigen leven voor haar niet meer tot de mogelijkheden behoort, ze heeft de zorg voor haar tante, haar zussen en neef Esteban, voor wie ze tante, moeder en vader tegelijk is.
Wanneer het jaareinde nadert en de aanstaande dood van Rebecca naderbij komt, keert Esteban terug naar het eiland om afscheid te nemen van de vrouw die hij als zijn vader beschouwt.
De jonge Rebecca en haar twee oudere zusters, Josefa en Catarina, groeien op in het gezin van hun oom Matthías. Wanneer haar jongere zus Catarina zwanger wordt van een Italiaan, die ontkent de vader te zijn, worden ze gedwongen te vertrekken uit het gezin van hun oom. Hij kan deze ‘shame and scandal’ in zijn huis niet verdragen. Rebecca en haar twee zusters verhuizen met hun tante Malín naar haar eigen huis, het huis bij de baai. Rebecca realiseert zich dat een eigen leven voor haar niet meer tot de mogelijkheden behoort, ze heeft de zorg voor haar tante, haar zussen en neef Esteban, voor wie ze tante, moeder en vader tegelijk is.
Wanneer het jaareinde nadert en de aanstaande dood van Rebecca naderbij komt, keert Esteban terug naar het eiland om afscheid te nemen van de vrouw die hij als zijn vader beschouwt.
432 pages, Paperback
First published May 1, 2016
1 person is currently reading
14 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
August 21, 2016
De 85-jarige Rebecca Lopez Ikario krijgt na een aantal ingrijpende onderzoeken van haar behandelend arts te horen dat ze nog maar drie maanden te leven heeft. Vanaf deze onheilstijding neemt het verleden van Rebecca haar volledig in beslag. De mooie herinneringen aan vroeger beleeft ze keer op keer. Het doet haar pijn vergeten.
Rebecca heeft het in haar leven niet gemakkelijk gehad, zo heeft ze de zorg voor haar tante, haar twee zussen en haar neef Esteban op zich genomen, een verantwoordelijkheid die ze uiterst serieus heeft genomen, waardoor haar eigen geluk op de tweede plaats stond.
Neef Esteban keert in de laatste maanden van Rebecca’s leven een paar keer terug naar Aruba waar ook hij is opgegroeid. Het is dankzij haar dat hij heeft kunnen studeren in Nederland, waar hij ook is gebleven om verder te kunnen komen in het leven. . Dankbaar voor alles wil hij Rebeccahaar zo goed mogelijk steunen in haar de laatste maanden van zijn tante. Hij bezoekt ook zijn oude vrienden op het eiland en op die momenten kan hij alles even opzij zetten en energie opbouwen om daarna er weer volledig voor zijn tante te kunnen zorgen. Esteban beschouwd Rebecca als zijn vader omdat ze de touwtjes altijd strak in handen had. .
Denis Henriquez neemt je mee naar Aruba en laat je kennismaken met het leven wat ze daar heeft gehad. Het leven is in vele opzichten zwaar voor haar geweest maar toch is het niet de verbitterdheid die het verhaal beheerst maar eerder een lofzang over dankbaarheid.. Vriendschappen en naastenliefde zijn in het verhaal belangrijke . Daarnaast speelt politiek een grote rol.
De herinneringen zijn in mooie monologen beschreven waardoor je het gevoel krijg dat je naar je grootmoeder luistert die haar levensverhaal vertelt.
Het boek straalt op een rustige en mooie wijze rust uit, melancholie van de bovenste plank.
Rebecca heeft het in haar leven niet gemakkelijk gehad, zo heeft ze de zorg voor haar tante, haar twee zussen en haar neef Esteban op zich genomen, een verantwoordelijkheid die ze uiterst serieus heeft genomen, waardoor haar eigen geluk op de tweede plaats stond.
Neef Esteban keert in de laatste maanden van Rebecca’s leven een paar keer terug naar Aruba waar ook hij is opgegroeid. Het is dankzij haar dat hij heeft kunnen studeren in Nederland, waar hij ook is gebleven om verder te kunnen komen in het leven. . Dankbaar voor alles wil hij Rebeccahaar zo goed mogelijk steunen in haar de laatste maanden van zijn tante. Hij bezoekt ook zijn oude vrienden op het eiland en op die momenten kan hij alles even opzij zetten en energie opbouwen om daarna er weer volledig voor zijn tante te kunnen zorgen. Esteban beschouwd Rebecca als zijn vader omdat ze de touwtjes altijd strak in handen had. .
Denis Henriquez neemt je mee naar Aruba en laat je kennismaken met het leven wat ze daar heeft gehad. Het leven is in vele opzichten zwaar voor haar geweest maar toch is het niet de verbitterdheid die het verhaal beheerst maar eerder een lofzang over dankbaarheid.. Vriendschappen en naastenliefde zijn in het verhaal belangrijke . Daarnaast speelt politiek een grote rol.
De herinneringen zijn in mooie monologen beschreven waardoor je het gevoel krijg dat je naar je grootmoeder luistert die haar levensverhaal vertelt.
Het boek straalt op een rustige en mooie wijze rust uit, melancholie van de bovenste plank.
August 28, 2016
Het verleden sluit zijn arm om haar schouders
De Arubaanse Rebecca Lopez Ikario is een geliefde vrouw in haar familie, buurt en op haar werk. De 85-jarige Rebecca staat midden in haar leven en probeert elke dag zinvol te maken. Ze voelt zich echter al enige tijd niet goed en na enkele ingrijpende onderzoeken krijgt ze van haar arts te horen dat ze nog slechts drie maanden te leven heeft. Vanaf dat moment denkt Rebecca veel terug aan verschillende gebeurtenissen uit haar jeugd. Ze wordt geheel in beslag genomen door het verleden en de dromen over haar jonge jaren doen haar de pijn vergeten. Rebecca’s neef Estaban, die ze als haar eigen zoon beschouwt en die al vele jaren in Nederland woont, komt met de aanstaande dood van zijn tante weer naar het eiland om afscheid van haar te nemen.
Denis Henriquez (1945) is een Arubaanse prozaschrijver, toneelschrijver en dichter. Hij studeerde in Delft en doceert natuurkunde in Rotterdam. Henriquez is auteur van drie Nederlandstalige romans. In 1990 won hij voor een kortverhaal de Prijsvraag van het Antilliaanse verhaal en in 1991 schreef hij het script voor de film Dera Gai. In zijn nieuwe roman Het sterven van Rebecca Lopez Ikario (2016) schrijft Henriquez een ode aan Aruba, maar hij vermaakt de lezer ook met kritische politieke analyses over zijn geboorteland.
De stijl van Henriquez wordt op de achterflap van het boek vergeleken met de beeldende stijl van de Colombiaanse schrijver Gabriel García Marquez (1927-2014). De twee schrijvers tonen inderdaad overeenkomsten doordat ze in hun boeken realistische beschrijvingen over de ruimte en tijd waarin hun verhalen zich afspelen afwisselen met beeldende beschrijvingen over wonderlijke gebeurtenissen en ervaringen van hun personages. Henriquez wisselt bijvoorbeeld analyses van de politieke situatie in Aruba tijdens de Tweede Wereldoorlog af met de beeldende dromen, visoenen en gedachten van Rebecca over haar betekenisvolle verleden. Deze wisselingen in het verhaal zijn prettig en bieden de lezer de garantie voor leerzame leesuren over de Arubaanse geschiedenis. Daarentegen kan het taalgebruik en de stijl van Henriquez niet op tegen de beeldende woordenschat en stijl van Gabriel García Marquez. Henriquez herhaalt woorden te vaak, de niet goed getimede witregels onderbreken het verhaal te abrupt en de humoristische dialogen tussen personages brengen te weinig verlichting.
De roman kan in twee delen worden gesplitst, namelijk het eerste deel dat de goede aspecten van het verhaal benadrukt en het tweede deel waarin de roman helaas zijn glans verliest en in een voorspelbaar verhaal verandert. Hoewel de titel van de roman al veel van het verhaal weggeeft, hoeft dit geen probleem te zijn als de lezer gedurende het verhaal regelmatig wordt uitgedaagd, verrast of eventueel ontroerd. In Het sterven van Rebecca Lopez Ikario blijft de lezer echter hangen in het verleden van Rebecca en raakt verstrikt in haar verdriet en teleurstellingen. Het is vanzelfsprekend dat een schrijver de lezer kan uitdagen door over zware onderwerpen als de dood te schrijven, maar de roman bevat te veel bladzijdes om de lezer zonder enige verlichting vast te houden in het verdriet van de hoofdpersoon. Henriquez slaat dus enigszins door met de melancholische toon van zijn roman en doordat zijn pogingen om de lezer te verlichten met humor en ironie niet zijn gelukt, stelt de roman enigszins teleur.
De Arubaanse Rebecca Lopez Ikario is een geliefde vrouw in haar familie, buurt en op haar werk. De 85-jarige Rebecca staat midden in haar leven en probeert elke dag zinvol te maken. Ze voelt zich echter al enige tijd niet goed en na enkele ingrijpende onderzoeken krijgt ze van haar arts te horen dat ze nog slechts drie maanden te leven heeft. Vanaf dat moment denkt Rebecca veel terug aan verschillende gebeurtenissen uit haar jeugd. Ze wordt geheel in beslag genomen door het verleden en de dromen over haar jonge jaren doen haar de pijn vergeten. Rebecca’s neef Estaban, die ze als haar eigen zoon beschouwt en die al vele jaren in Nederland woont, komt met de aanstaande dood van zijn tante weer naar het eiland om afscheid van haar te nemen.
Denis Henriquez (1945) is een Arubaanse prozaschrijver, toneelschrijver en dichter. Hij studeerde in Delft en doceert natuurkunde in Rotterdam. Henriquez is auteur van drie Nederlandstalige romans. In 1990 won hij voor een kortverhaal de Prijsvraag van het Antilliaanse verhaal en in 1991 schreef hij het script voor de film Dera Gai. In zijn nieuwe roman Het sterven van Rebecca Lopez Ikario (2016) schrijft Henriquez een ode aan Aruba, maar hij vermaakt de lezer ook met kritische politieke analyses over zijn geboorteland.
De stijl van Henriquez wordt op de achterflap van het boek vergeleken met de beeldende stijl van de Colombiaanse schrijver Gabriel García Marquez (1927-2014). De twee schrijvers tonen inderdaad overeenkomsten doordat ze in hun boeken realistische beschrijvingen over de ruimte en tijd waarin hun verhalen zich afspelen afwisselen met beeldende beschrijvingen over wonderlijke gebeurtenissen en ervaringen van hun personages. Henriquez wisselt bijvoorbeeld analyses van de politieke situatie in Aruba tijdens de Tweede Wereldoorlog af met de beeldende dromen, visoenen en gedachten van Rebecca over haar betekenisvolle verleden. Deze wisselingen in het verhaal zijn prettig en bieden de lezer de garantie voor leerzame leesuren over de Arubaanse geschiedenis. Daarentegen kan het taalgebruik en de stijl van Henriquez niet op tegen de beeldende woordenschat en stijl van Gabriel García Marquez. Henriquez herhaalt woorden te vaak, de niet goed getimede witregels onderbreken het verhaal te abrupt en de humoristische dialogen tussen personages brengen te weinig verlichting.
De roman kan in twee delen worden gesplitst, namelijk het eerste deel dat de goede aspecten van het verhaal benadrukt en het tweede deel waarin de roman helaas zijn glans verliest en in een voorspelbaar verhaal verandert. Hoewel de titel van de roman al veel van het verhaal weggeeft, hoeft dit geen probleem te zijn als de lezer gedurende het verhaal regelmatig wordt uitgedaagd, verrast of eventueel ontroerd. In Het sterven van Rebecca Lopez Ikario blijft de lezer echter hangen in het verleden van Rebecca en raakt verstrikt in haar verdriet en teleurstellingen. Het is vanzelfsprekend dat een schrijver de lezer kan uitdagen door over zware onderwerpen als de dood te schrijven, maar de roman bevat te veel bladzijdes om de lezer zonder enige verlichting vast te houden in het verdriet van de hoofdpersoon. Henriquez slaat dus enigszins door met de melancholische toon van zijn roman en doordat zijn pogingen om de lezer te verlichten met humor en ironie niet zijn gelukt, stelt de roman enigszins teleur.
August 18, 2016
De kleurrijke cover doet je denken aan een tropische sfeer passend bij het verhaal wat zich afspeelt op het warme Aruba. Aruba behoort tot de ABC-eilanden van de Kleine Antillen. Ongeveer net zo groot als Texel met een bevolking die afstamt van de oorspronkelijke Indiaanse bewoners, Europeanen (voornamelijk Nederlanders) en in mindere mate Afrikaanse slaven.Aruba is waar Rebecca Lopez Ikario woont, leeft en zal sterven. Dit is haar verhaal.
De 85-jarige Rebecca krijgt na enkele ingrijpende onderzoeken te horen dat ze nog slechts drie maanden te leven heeft. Dit gaat als een lopend vuurtje over het eiland. Rebecca zelf wordt in beslag genomen door haar gedachten en herinneringen van vroeger. De lezer wordt meegenomen op een reis door haar leven. Ze heeft een zwaar leven achter de rug. Continu zorgen voor anderen, haar tante, haar twee zussen en haar neef Esteban. Haar eigen wensen en geluk heeft ze altijd opzij gezet.Esteban heeft door haar zorg kunnen gaan studeren in Nederland en heeft daar zijn leven opgebouwd. Esteban ziet haar als zijn moeder en vader en als hij hoort van haar ziekte keert hij terug naar Aruba. Om te zorgen voor haar en afscheid te nemen.
Een klein schema van een stamboom is wat je als eerste ziet voor je het verhaal begint. Normaliter kijk ik nooit naar dit soort afbeeldingen maar nu was ik blij dat het er in zat. Vooral in het begin van het verhaal wordt je overspoelt met personages dat je toch af en toe moet terug denken wie het ook weer is en wat de verhouding tot de hoofdpersoon is.
Nadat Rebecca het nieuws van haar ziekte krijgt worden vervolgens veel mensen op het eiland geïnformeerd wat een zeer lange lijst van namen met zich meebrengt. Niet iedereen is relevant voor het verdere verloop van het verhaal dus dat had van mij wat minder gemogen en dan zou je denk wat sneller in het verhaal komen.Daarna kabbelt het verhaal door en kom je door de herinneringen van Rebecca achter haar levensverhaal. Een hardwerkende vrouw, wat voor die tijd niet echt gepast was een vrouw die buitenshuis werkte, een zorgzame vrouw en een vrouw die zichzelf altijd in dienst van een ander heeft geplaatst. Niet alleen haar levensverhaal komt aan de orde maar ook het leven op Aruba en hoe wereldgebeurtenissen en politiek van invloed was en zijn sporen achterliet bij de bevolking.Hoe bijvoorbeeld de Tweede Wereldoorlog zijn weerslag had op de economie van zo’n kleine gemeenschap wordt ook omschreven.Persoonlijk vond ik dat wel mooi dat de geschiedenis van het eiland zelf ook een klein plaatsje kreeg in het verhaal.
Henriquez heeft een langzame wijze van vertellen, met veel details en uitwijdingen naar gebeurtenissen en personages die niet altijd relevant zijn voor het verhaal, naar mijn idee. Weer andere verhaallijnen hadden juist wat meer aandacht mogen krijgen maar dat is de keuze van de schrijver. Door al die uitwijdingen verloopt het verhaal zelf ook vrij langzaam, maar misschien is dat wel het tempo wat het verhaal nodig heeft om goed verteld te worden. Zelf heb ik daar niet altijd het geduld voor maar eenmaal in het verhaal kon ik het ook wel waarderen. Kreeg ik zelf de rust om door te lezen.
Rebecca haar verhaal is soms wat zwaarmoedig, soms wat dramatisch maar bovenal het verhaal van haar leven en eigenlijk niet van haar sterven.
De 85-jarige Rebecca krijgt na enkele ingrijpende onderzoeken te horen dat ze nog slechts drie maanden te leven heeft. Dit gaat als een lopend vuurtje over het eiland. Rebecca zelf wordt in beslag genomen door haar gedachten en herinneringen van vroeger. De lezer wordt meegenomen op een reis door haar leven. Ze heeft een zwaar leven achter de rug. Continu zorgen voor anderen, haar tante, haar twee zussen en haar neef Esteban. Haar eigen wensen en geluk heeft ze altijd opzij gezet.Esteban heeft door haar zorg kunnen gaan studeren in Nederland en heeft daar zijn leven opgebouwd. Esteban ziet haar als zijn moeder en vader en als hij hoort van haar ziekte keert hij terug naar Aruba. Om te zorgen voor haar en afscheid te nemen.
Een klein schema van een stamboom is wat je als eerste ziet voor je het verhaal begint. Normaliter kijk ik nooit naar dit soort afbeeldingen maar nu was ik blij dat het er in zat. Vooral in het begin van het verhaal wordt je overspoelt met personages dat je toch af en toe moet terug denken wie het ook weer is en wat de verhouding tot de hoofdpersoon is.
Nadat Rebecca het nieuws van haar ziekte krijgt worden vervolgens veel mensen op het eiland geïnformeerd wat een zeer lange lijst van namen met zich meebrengt. Niet iedereen is relevant voor het verdere verloop van het verhaal dus dat had van mij wat minder gemogen en dan zou je denk wat sneller in het verhaal komen.Daarna kabbelt het verhaal door en kom je door de herinneringen van Rebecca achter haar levensverhaal. Een hardwerkende vrouw, wat voor die tijd niet echt gepast was een vrouw die buitenshuis werkte, een zorgzame vrouw en een vrouw die zichzelf altijd in dienst van een ander heeft geplaatst. Niet alleen haar levensverhaal komt aan de orde maar ook het leven op Aruba en hoe wereldgebeurtenissen en politiek van invloed was en zijn sporen achterliet bij de bevolking.Hoe bijvoorbeeld de Tweede Wereldoorlog zijn weerslag had op de economie van zo’n kleine gemeenschap wordt ook omschreven.Persoonlijk vond ik dat wel mooi dat de geschiedenis van het eiland zelf ook een klein plaatsje kreeg in het verhaal.
Henriquez heeft een langzame wijze van vertellen, met veel details en uitwijdingen naar gebeurtenissen en personages die niet altijd relevant zijn voor het verhaal, naar mijn idee. Weer andere verhaallijnen hadden juist wat meer aandacht mogen krijgen maar dat is de keuze van de schrijver. Door al die uitwijdingen verloopt het verhaal zelf ook vrij langzaam, maar misschien is dat wel het tempo wat het verhaal nodig heeft om goed verteld te worden. Zelf heb ik daar niet altijd het geduld voor maar eenmaal in het verhaal kon ik het ook wel waarderen. Kreeg ik zelf de rust om door te lezen.
Rebecca haar verhaal is soms wat zwaarmoedig, soms wat dramatisch maar bovenal het verhaal van haar leven en eigenlijk niet van haar sterven.
August 21, 2016
Niet wat je verwcht, Het sterven van Rebecca Lopez Ikario
Voor uitgeverij Marmer las ik het boek: Het sterven van Rebecca Lopez Ikario van Denis Henriquez. Toen ik het boek in handen kreeg was mijn verwachting dat het een gemakkelijk te lezen boek was. De cover is kleurrijk, waardoor het een boek is wat snel opvalt op de boekenplank. De schrijver Denis Henriquez was mij nog niet bekend.
Denis Henriquez is een Arubaans auteur, waar hij zijn HBS diploma haalt. Daarna gaat hij studeren in Delft. Hij is docent op Aruba geweest en in Rotterdam. Denis heeft 6 boeken geschreven waarvan het sterven van Rebecca Lopez Ikario het vierde Nederlandse roman is.
In 1990 won hij de Prijsvraag van het Antilliaans Verhaal met een kortverhaal en schreef hij het script voor de film Dera Gai.
In het sterven van Rebecca Lopez Ikario wordt het verhaal verteld van Rebecca. Zij is 85 jaar oud en heeft net te horen gekregen dat ze nog drie maanden te leven heeft.
Het boek bestaat uit twee delen. In het eerste deel maken we kennis met de jonge Rebecca, en haar familie, vrienden, collega's en heel wat meer personen. Door het grote aantal personen die in het verhaal voorkomen kan het verhaal nogal eens verwarrend zijn. Deze personen worden echter wel heel uitgebreid beschreven. Ook de onrust tijdens de Tweede Wereld oorlog, de onrustige tijden in Cuba en de politiek worden niet achterwege gelaten. Ook dit wordt door de schrijver wel weer mooi omschreven.
Belangrijke personen in het leven zijn haar zussen Josefa, die zwakzinnig is en haar zus Caterina, die erg schuchter is. Hun ouders zijn jong overleden en ze wonen bij een oom en tante. Als Caterina zwanger raakt, worden ze uit huis gestuurd en samen met haar zussen en een andere tante gaan ze in een vervallen huis wonen. Caterina krijgt een zoon, Esteban en Rebecca is diegene die voor iedereen zorgt en ook haar neefje opvoedt als haar eigen zoon.
In het tweede deel zijn we terug in het heden, waar Rebecca haar laatste drie maanden thuis doorbrengt. Die laatste maanden brengt zij thuis door, samen met diegene die van haar houden,en haar vele herinneringen. Esteban vergezelt haar zoveel mogelijk tijdens deze laatste maanden. Hij komt hiervoor speciaal uit Nederland, waar hij is gaan studeren en is gebleven. Ook hij haalt in deze periode herinneringen op met oude vrienden.
Het boek vindt ik soms iets te langdradig. Er worden heel veel dingen erg uitgebreid verteld. Hierdoor vond ik het soms moeilijk om door te lezen in het boek. Uiteindelijk is het boek wel een boek wat ik kan waarderen, maar is mijn verwachting toch niet helemaal uitgekomen.
Waardering 3 sterren
Titel: Het Sterven van Rebecca Lopez Ikario
Auteur: Denis Henriquez
Uitgeverij: Marmer BV
Eerste druk: juni 2016
412 pagina's
Voor uitgeverij Marmer las ik het boek: Het sterven van Rebecca Lopez Ikario van Denis Henriquez. Toen ik het boek in handen kreeg was mijn verwachting dat het een gemakkelijk te lezen boek was. De cover is kleurrijk, waardoor het een boek is wat snel opvalt op de boekenplank. De schrijver Denis Henriquez was mij nog niet bekend.
Denis Henriquez is een Arubaans auteur, waar hij zijn HBS diploma haalt. Daarna gaat hij studeren in Delft. Hij is docent op Aruba geweest en in Rotterdam. Denis heeft 6 boeken geschreven waarvan het sterven van Rebecca Lopez Ikario het vierde Nederlandse roman is.
In 1990 won hij de Prijsvraag van het Antilliaans Verhaal met een kortverhaal en schreef hij het script voor de film Dera Gai.
In het sterven van Rebecca Lopez Ikario wordt het verhaal verteld van Rebecca. Zij is 85 jaar oud en heeft net te horen gekregen dat ze nog drie maanden te leven heeft.
Het boek bestaat uit twee delen. In het eerste deel maken we kennis met de jonge Rebecca, en haar familie, vrienden, collega's en heel wat meer personen. Door het grote aantal personen die in het verhaal voorkomen kan het verhaal nogal eens verwarrend zijn. Deze personen worden echter wel heel uitgebreid beschreven. Ook de onrust tijdens de Tweede Wereld oorlog, de onrustige tijden in Cuba en de politiek worden niet achterwege gelaten. Ook dit wordt door de schrijver wel weer mooi omschreven.
Belangrijke personen in het leven zijn haar zussen Josefa, die zwakzinnig is en haar zus Caterina, die erg schuchter is. Hun ouders zijn jong overleden en ze wonen bij een oom en tante. Als Caterina zwanger raakt, worden ze uit huis gestuurd en samen met haar zussen en een andere tante gaan ze in een vervallen huis wonen. Caterina krijgt een zoon, Esteban en Rebecca is diegene die voor iedereen zorgt en ook haar neefje opvoedt als haar eigen zoon.
In het tweede deel zijn we terug in het heden, waar Rebecca haar laatste drie maanden thuis doorbrengt. Die laatste maanden brengt zij thuis door, samen met diegene die van haar houden,en haar vele herinneringen. Esteban vergezelt haar zoveel mogelijk tijdens deze laatste maanden. Hij komt hiervoor speciaal uit Nederland, waar hij is gaan studeren en is gebleven. Ook hij haalt in deze periode herinneringen op met oude vrienden.
Het boek vindt ik soms iets te langdradig. Er worden heel veel dingen erg uitgebreid verteld. Hierdoor vond ik het soms moeilijk om door te lezen in het boek. Uiteindelijk is het boek wel een boek wat ik kan waarderen, maar is mijn verwachting toch niet helemaal uitgekomen.
Waardering 3 sterren
Titel: Het Sterven van Rebecca Lopez Ikario
Auteur: Denis Henriquez
Uitgeverij: Marmer BV
Eerste druk: juni 2016
412 pagina's
December 26, 2016
Het boek krijgt van mij drie sterren,omdat ik op Aruba woon en er dus veel van begrijp. Ik denk, dat het boek voor niet-arubaanse lezers te langdradig is. De hoofdpersoon is 85 en krijgt te horen, dat zij nog maar 3 maanden te leven heeft. Haar stiefzoon, de schrijver, komt een paar keer naar Aruba. Rebecca overdenkt haar leven, wat de aanleiding is om de Arubaanse geschiedenis van de laatste ruim 80 jaar in het boek te verwerken. Er worden veel bekende pesonen opgevoerd, weliswaar onder pseudoniem, maar het is toch een soort sleutelroman geworden. Uiteraard komt ook de plaatselijkepolitiek ter sprake etc. Het is een boek, dat je wel uit wilt lezen, maar het voldoet toch niet echt.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews