Νεκρή πιάτσα: Πεζά ποιήματα

by Ντίνος Χριστιανόπουλος

ΒΟΥΡΚΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΣΙΜΟ ΤΗΣ ΓΚΑΡΣΟΝΙΕΡΑΣ ΜΟΥ
"Δεν είναι λίγο να ξενοικιάζεις τη γκαρσονιέρα σου· να βλέπεις το ντιβάνι σου στο τρίκυκλο και να σκέφτεσαι πως τέλειωσε πια η συνεισφορά του στον έρωτα· να θυμάσαι πόσο σε είχε βοηθήσει αυτό το δωμάτιο οχτώ ολόκληρα χρόνια - και τώρα να σε περιμένουν και πάλι τα παραβαρδάρια, κι οι μήνες να κατρακυλούν όλο και με λιγότερες ελπίδες, οι ευκαιρίες να αραιώνουν απελπιστικά, οι νύχτες να μη διαθέτουν πια ούτε μια αρβύλα, κι εσύ να επιστρέφεις ξανά στην αθλιότητα του υπαίθριου έρωτα."
(Από την έκδοση)

Βαρδάρι 1977 [1977] ~ Ύμνος στη μπότα ~ Βούρκωμα για το χάσιμο της γκαρσονιέρας μου ~ Τα παλιά καδράκια ~ Το περσικό χαλί [1978] ~ Γονυκλισία ~ Το χούφταλο ~ Στο Καραμπουρνάκι ~ Τα σκυλιά [1979] ~ Το καντήλι ~ Νεκρή πιάτσα ~ Τα φανταρίστικα ~ Το κασελάκι [1980] ~ Η αποδυνάμωση του αντρισμού ~ Τα ονόματα ~ Κακόφημη συνοικία [1981] ~ Οι φτωχοί [1982] ~ Ο περίπατος ~ Τα κορδονάκια ~ Αίσθημα ~ Η φωτογραφία ~ Στο νεκροταφείο [1983] ~ Το εξώφυλλο [1984] ~ Ακούγοντας μια κασέτα με ιταλικά πολιτικά τραγούδια ~ Το κοριτσάκι με την ανθοδέσμη [1985] ~ Σε ένα λαϊκό φίλο ~ Ο θάνατος της γειτονίας [1986] ~ Των ωνίων ~ Βαρδάρι: Ιλίου πέρσις ~ Μνήμη Πολυτεχνείου ~ Αλήτης 1986 ~ Στο λαϊκό κέντρο [1987] ~ Τα πάθη τα σεπτά ~ Αποταμιεύσεις ~ Γάτα ~ Στολή, μουστάκι, μπότες [1988] ~ Λαδάδικα ~ Οι κλειστοί κάδοι [1989]

Genres: Poetry

56 pages, Paperback

First published December 1, 1990

About the author

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος ήταν σύγχρονος βραβευμένος Έλληνας ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης και βιβλιοκριτικός. Το πραγματικό όνομα του πολυγραφότατου λογοτέχνη ήταν Κωνσταντίνος Δημητριάδης. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες.

Reviews

[Eliasdgian · Rating 4 out of 5]

Πεζοποιήματα για την ανθρωπογεωγραφία της γειτονιάς και της πιάτσας από έναν ηδονιστή ποιητή, που άλλοτε στέκει σε μιαν άκρη ακίνητος κατοπτεύοντας τα ωραία πρόσωπα και σώματα, "παίζοντας με το κομπολόι των παθών του", κι άλλοτε αναθυμάται τους δικούς του υπαίθριους έρωτες, το δικό του μερτικό στην πιάτσα. Με νοσταλγία για τον " βούρκο που κοντεύει να ξεραθεί, την πιάτσα που την εξόντωσε η ευμάρεια και η καλοπέραση", ο Ντίνος Χριστιανόπουλος αγκαλιάζει με τη θύμηση τους παρίες, τους αλήτες και τους πλάνητες, κι απελπίζεται ταυτόχρονα για την αποδυνάμωση του ανδρισμού και το τέλος μιας εποχής, η οποία, εκτός από φτώχεια, είχε κι ερωτικά πάθη που φλογίζανε τις καρδιές και καίγανε τους ανθρώπους.

[Μαρία Γεωργιάδου · Rating 4 out of 5]

Α ρε Ντίνο. Δικός μας.

[Stefi Rashkova · Rating 2 out of 5]

Σε αυτή του τη συλλογή υπήρξε ένα ποίημα που μου άρεσε και κάποιοι στίχοι αποσπασματικά. Όμως συνολικά με απογοήτευσε. Υποτίθεται είναι ένας μεγάλος ποιητής της Θεσσαλονίκης. Ωστόσο, οι απόψεις που εκφράζει μέσα από ταποιήματά του είναι άκρως ομοφοβικές, ενώ ο ίδιος είναι ομοφυλόφιλος. Σίγουρα θα βρεθούν αρκετοί να πουν πως δεν τα κατάλαβα κ.λπ. και υπάρχουν νοήματα. Κατάλαβα τα νοήματα κι έχω να πω οως ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Και πως πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουμε να βαφτίζουμε τα πάντα μεγάλη ποίηση και να τα περιγράφουμε με όμορφες λέξεις. ώστε να αποκτήσουν αξία.

[Νικολέττα Καλαφατσή · Rating 3 out of 5]

Γλαφυρό πνεύμα αθάνατο