Zijn honger was niet gestild. Zijn dorst niet gelaafd. De obsessie was een verslaving geworden. De terugslag kwam, altijd. En elke keer heviger. Het maakte hem opstandig. Het roofdier in hem schreef een nieuw scenario uit. Veel eisen zou hij niet stellen aan de hoofdrolspeelster. Als ze maar mooi was en hem zou vergezellen in de schaarse momenten dat hij echt gelukkig kon zijn. Als ze maar wilde sterven in zijn armen, smekend om haar te sparen... Een jonge moeder stort zich in een stomende affaire met een aantrekkelijke weduwnaar die ze tijdens haar wekelijkse zwemuurtje ontmoet. Wat begint als een heerlijk ontsnappen uit de dagelijkse sleur wordt al snel een beklemmende bedreiging voor haar gezin.
Na marketingstudies belandde hij eerder toevallig in het bankwezen, waar hij een mooie carrière na 17 jaar inruilde voor iets totaal anders: hij werd - samen met zijn vrouw - eigenaar en zaakvoerder van herenkledingzaak 'De Gouden Schaar' in Tienen (2011). In 2003 publiceerde hij samen met Louis Verbruggen en Jan Ceuleers het managementboek ‘Hoe word ik een winnaar en hoe blijf ik het’. in 2008 debuteerde hij op de fictiemarkt met een eerste thriller (Scherven). Er volgden nog 4 titels met dezelfde speurders in de hoofdrol. De Facebookmoorden (2010) is daarvan de bekendste titel. In 2013 schreef Debbaut een mooie novelle 'Als ik wakker word, ga ik dood'. In 2014 verraste de auteur ons met een satirische roman 'En toen schiep God Kevin'.
OMG! Wat een goede thriller. Bijna de hele tijd door het boek moest ik denken hoe gestoord de auteur wel niet moest zijn als hij zulle gedachten toeschreef aan zijn personage, een seriemoordenaar. Tot aan het voorlaatste hoofdstuk dacht ik echt: jammer van de voorspelbare dader. Want hoewel ik ‘mijn dader’ eigenlijk al had uitgesloten in het begin, ging ik er later toch maar weer van uit dat het deze persoon was. Maar voorspelbaar bleek het allerminst te zijn.
Een vleugje criminial minds met citaten van Oscar Wilde, Niezsche prachtig. Beeld zonder klank... een zin dat me heel bekend in de oren klinkt maar hopelijk ga ik niet dezelfde weg op als die vrouw ..... maar dan ... Sandra haalt haar frietketel uit de koelkast euhhhhhhh tenzij het een oude frigo is dat gebruikt wordt als opbergkast. Het einde daar had ik ergens van binnen al een vermoeden maar ik vond een verhaal waar veel opzoekwerk voor nodig was , je ziet dat de auteur er zijn werk van gemaakt heeft dus het verdient zeker zijn 4 sterren.
Zeer luguber en intrigerend verhaal. De muziekkeuze was prachtig en de citaten van oa Nietzsche waren schitterend. Een boek met toch een redelijk verrassend plot....heel mooi geschreven ! een aanrader !
Bart Debbaut brengt met Relikwie zijn achtste boek uit. Eerder schreef hij vijf thrillers, toen besloot hij een andere weg in te slaan en schreef 2 romans. Hij gaf toen aan voorlopig even klaar te zijn met de thriller. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en nu is hij, zoals hij zelf zegt, back in business met een nieuwe thriller. Tot op heden las ik enkel nog maar een roman van zijn hand (En toen schiep God Kevin) dus Relikwie is mijn eerste kennismaking met Bart zijn werk als thrillerauteur.
Een jonge moeder ontmoet tijdens haar vaste zwemavondje een aantrekkelijke man. Vervolgens stort zij zich in een hartstochtelijke affaire met hem. Ongeveer op hetzelfde moment is er in de buurt een perverse moordenaar actief. Is de aantrekkelijke man wel wie hij zegt dat hij is, of heeft het één met het ander te maken?
Debbaut is goed met woorden, en dat brengt hij ook op zijn karakters over. Dit levert een boek op wat vlot leest, waar je snel inzit en in een mum van tijd uit hebt. Wel was ik af en toe een beetje ontgoocheld, door het vele gebruik van dit ene woord, stopwoordje Bart?:)
Ik vond Relikwie niet een hele spannende thriller, daar had volgens mij meer in gezeten. Om te kunnen beoordelen of Debbaut echt spannend kan schrijven zal ik denk ik eerst een ander boek van hem moeten lezen. (De Facebookmoorden, die eerder verkozen werd door een andere thrillerwebsite als beste Nederlandstalige thriller) Ook vond ik dat de perverse moordenaar zich nogal makkelijk toegang verschaft tot zijn slachtoffers en komt de uiteindelijke dader, voor de echt ervaren thrillerlezer niet echt als een verrassing. Relikwie is wel een boek voor de nodige uren leesplezier, met een vleugje romantiek, erotiek en een snufje spanning zoals in de film Fatal Attraction.
Net zoals zovele anderen, heb ook ik me gelaafd aan Relikwie, het meest recente geesteskind van Bart Debbaut. Hoe graag zou ik hier niet willen zeggen het in één ruk te hebben uitgelezen maar helaas… andere omstandigheden hebben het me dat verhinderd. Een etmaal is meer naar waarheid. Vorige week ben ik er op een avond aan begonnen en de volgende dag, ’s avonds, kon ik het tevreden in mijn boekenkast onderbrengen. Meesterlijk! Een ander woord heb ik er niet voor. Grandioos. Boeiend vanaf pagina één. Gruwelijk, vanaf pagina twee. De eerste maal dat de auteur de misdaad van de dader beschrijft, was het alsof ik het gruweijke proces zelf kon voelen. Mijn maag trok samen en even dacht ik: neen! Hier moet ik stoppen. Geschift. Niet dus. Ik heb verder gelezen en heb het me geen seconde beklaagd. Wat een onvoorstelbaar plot.' Deemoedig verwijder ik dan ook de spreekwoordelijk geworden hoed, houd deze voor mijn borst, en kijk alvast uit naar het volgende opus.
Nadat ik al de toppers die ik via de bibliotheek gekregen had uit had, was het tijd voor een luchtig tussendoortje, in dit geval een dunne thriller. Het lijkt eeuwen geleden dat ik nog eens iets 'Vlaams' gelezen had, het was dus zeer raar om verwijzingen naar Stromae en Het Nieuwsblad tegen te komen. Misschien mede daarom, het was ook echt oneerlijke concurrentie tov de boeken die net hiervoor las, deed mij dit denken aan een goedkope Aspe. Weinig personages, weinig diepgang, stationsromannetje zonder de romantiek.
Debbaut levert een knap staaltje van spanningsopbouw af. Vanaf de eerste bladzijde word je meegesleurd in het verhaal van het hoofdpersonage en haar gezin. De positieve en negatieve spanningen die haar affaire met zich meebrengt en dit tegen een achtergrond van moorden door een seriemoordenaar. Is alles wel wat het lijkt? Wie is te vertrouwen? Het einde is alvast heel verrassend te noemen. Ik heb het boek in twee rukken uitgelezen. Een aanrader.
Een heel goed boek. Ik vond het persoonlijk wel minder dan de andere boeken die Bart Debbaut heeft geschreven. Ik las online dat het een voorspelbaar boek was maar dat vond ik juist helemaal niet. De schrijver nam me helemaal mee in het verhaal.
In Relikwie lopen twee verhaallijnen lang parallel. De ene gaat over Sandra, die een vrij banaal leven leidt als uitbaatster van een krantenwinkel en iedere donderdagavond gaat zwemmen. In het bad wordt ze verleid door de welgestelde en welgespierde weduwnaar Bram. Wat met haar man en drie kinderen vraag ze zich af. Maar niet voor lang. In de tweede, sardonischer verhaallijn volgen we een seriemoordenaar die na zijn daad een handtekening nalaat: een gedicht. En ook iets meeneemt: een tepel. Vandaar die relikwie uit de titel dus. Op een bepaald moment gaat Sandra vermoeden dat Bram de moordenaar is en komen de twee lijnen samen. Bart Debbauts seriemoordenaar beleeft een uitzonderlijk genot aan het vilein beschrijven van zijn eerdere moorden aan zijn toekomstige slachtoffers, waardoor deze soms al in zwijm vallen nog voor hij een vinger naar hen heeft uitgestoken. Dit sarcasme doet denken aan American Psycho van Bret Easton Ellis, ook al omdat aan Relikwie een heuse soundtrack is gekoppeld die op de site van de schrijver geraadpleegd kan worden. Patrick Bateman was eveneens een muziekliefhebber, al heeft de moordenaar van Debbaut eerder iets met klassiek, waardoor zijn daden extra theatraal worden.
Het boek zindert nog na. Mag je dan al een review schrijven? Ik denk dat je het net dan moet doen.
Eén dag. Nog niet eens een volledige. Zoveel tijd had ik nodig om Relikwie te lezen en ervan onder de indruk te zijn. De laatste bladzijden sloeg ik om alsof ik louter diagonaal nog las. Dat was niet zo. Ik heb elk woord gezien. Alle zinnen gevolgd. Van de verhaallijn gehouden.
Een duidelijk einde. Mooie opbouw. Vermoedens die je aangereikt worden en je eigen mening die zich vormt. Het is een thriller met personages die je je zo ook rondom jezelf kan voorstellen. Ze vragen dan ook geen al te grote inspanning om je mee te nemen in hun leven. Dit gecombineerd met hier en daar een zin of passage waarvan ik wou dat ik er ook zulke kon bedenken, maakt van Relikwie een boek dat ik erg graag gelezen heb.
Volgende stap lijkt me de soundtrack bij het boek beluisteren. Die vind je op http://bartdebbaut.be/
Wat een fantastisch goed boek ! Proficiat aan de schrijver en een welgemeende dankjewel voor het leesplezier dat ik weer (in een adem) mocht beleven! Relikwie is mijn favoriet, samen met "Ik maak je kapot". De spanning is te snijden. Maar het allerbeste is de analyse van de gevoelens van Sandra. Het doet je nadenken. Het doet je huiveren want het kan iedereen overkomen. Waw !!! En dat tot het “bittere” einde!
A fantastic book ! Congratulations to the author and a sincere thank you for the provided pleasure. I read it in one breath. Relikwie is my favourite among Bart's books, together with "Ik maak je kapot". A thriller from start to end. The description of Sandra's feelings deserves 5 stars on its own.
Een zondagnamiddag met het zonnetje dat door het raam straalt, weggedoken in mijn zetel met "Relikwie" in mijn handen. Vastbesloten om hem vandaag uit te lezen. Ik sloeg zonet de laatste bladzijde om met de gedachte: wat een wending. Ik heb genoten van de eerste tot de laatste pagina. Als grote thrillerfan had ik weer niet anders verwacht dan dat dit boek aan mijn verwachtingen zou voldoen. Ik lees graag, maar vind helaas niet altijd de tijd om te lezen. Voor "Relikwie" heeft de tijd mij gevonden. Op 2 leesmomenten heb ik hem volledig doorgelezen. Nu vol spanning wachten op een nieuwe Bart Debbaut.