De kopvoeter: en andere toneelteksten

by Esther Gerritsen

In deze bundel staan alle toneelteksten die Esther Gerritsen voor toneelgroep Het Syndicaat schreef. Teksten voor een jong publiek vanaf vijftien jaar. Met 'De kopvoeter', 'Lijk', 'Alles', 'Dit is een monoloog voor een jongen die er niet uitziet en die bovendien of bovenal een heel onsympathiek karakter heeft' en 'Gras'.

About the author

Esther Gerritsen (1972) is a Dutch novelist, columnist and screenwriter. Since her 2000 debut with Bevoorrecht bewustzijn (Privileged Consciousness), Gerritsen has been considered one of the best authors in the Netherlands and makes regular appearances on radio programs and at international literary festivals such as Litquake and Wordfest.

Her novels Superduif (Superdove, 2010), Dorst (Craving, 2012), Roxy (2014) and De Trooster (The Comforter, 2018) were all shortlisted for the Libris Literature Prize. In 2005 she was awarded the BNG prize for her second novel Normale dagen (Ordinary Days, 2005) and in 2014 she was awarded the Frans Kellendonk prize for her body of work. Gerritsen writes a popular weekly column in the VPRO TV guide and she had the honour of writing the Dutch Book Week gift in 2016 with a print run of 700,000 copies.

She is currently making a name for herself as a screenwriter for film and TV. She wrote the scenario for Instinct (Halina Reijn, 2019), which was the opening film at the Dutch National Film Festival, was praised and lauded at international filmfestivals such as Locarno, Toronto and London and is the Dutch entry for the 2019 Oscars. She is a co-writer of the new TV series Red Light, which will premiere in 2020 featuring Maaike Neuville, Halina Reijn and Carice van Houten (Game of Thrones).

Reviews

[Mycock · Rating 1 out of 5]

het is echt een kanker slecht boek ik snap niet hoe je dit kan uitbrengen ga is wat nuttigs doen met is leven ipv deze slechte stukken schrijven

[Evi · Rating 2 out of 5]

De Kopvoeter zelf, het eerste verhaal, is meteen het beste. Een zwaar gehandicapt meisje, rolstoel, bewegingloos vanaf de nek, zwaar hulpbehoevend. En hoe ze de hele bende (ver)zorgenden rond haar manipuleert, haar verpleger verleidt, de postbode overhaalt haar te verkrachten (terwijl deze eigenlijk verliefd is op haar zus). Compleet wacko, op zijn Gerritsens dus. Daarna volgen nog enkele moorden (telkens dezelfde 'put in de grond' die létterlijk op het toneel verschijnt), passeren nog enkele mongolen de revue (ik heb ze wel gehad nu) en blijven pittige 'welles-nietes' Hollandse discussies de hoofdmoot van het gesprek. Wel. Ik heb mijn hoofd er moeten bijhouden wie wat telkens zei en erg veel moeite moeten doen om me in te leven in de scènes en personages. Ik heb het wel even gehad met geschreven toneel.