ძალიან ერთფეროვანი, არასაინტერესო, უინტრიგო და უსაფუძვლოდ გაწელილი რამეა. პერსონაჟები ყველა რეგვენი და ერთფეროვანი, ელემენტარულ ქმედებებში მოტივაციას სრულიად მოკლებულნი არიან, ისტორიები ფაქტიურად ერთიდაიგივე, ენა უმარტივესი, იდეა - 0.
ამირანდარეჯანიანის ერთადერთი ღირსება ისაა, რომ XI საუკუნეში ამდენი სიტყვა ვიღაცამ არ დაიზარა დაწერა.