What do you think?
Rate this book
Vestmanna #1
Enklawa
Wyspy Owcze. Jedno z najbezpieczniejszych miejsc na świecie: od lat 80. doszło tu tylko do jednego morderstwa. Farerzy żyją spokojnie i martwią się głównie tym, by w sezonie nie spadła liczba turystów.
Pewnej nocy wszystko się zmienia. W niewyjaśnionych okolicznościach znika nastolatka. Społeczność Vestmanny natychmiast organizuje poszukiwania, ale okazują się bezskuteczne. Sprawę przejmuje duńska policja, a cała historia wzbudza zainteresowanie mediów. Na jaw zaczynają wychodzić mroczne sekrety zamkniętej społeczności. Czy Wyspy Owcze to na pewno bezpieczna enklawa?
Pewnej nocy wszystko się zmienia. W niewyjaśnionych okolicznościach znika nastolatka. Społeczność Vestmanny natychmiast organizuje poszukiwania, ale okazują się bezskuteczne. Sprawę przejmuje duńska policja, a cała historia wzbudza zainteresowanie mediów. Na jaw zaczynają wychodzić mroczne sekrety zamkniętej społeczności. Czy Wyspy Owcze to na pewno bezpieczna enklawa?
400 pages, Paperback
First published March 16, 2016
33 people are currently reading
417 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 56 reviews
March 15, 2016
Zbrodnia u Ove Løgmansbø schodzi na drugi plan, bo tutaj liczy się człowiek i relacje między bohaterami, liczy się miejsce i zamknięta społeczność, niekoniecznie sama fabuła, czy rozwiązanie podstawowego wątku kryminalnego.
Sięgając po „Enklawę” warto o tym pamiętać, bo o ile zaginięcie dziewczyny, sama postać Hallbjørna Olsena wraz z jego emocjami i przeżyciami, oraz bolączki lokalnej społeczności są tutaj solidną kryminalną podstawą, to samo meandrowanie po Vestmannie, odkrywanie jej tajemnic, małych kłamstw i wielkich sekretów już nie do końca może przypaść do gustu komuś, kto szukał porządnej dawki akcji. Skandynawki kryminał okazuje się elementem tła, a w zamian czytelnik dostaje obyczajową opowieść o ludziach, ich problemach, nieuleczonych ranach i o zbrodni, która przytrafiła się przypadkiem.
Sięgając po „Enklawę” warto o tym pamiętać, bo o ile zaginięcie dziewczyny, sama postać Hallbjørna Olsena wraz z jego emocjami i przeżyciami, oraz bolączki lokalnej społeczności są tutaj solidną kryminalną podstawą, to samo meandrowanie po Vestmannie, odkrywanie jej tajemnic, małych kłamstw i wielkich sekretów już nie do końca może przypaść do gustu komuś, kto szukał porządnej dawki akcji. Skandynawki kryminał okazuje się elementem tła, a w zamian czytelnik dostaje obyczajową opowieść o ludziach, ich problemach, nieuleczonych ranach i o zbrodni, która przytrafiła się przypadkiem.
January 17, 2021
Co jak co, ale Pana Mroza nawet pod pseudonimem idzie rozpoznać.
Wyspy Owcze to spokojne miejsce, gdzie mieszkańcy głównie żyją od sezonu do sezonu, przyjmując turystów głodnych przygód. Niewiele tu się dzieje, a ostatnie głośne przestępstwo było w 1988 roku. Pewnej nocy cały ten sielankowy nastrój przepada, ponieważ znika nastolatka. Szybko okazuje się, że tą zaginioną jest Poula Lokin. Ostatnią osobą, która widziała dziewczynę jest Hallbjorn Olsen czyli nasz główny bohater. Jak to w zażyłej miejscowości, wszyscy angażują się w poszukiwanie zaginionej, ale efekty są nijakie. W tę sprawę angażuje się duńska policja wraz z całym sztabem mediów. Potem okazuje się, że kolejna dziewczyna gdzieś znika, a Vestmanna, ta spokojna mieścinka, skrywa wiele sekretów.
Początkowo cała akcja skupia się na tym, że Hallbjorn to rasowy alkoholik i w dniu zaginięcia Pouli, tak poszedł w tany, że urwał mu się film. Wszystko obraca się wokół tego, że nic nie pamięta oraz obawia się, że będzie podejrzanym numer jeden. Stara się być w dobrej komitywie z policjantką, by po cichu dowiedzieć się gdzie był tamtego wieczora. Potem powoli do tej akcji dokłada się kolejna cegiełka w postaci następnego zaginięcia. To co się od razu rzuca w oczy to konflikt pomiędzy Danią, a Wyspami Owczymi, a ta wzajemna niechęć ma podłoże polityczne. Niestety utrudnia to w jakiś sposób śledztwo, ponieważ mieszkańcy nie chcą współpracować z "obcymi" organami ścigania. Drugą rzecz, którą można zauważyć to nakreślanie na każdym kroku jaka jest mentalność ludzka w małych społecznościach. Tutaj mam na mysli, że wszyscy się znajdą, wiedzą kto z kim bardziej przebywa, znają swoje przeszłości oraz solidarnie stoją razem murem, nawet jeśli mają jakieś straszne sekrety. Dopiero potem wysuwa się jedno zaginięcie, a potem drugie. Także od razu widać, że tutaj nie jest na pierwszym planie dokonane przestępstwo i szukanie sprawcy, ale cała otoczka dookoła oraz psychika głównego bohatera.
Co do zakończenia - nie chcę za wiele mówić, bo tutaj można bardzo szybko zdradzić osobę winną, ale już w okolicy 9-10 rozdziału już połowicznie przeczuwałam w jakim kierunku to wszystko pójdzie (ale podkreślam, że nie wskazywałam sprawcy, chodzi mi o wątki związane z telefonem, nauczycielem oraz z zabawami nastolatków). Jednak uważam, że to zakończenie oraz wskazanie osoby winnej jest mocno przypadkowe, które wyskakuje jak królik z kapelusza w ostatniej chwili.
Z ciekawostek - od razu widać, kim inspirował się Pan Mróz. Jeśli oglądaliście okładki i przeczytaliście chociaż jeden tom autorstwa Jo Nesbo to widać uderzające podobieństwa. Jasna okładka książki, wraz w jakimś elementem w środku i krople/smuga krwii przy tym elemencie. Imię autora pomniejszone oraz zapisane chudszą czcionką, a nazwisko powiększone i pogrubione. Harry Hole jak i Hallbjorn Olsen to alkoholicy, nie radzący sobie z nałogiem.
Nie mam chyba nic więcej do dodania. Zastanawiałam się dosyć długo nad oceną i myślę, że 3 gwiazdki będą takie w punkt.
Wyspy Owcze to spokojne miejsce, gdzie mieszkańcy głównie żyją od sezonu do sezonu, przyjmując turystów głodnych przygód. Niewiele tu się dzieje, a ostatnie głośne przestępstwo było w 1988 roku. Pewnej nocy cały ten sielankowy nastrój przepada, ponieważ znika nastolatka. Szybko okazuje się, że tą zaginioną jest Poula Lokin. Ostatnią osobą, która widziała dziewczynę jest Hallbjorn Olsen czyli nasz główny bohater. Jak to w zażyłej miejscowości, wszyscy angażują się w poszukiwanie zaginionej, ale efekty są nijakie. W tę sprawę angażuje się duńska policja wraz z całym sztabem mediów. Potem okazuje się, że kolejna dziewczyna gdzieś znika, a Vestmanna, ta spokojna mieścinka, skrywa wiele sekretów.
Początkowo cała akcja skupia się na tym, że Hallbjorn to rasowy alkoholik i w dniu zaginięcia Pouli, tak poszedł w tany, że urwał mu się film. Wszystko obraca się wokół tego, że nic nie pamięta oraz obawia się, że będzie podejrzanym numer jeden. Stara się być w dobrej komitywie z policjantką, by po cichu dowiedzieć się gdzie był tamtego wieczora. Potem powoli do tej akcji dokłada się kolejna cegiełka w postaci następnego zaginięcia. To co się od razu rzuca w oczy to konflikt pomiędzy Danią, a Wyspami Owczymi, a ta wzajemna niechęć ma podłoże polityczne. Niestety utrudnia to w jakiś sposób śledztwo, ponieważ mieszkańcy nie chcą współpracować z "obcymi" organami ścigania. Drugą rzecz, którą można zauważyć to nakreślanie na każdym kroku jaka jest mentalność ludzka w małych społecznościach. Tutaj mam na mysli, że wszyscy się znajdą, wiedzą kto z kim bardziej przebywa, znają swoje przeszłości oraz solidarnie stoją razem murem, nawet jeśli mają jakieś straszne sekrety. Dopiero potem wysuwa się jedno zaginięcie, a potem drugie. Także od razu widać, że tutaj nie jest na pierwszym planie dokonane przestępstwo i szukanie sprawcy, ale cała otoczka dookoła oraz psychika głównego bohatera.
Co do zakończenia - nie chcę za wiele mówić, bo tutaj można bardzo szybko zdradzić osobę winną, ale już w okolicy 9-10 rozdziału już połowicznie przeczuwałam w jakim kierunku to wszystko pójdzie (ale podkreślam, że nie wskazywałam sprawcy, chodzi mi o wątki związane z telefonem, nauczycielem oraz z zabawami nastolatków). Jednak uważam, że to zakończenie oraz wskazanie osoby winnej jest mocno przypadkowe, które wyskakuje jak królik z kapelusza w ostatniej chwili.
Z ciekawostek - od razu widać, kim inspirował się Pan Mróz. Jeśli oglądaliście okładki i przeczytaliście chociaż jeden tom autorstwa Jo Nesbo to widać uderzające podobieństwa. Jasna okładka książki, wraz w jakimś elementem w środku i krople/smuga krwii przy tym elemencie. Imię autora pomniejszone oraz zapisane chudszą czcionką, a nazwisko powiększone i pogrubione. Harry Hole jak i Hallbjorn Olsen to alkoholicy, nie radzący sobie z nałogiem.
Nie mam chyba nic więcej do dodania. Zastanawiałam się dosyć długo nad oceną i myślę, że 3 gwiazdki będą takie w punkt.
April 27, 2024
nie spodziewałam się totalnie jak bardzo spodoba mi się ta historia!
nie mogłam oderwać się od książki i myśleniu o niej, od dłuższego czasu nie mogłam wciągnąć się w kryminały/thrillery i wydaje mi się, że Enklawa odblokowała moją miłość do tego gatunku.
pomijając te momenty, gdzie główni bohaterowie zbliżają się zbyt mocno nie ma nic co mogłoby mnie "odrzucić".
końcówki nie spodziewałam się totalnie i coś wydaje mi się, że to nie jest do końca tak jak nam się wydaje.
nie mogłam oderwać się od książki i myśleniu o niej, od dłuższego czasu nie mogłam wciągnąć się w kryminały/thrillery i wydaje mi się, że Enklawa odblokowała moją miłość do tego gatunku.
pomijając te momenty, gdzie główni bohaterowie zbliżają się zbyt mocno nie ma nic co mogłoby mnie "odrzucić".
końcówki nie spodziewałam się totalnie i coś wydaje mi się, że to nie jest do końca tak jak nam się wydaje.
May 28, 2016
Czyta się tę książkę bez bólu, ba, nawet momentami można się wciągnąć w śledztwo w niej prowadzone. Jakim cudem, nie wiem, bo przez większość książki nie dzieje się praktycznie nic, jednowymiarowe postaci miotają się tylko w tę i wewtę i tylko okazjonalnie pojawia się opis śmierci lub stosunku seksualnego, ubarwiając chwilowo opowieść. Chyba to kwestia klimatu małej, zamkniętej społeczności, jaki udało się autorowi sensownie oddać w tej opowieści. Najbardziej rozczarowuje zakończenie, które nie dość, że pojawia się absolutnie znikąd, to jeszcze pozostawia za sobą mnóstwo niewyjaśnionych wątków, o których wprowadzeniu autor chyba zapomniał.
Językowo "Enklawa" również perełką nie jest. Drobne niedociągnięcia, takie jak zgubienie podmiotu w połowie zdania, czy używanie słów, których autor ewidentnie nie rozumie, występują za często by uznać je za pomyłki, które po prostu się zdarzają.
Zawiodła korekta, zawiódł pomysł. Jak na taką serię niefortunnych zdarzeń, "Enklawa" i tak wypada całkiem nieźle i choć daleka jestem od polecenia jej komukolwiek, to przypadkowego po nią sięgnięcia raczej nikt żałować nie będzie.
Językowo "Enklawa" również perełką nie jest. Drobne niedociągnięcia, takie jak zgubienie podmiotu w połowie zdania, czy używanie słów, których autor ewidentnie nie rozumie, występują za często by uznać je za pomyłki, które po prostu się zdarzają.
Zawiodła korekta, zawiódł pomysł. Jak na taką serię niefortunnych zdarzeń, "Enklawa" i tak wypada całkiem nieźle i choć daleka jestem od polecenia jej komukolwiek, to przypadkowego po nią sięgnięcia raczej nikt żałować nie będzie.
August 16, 2024
4,5/5⭐️
Mega klimat Wysp Owczych😍 a zakończenie mega zaskakujące!
Mega klimat Wysp Owczych😍 a zakończenie mega zaskakujące!
November 21, 2021
4,5
Końcówka rozwaliła mi mózg 🤯
Końcówka rozwaliła mi mózg 🤯
July 19, 2017
3.5/5
No coż. Muszę przyznać, że trochę mnie ta książka rozczarowała. Liczyłam na coś więcej.
No coż. Muszę przyznać, że trochę mnie ta książka rozczarowała. Liczyłam na coś więcej.
April 13, 2018
kolejny dobry Mróz, tyle
September 24, 2024
Takich plot twistów się nie spodziewałam, początek trochę nudny ale potem zajebiste rozwinięcie
October 20, 2023
Czy tylko ja byłam w szoku zakończenia?
Potrzebuję więcej
Jak dobrze że są dalsze części 🫶🏻
No i ten klimat, jak bardzo mieli mi chyba zepsuć wizję Wysp Owczych tak bardzo chce tym bardziej tam pojechać
Potrzebuję więcej
Jak dobrze że są dalsze części 🫶🏻
No i ten klimat, jak bardzo mieli mi chyba zepsuć wizję Wysp Owczych tak bardzo chce tym bardziej tam pojechać
June 21, 2022
whaaaaaat to zakończenie 🤯
January 5, 2023
Cała książka to solidne 4/5, jednak ostatnie 50 stron to totalny rollercoaster, który powoduje że czytelnik nie wie co się dzieje i co jest prawdą, a co kłamstwem. Główny motyw wyraźnie zaczerpnięty z książek Agathy Christie. Zakończenie, a właściwie 4 ostatnie strony to jakieś kompletne apogeum które wybija skale niewiarygodności i powoduje głębokie zaprzeczenie bo przecież jak to się mogło stać, to jest tak nie realne i zaprzecza sensowi tej książki. Książka jest znakomita, bohaterowie mają głębie w swojej historii, a główna sprawa wciąga i nie pozwala się oderwać!
Edit: TOP3 KSIĄŻKA PRZECZYTANA W 2022 ROKU!
Edit: TOP3 KSIĄŻKA PRZECZYTANA W 2022 ROKU!
January 15, 2022
Fabuła książki nie jest jakaś bardzo odkrywcza i nowatorska, ale ma swój niewątpliwy klimat. Czytając, czujemy chłód i pewną ospałość płynące z Wysp Owczych. Postacie ciekawe, tajemnicze, wpisują się w klimat małego miasteczka, w dodatku położonego gdzieś na morzu, z dala od innych cywilizacji... Bardzo podobały mi się opisane niesnaski między Duńczykami a Farerami - gęsta atmosfera wręcz się wylewała ze stron książki ;) Z jednej strony cisza, spokój, mała przyjazna społeczność, z drugiej mroczne sekrety i ciemne strony mieszkańców... Całość przyjemna w odbiorze, choć ostateczny zwrot akcji zrobiony, moim zdaniem, zbyt szybko i pobieżnie. Rozumiem, że to furtka do kolejnych części, ale... Ogólnie polecam! :)
March 20, 2017
Gdybym nie wiedział, że tę książkę napisał tak naprawdę Remigiusz Mróz, a nie Ove Logmansbo to byłbym zachwycony, dałbym pewnie najwyższą ocenę i stwierdziłbym - okey, "Enklawa" to zdecydowanie udany debiut pisarza.
Jednakże czytając już kolejną powieść polskiego autora, który stworzył wspaniale i jedyne w swoim rodzaju serie z Chyłką i z Forstem, staję się coraz bardziej krytyczny wobec jego utworów literackich, a także sam zawieszam mu poprzeczkę strasznie wysoko.
I "Enklawa" to naprawdę dobra książka - uwielbiam mroczny skandynawski klimat, zagadkę morderstwa, gdzie mamy znowu trupa oraz próby odnalezienia sprawcy całego tego zamieszania.
Osadzenie fabuły na Wyspach Owczych to był naprawdę dobry pomysł Remigiusza, który dość sporo zaryzykował, ale podołał zadaniu.
Bohaterowie może nie są aż tak wyraziści i nie mają silnych charakterów, aczkolwiek nie są to również postacie bezpłciowe, nie wnoszące nic do fabuły powieści.
Zakończenie również jak to już u Mroza bywa, szokuje, zadziwia czytelnika i daje do myślenia.
Książkę oceniam wysoko, jest to dobra pozycja, jednak jeżeli brać pod uwagę wszystkie utwory, które stworzył Remigiusz Mróz to jest to zdecydowanie środkowa półka jego powieści.
Jednakże czytając już kolejną powieść polskiego autora, który stworzył wspaniale i jedyne w swoim rodzaju serie z Chyłką i z Forstem, staję się coraz bardziej krytyczny wobec jego utworów literackich, a także sam zawieszam mu poprzeczkę strasznie wysoko.
I "Enklawa" to naprawdę dobra książka - uwielbiam mroczny skandynawski klimat, zagadkę morderstwa, gdzie mamy znowu trupa oraz próby odnalezienia sprawcy całego tego zamieszania.
Osadzenie fabuły na Wyspach Owczych to był naprawdę dobry pomysł Remigiusza, który dość sporo zaryzykował, ale podołał zadaniu.
Bohaterowie może nie są aż tak wyraziści i nie mają silnych charakterów, aczkolwiek nie są to również postacie bezpłciowe, nie wnoszące nic do fabuły powieści.
Zakończenie również jak to już u Mroza bywa, szokuje, zadziwia czytelnika i daje do myślenia.
Książkę oceniam wysoko, jest to dobra pozycja, jednak jeżeli brać pod uwagę wszystkie utwory, które stworzył Remigiusz Mróz to jest to zdecydowanie środkowa półka jego powieści.
April 18, 2017
Dałabym dwie gwiazdki, bo w mojej ocenie była to lepsza powieść niż oceniany przeze mnie wcześniej "Behawiorysta", ale odjęłam jedną za za tanie chwyty marketingowe, użyte przez autora. Mróz chciał rzekomo oddać hołd swojemu ulubionemu autorowi i przy okazji sprawdzić, czy książka wydana pod pseudonimem będzie się cieszyć popularnością. Cóż, trzeba było wybrać nazwisko i okładkę, które nie kojarzą się tak bardzo z Nesbo, może wtedy byłby Pan w stanie to sprawdzić.
Samą powieść czyta się całkiem przyjemnie, chociaż pomysł na fabułę został według mnie zmarnowany. Jednym z głównych bohaterów jest miejscowy alkoholik, który nie pamięta, co robił, gdy została popełniona zbrodnia, ale prowadzącej śledztwo policjantce nie przeszkadza to w zaangażowaniu go w swoje działania. Absurd goni absurd.
Samą powieść czyta się całkiem przyjemnie, chociaż pomysł na fabułę został według mnie zmarnowany. Jednym z głównych bohaterów jest miejscowy alkoholik, który nie pamięta, co robił, gdy została popełniona zbrodnia, ale prowadzącej śledztwo policjantce nie przeszkadza to w zaangażowaniu go w swoje działania. Absurd goni absurd.
July 30, 2018
Jezu, jakie to nudne.
May 11, 2023
Nie spodziewałam się, że spodoba mi się ta książka. Na początek tylko musiałam się wkrecic, a później nie mogłam się oderwać. Jak dla mnie lepiej się czyta niż Chyłkę.
April 26, 2020
Dzięki tej książce poznałem bliżej Wyspy Owcze, kraj, mały archipelag wysp należący do Danii, jednak cieszący się sporą autonomią.
Dotychczas nie przeczytałem żadnej książki Remigiusza Mroza, postanowiłem zacząć przygodę z jego książkami od właśnie tej pozycji, nordyckiego kryminału. Byłoby błędem stwierdzeni iż to skandynawski kryminał. Wyspy Owcze należą de facto do królestwa Danii, ale nie należą do Skandynawii. Podkreślam to, gdyż to samych mieszkańców Wysp Owczych to drażliwy temat. Zresztą w książce relacje duńsko-farerskie są jednym w wątków pobocznych.
Wyspy Owcze to bardzo spokojne miejsce. Średnio raz na kilkadziesiąt lat dochodzi tam do morderstwa. Ostatnia ofiara morderstwa to był obcokrajowiec, także na tle miejscowej farerskiej ludności statystyka zabójstw wygląda jeszcze lepiej. Oczywiście wspominam tu statystykę realną, nie tą która poruszona jest w książce "Enklawa".
W "Enklawie" mamy do czynienia z dwoma morderstwami. Policja farerska tak rzadko prowadzi śledztwa morderstw, także zostaje wzmocniona przez duńską panią detektyw, która przybywa na Wyspy Owcze w celu przeprowadzenia śledztwa.
Duńska policjantka nie zawsze spotyka się z przychylnością miejscowych ludzi oraz policjantów. Jednak skrupulatnie prowadzi śledztwo.
Wyspy Owcze zamieszkuje około 50 tyśięcy mieszkańców. Posługują się oni własnym językiem farerskim, należącym do grupy północnych języków germańskich, jednak różniącym się nieco od języka duńskiego. Język farerski bardziej spokrewniony jest z językiem islandzkim niż duńskim. Uważam, że kwestia porozumiewania się duńskiej policjantki z ludnością farerską mogła być lepiej rozwinięta w książce. Co prawda dowiadujemy się, iż istnieje bariera językowa, jednak mało dowiadujemy się na temat problemów komunikacyjnych. Z moich własnego researchu wynika, że język farerski na tyle różni się od duńskiego iż przeciętny Duńczyk nie były w stanie zrozumieć Farerów oraz swobodnie się z nimi porozumiewać bez wcześniejszego zapoznania się z tym językiem. Farerzy natomiast dość mocno trzymają się własnej tożsamości, nie są otwarci aż tak bardzo na język duński. Przyznam, że ta praktyczna kwestia była trochę po macoszemu potraktowana w książce.
Ofiarą morderstwa jest nastolatka, badania toksykologiczne wykazują iż była pod wpływem kokainy zanim została zamordowana. Ostatnią osobą którą ją widziała był ojciec jej koleżanki. Całość ma miejsce w małym miasteczku mającym około 1000 mieszkańców, o nazwie Vestmana.
Ojciec koleżanki ofiary, ten który jako ostatni ją widział przed zamordowaniem to weteran wojenny, były żołnierz armii duńskiej, który brał udział w misji pokojowej na terenie Bośni. Boryka się z PTSD, ma problemy alkoholowe. Urywa się mu ciągle film. Niewiele pamięta z tej ostatniej nocy, kiedy widział koleżankę swojej córki.
Historia jest dość zagmatwana, ale bardzo ciekawa. Książkę słuchałem w formie audiobooka. Podczas słuchania obejrzałem kilka filmów na YouTubie przedstawiających Wyspy Owcze. Zapoznawałem się z piękną scenerią tych wysp. Nawet do tego stopnia mnie zainteresowały te wyspy iż kiedyś chciałbym pojechać je odwiedzić.
"Enklawa" to pierwszy tom trylogii. Myślę, że kiedyś znów sięgnę po kolejne tomy cyklu.
Dotychczas nie przeczytałem żadnej książki Remigiusza Mroza, postanowiłem zacząć przygodę z jego książkami od właśnie tej pozycji, nordyckiego kryminału. Byłoby błędem stwierdzeni iż to skandynawski kryminał. Wyspy Owcze należą de facto do królestwa Danii, ale nie należą do Skandynawii. Podkreślam to, gdyż to samych mieszkańców Wysp Owczych to drażliwy temat. Zresztą w książce relacje duńsko-farerskie są jednym w wątków pobocznych.
Wyspy Owcze to bardzo spokojne miejsce. Średnio raz na kilkadziesiąt lat dochodzi tam do morderstwa. Ostatnia ofiara morderstwa to był obcokrajowiec, także na tle miejscowej farerskiej ludności statystyka zabójstw wygląda jeszcze lepiej. Oczywiście wspominam tu statystykę realną, nie tą która poruszona jest w książce "Enklawa".
W "Enklawie" mamy do czynienia z dwoma morderstwami. Policja farerska tak rzadko prowadzi śledztwa morderstw, także zostaje wzmocniona przez duńską panią detektyw, która przybywa na Wyspy Owcze w celu przeprowadzenia śledztwa.
Duńska policjantka nie zawsze spotyka się z przychylnością miejscowych ludzi oraz policjantów. Jednak skrupulatnie prowadzi śledztwo.
Wyspy Owcze zamieszkuje około 50 tyśięcy mieszkańców. Posługują się oni własnym językiem farerskim, należącym do grupy północnych języków germańskich, jednak różniącym się nieco od języka duńskiego. Język farerski bardziej spokrewniony jest z językiem islandzkim niż duńskim. Uważam, że kwestia porozumiewania się duńskiej policjantki z ludnością farerską mogła być lepiej rozwinięta w książce. Co prawda dowiadujemy się, iż istnieje bariera językowa, jednak mało dowiadujemy się na temat problemów komunikacyjnych. Z moich własnego researchu wynika, że język farerski na tyle różni się od duńskiego iż przeciętny Duńczyk nie były w stanie zrozumieć Farerów oraz swobodnie się z nimi porozumiewać bez wcześniejszego zapoznania się z tym językiem. Farerzy natomiast dość mocno trzymają się własnej tożsamości, nie są otwarci aż tak bardzo na język duński. Przyznam, że ta praktyczna kwestia była trochę po macoszemu potraktowana w książce.
Ofiarą morderstwa jest nastolatka, badania toksykologiczne wykazują iż była pod wpływem kokainy zanim została zamordowana. Ostatnią osobą którą ją widziała był ojciec jej koleżanki. Całość ma miejsce w małym miasteczku mającym około 1000 mieszkańców, o nazwie Vestmana.
Ojciec koleżanki ofiary, ten który jako ostatni ją widział przed zamordowaniem to weteran wojenny, były żołnierz armii duńskiej, który brał udział w misji pokojowej na terenie Bośni. Boryka się z PTSD, ma problemy alkoholowe. Urywa się mu ciągle film. Niewiele pamięta z tej ostatniej nocy, kiedy widział koleżankę swojej córki.
Historia jest dość zagmatwana, ale bardzo ciekawa. Książkę słuchałem w formie audiobooka. Podczas słuchania obejrzałem kilka filmów na YouTubie przedstawiających Wyspy Owcze. Zapoznawałem się z piękną scenerią tych wysp. Nawet do tego stopnia mnie zainteresowały te wyspy iż kiedyś chciałbym pojechać je odwiedzić.
"Enklawa" to pierwszy tom trylogii. Myślę, że kiedyś znów sięgnę po kolejne tomy cyklu.
March 30, 2025
"Enklawa" kryminał średniego sortu. Szczerze nie ma się do czego przyczepić. Chłodny skandynawski klimat- jest. Trudna do przeniknięcia społeczność- jest. Dobry i zły glina-jest. Główny bohater z moralnymi problemami- jest. A jednak.. mimo, że książka napisana tak, że lekko się płynie przez historie, to wciągnęłam się dopiero w połowie opowieści. Czegoś brakuje w tych powieściach Mroza. Niby pomysl jest, klimat jako tako przedstawiony, niby postacie nie są byle jakie, bo mają tę swoją historię, a jednak czytając czujesz taki niedosyt wynikający z poczucia, że czegoś tym powieściom brakuje, że nie wrócisz do tych książek po raz kolejny i raczej nie bedziesz rozpamiętywać ich. Może i polecisz komuś ale raczej bez większego entuzjazmu. Sądzę, że jest to kryminał z tych środkowych półek, ani nie najgorszy, ani nie najlepszy.
Przy zakończeniu miałam poczucie, że było ono na kolanie pisane, jakby w pośpiechu, ale może to i była dobra forma bo w sumie skłoniło mnie do sięgnięcia po drugi tom.
Przy zakończeniu miałam poczucie, że było ono na kolanie pisane, jakby w pośpiechu, ale może to i była dobra forma bo w sumie skłoniło mnie do sięgnięcia po drugi tom.
March 24, 2022
Mój pierwszy wysłuchany w życiu audiobook. Słuchałem codziennie w drodze do pracy, a że jadę całe 8 minut, to zeszło mi na nim równe dwa miesiące.
Mamy tu do czynienia z typowym Mrozem ze średniej półki. Dobry, wciągający początek, potem spowolnienie, z kilkoma nieistotnymi dla fabuły wątkami i nużącymi, obyczajowymi zapychaczami, i na końcu bum, mega zaskakujące zakończenie. Na tyle zaskakujące, że od razu zabrałem się za przesłuchiwanie kolejnej części.
Mamy tu do czynienia z typowym Mrozem ze średniej półki. Dobry, wciągający początek, potem spowolnienie, z kilkoma nieistotnymi dla fabuły wątkami i nużącymi, obyczajowymi zapychaczami, i na końcu bum, mega zaskakujące zakończenie. Na tyle zaskakujące, że od razu zabrałem się za przesłuchiwanie kolejnej części.
August 5, 2022
3,5⭐. Ciężko jednoznacznie mi jest ocenić tę książkę. Były momenty, które niesamowicie mnie zaciekawiły, które sprawiły, że się wciągnęłem. Jednak nie zabrakło też momentów, które wynudziły mnie. Np. wzmianki o polityce, które moim zdaniem nie powinny pojawić się w książce, bo na dobrą sprawę, nie miały znaczenia dla fabuły i rozwiązania akcji... Zakończenie za szybkie, jednakże zaskoczyło mnie. Jestem ciekaw, co będzie w kolejnych tomach i za niedługo będę je czytał...
May 11, 2020
Nareszcie podejście do twórczości Mroza, które nie rozczarowało mnie całkowicie. Ciekawy pomysł na fabułę, aczkolwiek jej potencjał nie wykorzystany w całości. Jak to u tego autora bywa - absurdalnych sytuacji tu nie brakuje. Oddanie klimatu Wysp Owczych i zamkniętej społeczności z kolei zdecydowanie na plus. Czytało się przyjemnie, chociaż zakończenie zawiodło.
January 20, 2022
Pierwszy kryminał z jakim przyszło mi się spotkać. Pokazana jest tutaj sprawa zamordowanej dziewczyny w Vestmannie, miasteczku na Wyspach Owczych. Czasami nudnawa, oczywiście musieli wplątać wątek romantyczny. Strasznie długo trwa cała sprawa przez co ma już jej się lekko dość, lecz ogółem książka nie była zła.
February 14, 2023
Nie byłam przekonana do tej pozycji. Choć przeczytałam sporą część książek Mroza to bałam się, że ta będzie pierwszą, która będzie słaba. Jednak jakże ogromne było moje zdziwienie gdy książka wciągnęła mnie na dobre. Trochę w pewnym momencie się dłużyło i było do przewidzenia, ale ogólnie książka na plus.
September 7, 2025
Bardziej mnie ta książka wymęczyła i znudziła niż w jakikolwiek sposób zaciekawiła. Powtarzające się takie same rozwiązania fabularne, mało intrygująca fabuła, bezbarwni bohaterowie nie dawały mi żadnej frajdy z czytania. Do tego w ogóle nie odczułam atmosfery Wysp Owczych, mimo że autor dość sporo o nich pisał.
May 16, 2018
Typowy Mróz. Lepiej byłoby, gdyby nie było comming outu :P
No książka całkiem spoko, choć końcówka tak średnio mi się podobała.
No książka całkiem spoko, choć końcówka tak średnio mi się podobała.
March 5, 2025
Całkiem przyjemna lektura, zwłaszcza w kontekście planowanej wypawy na Wyspy Owcze. Widać że autor dołożył staraności by farerskie didaskalia były przedstawione wiernie. Zgrabna fabuła z turboprzyspieszeniem na końcu (pewnie przygotowującym do części 2), ciut naiwne niektóre wątki.
April 6, 2025
Książka trzymająca w niepewności do ostatniego wersu. Bardzo ciekawie napisana, wielowątkowa. Miejscem akcji są tajemnicze Wyspy Owcze. Mi książka się bardzo podobała. Zaraz zabieram się za kolejną część tej sagi.
Displaying 1 - 30 of 56 reviews