What do you think?
Rate this book
Voor wie ik heb liefgehad (Louise Book 1)
Voor wie ik heb liefgehad is het eerste deel van een romanserie gebaseerd op het leven van Marcel Vaarmeijers moeder. Het is het meeslepende en aangrijpende verhaal over een oude vrouw die terugkijkt op haar leven tijdens en na de Tweede Wereldoorlog.
Wanneer de negentigjarige Louise Veldman op een dag een pakketje met haar oude dagboeken bezorgd krijgt in het verpleeghuis waar ze woont, wil ze ze weggooien. Maar een bevriende verpleger weet haar ervan te weerhouden en hij leest haar de dagboeken voor. De gruwelen van de oorlog, de mannen die Louise heeft liefgehad en is kwijtgeraakt, alles waar ze al die jaren voor is weggelopen, beleeft ze opnieuw. Als de boeken uit zijn, resten er nog twee vragen: wie heeft ze gestuurd, en is haar zoektocht naar de liefde echt voorbij?
Wanneer de negentigjarige Louise Veldman op een dag een pakketje met haar oude dagboeken bezorgd krijgt in het verpleeghuis waar ze woont, wil ze ze weggooien. Maar een bevriende verpleger weet haar ervan te weerhouden en hij leest haar de dagboeken voor. De gruwelen van de oorlog, de mannen die Louise heeft liefgehad en is kwijtgeraakt, alles waar ze al die jaren voor is weggelopen, beleeft ze opnieuw. Als de boeken uit zijn, resten er nog twee vragen: wie heeft ze gestuurd, en is haar zoektocht naar de liefde echt voorbij?
- GenresRoman
290 pages, Kindle Edition
First published January 1, 2016
2 people are currently reading
170 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 41 reviews
October 5, 2020
Geweldig verhaal! Mooi en ontroerend.
Great story! Beautiful and moving.
Great story! Beautiful and moving.
June 18, 2017
Zonder twijfel een van de mooiste boeken die ik in de eerste helft van 2017 las, en dat zijn er toch al zo'n 50.
Geen enkele dissonant. Hooguit een stijlbreuk toen Louisa de psychiater liet neerslaan en berechten voor iets wat hij niet had gedaan. Vermakelijk, dat wel. Maar het zou beter passen in de boeken van Hendrik Groen. De hilarische gebeurtenissen in het verpleeghuis, die naadloos worden afgewisseld met de tragische herinneringen van Louise, deden me sowieso aan die boeken (ook met plezier gelezen) denken. Een absolute aanrader!
Geen enkele dissonant. Hooguit een stijlbreuk toen Louisa de psychiater liet neerslaan en berechten voor iets wat hij niet had gedaan. Vermakelijk, dat wel. Maar het zou beter passen in de boeken van Hendrik Groen. De hilarische gebeurtenissen in het verpleeghuis, die naadloos worden afgewisseld met de tragische herinneringen van Louise, deden me sowieso aan die boeken (ook met plezier gelezen) denken. Een absolute aanrader!
March 4, 2016
Het eerste boek dat ik las van Marcel Vaarmeijer was ‘De gloriedagen van Walter Gom,’ een komische roman over de extreem introverte Walter, een man van middelbare leeftijd die voor ieders probleem de perfecte oplossing heeft, behalve voor zijn eigen. Het is een heerlijk, licht absurdistisch boek dat wat mij betreft maar één probleem heeft: er is te weinig conflict, waardoor het verhaal – ondanks de humor en overdrijving - enigszins voortkabbelt.
Dat probleem heeft de opvolger ‘Voor wie ik heb liefgehad’ absoluut niet. Integendeel, wanneer we de negentigjarige hoofdpersoon Louise Veldman ontmoeten in het verpleegtehuis waar ze haar laatste dagen slijt, is ze cynisch en wraakzuchtig. Ze probeert het leven te ontlopen, onzichtbaar te worden, maar in plaats daarvan zoekt ze vooral de confrontatie op. Met haar medebewoners, met het personeel, met haar schoondochter en met de psychiater die haar probeert te doorgronden.
‘En jij, Louise,’ vraagt ze als ik op de rand van de behandeltafel zit, ‘hoe compenseer jij je verdriet?’ ‘Ik help mensen die slecht compenseren. Ik neem ze bij de arm, leid ze naar de afgrond en geef ze een zetje.’
Wanneer iemand Louise haar de twaalf dagboeken bezorgt die ze tijdens haar jeugd geschreven heeft, komen we erachter dat ze als jonge vrouw alles behalve onzichtbaar was. Doordat Vaarmeijer de dagboeken laat voorlezen door verpleger Fabio, krijgen we een inkijkje in zowel de Louise van toen als die van nu.
‘Slapen is altijd lastig geweest. Als kind durfde ik het niet, omdat ik bang was in het donker. Als tiener had ik er geen zin in. Als volwassene had ik er geen tijd voor. En nu, nu ik zin en tijd genoeg heb, mag het niet meer.’
Het grootste deel van de dagboeken speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog en we volgen de jonge Louise op haar tocht door Europa. Ik las het in Berlijn, wat het verhaal een extra dimensie gaf. Maar wat het boek zo mooi en puur maakt, is Louise. Het is bijna onvoorstelbaar dat deze levenslustige, bijna naïeve jongedame, hetzelfde personage is als de Louise in het verpleegtehuis. Totdat je meemaakt wat zij meemaakt.
‘Mijn man had twee puntjes op zijn voornaam, en drie sterren op zijn jas.’
Het personage Louise Veldman is gebaseerd op Marcel Vaarmeijer’s eigen moeder en de roman op haar dagboeken. Hij beschrijft ook de koele verstandhouding tussen moeder en zoon, wat het lezen soms extra pijnlijk maakt, vooral als je Marcel – zoals ik – een beetje kent. Er waren momenten dat ik Louise wilde knuffelen en er waren momenten dat ik haar wel kon wurgen.
‘Dus mijn zoon is voortaan jeugdboekenschrijver?’ ‘Je zoon is boekenschrijver.’ ‘Wat houdt dat in, boekenschrijver?’ ‘Dat ik opensta voor alle boeken.’ ‘Ook romans?’ ‘Romans, thrillers, jeugdboeken, kinderboeken…’ ‘Telefoonboeken?’ ‘Dat is mijn einddoel, mama, het schrijven van het ultieme telefoonboek.’
Het boek is mooi geschreven, met opnieuw het licht absurdistische taalgebruik waar Vaarmeijer patent op lijkt te hebben. Alleen de scènes in het verpleegtehuis zijn bij vlagen ongeloofwaardig, waarbij met name het uitschakelen van de ´boze´ psychiater een hoog Bassie en Adriaangehalte heeft, ondanks het wrange resultaat. Maar dat is slechts een klein mankement. ´Voor wie ik heb liefgehad´ is een prachtige, melancholieke ode van een zoon aan zijn moeder, waarbij hij de mindere kanten van haar persoonlijkheid niet schuwt.
‘Ik mis iedereen, Fabio. Ik mis mijn familie, mijn vrienden, mijn geliefden. Ik mezelf, wie ik was, wie ik werd, wie ik had kunnen zijn. Ik mis ze elke dag, elke nacht, nuchter, dronken, levend en dood.’
Dat probleem heeft de opvolger ‘Voor wie ik heb liefgehad’ absoluut niet. Integendeel, wanneer we de negentigjarige hoofdpersoon Louise Veldman ontmoeten in het verpleegtehuis waar ze haar laatste dagen slijt, is ze cynisch en wraakzuchtig. Ze probeert het leven te ontlopen, onzichtbaar te worden, maar in plaats daarvan zoekt ze vooral de confrontatie op. Met haar medebewoners, met het personeel, met haar schoondochter en met de psychiater die haar probeert te doorgronden.
‘En jij, Louise,’ vraagt ze als ik op de rand van de behandeltafel zit, ‘hoe compenseer jij je verdriet?’ ‘Ik help mensen die slecht compenseren. Ik neem ze bij de arm, leid ze naar de afgrond en geef ze een zetje.’
Wanneer iemand Louise haar de twaalf dagboeken bezorgt die ze tijdens haar jeugd geschreven heeft, komen we erachter dat ze als jonge vrouw alles behalve onzichtbaar was. Doordat Vaarmeijer de dagboeken laat voorlezen door verpleger Fabio, krijgen we een inkijkje in zowel de Louise van toen als die van nu.
‘Slapen is altijd lastig geweest. Als kind durfde ik het niet, omdat ik bang was in het donker. Als tiener had ik er geen zin in. Als volwassene had ik er geen tijd voor. En nu, nu ik zin en tijd genoeg heb, mag het niet meer.’
Het grootste deel van de dagboeken speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog en we volgen de jonge Louise op haar tocht door Europa. Ik las het in Berlijn, wat het verhaal een extra dimensie gaf. Maar wat het boek zo mooi en puur maakt, is Louise. Het is bijna onvoorstelbaar dat deze levenslustige, bijna naïeve jongedame, hetzelfde personage is als de Louise in het verpleegtehuis. Totdat je meemaakt wat zij meemaakt.
‘Mijn man had twee puntjes op zijn voornaam, en drie sterren op zijn jas.’
Het personage Louise Veldman is gebaseerd op Marcel Vaarmeijer’s eigen moeder en de roman op haar dagboeken. Hij beschrijft ook de koele verstandhouding tussen moeder en zoon, wat het lezen soms extra pijnlijk maakt, vooral als je Marcel – zoals ik – een beetje kent. Er waren momenten dat ik Louise wilde knuffelen en er waren momenten dat ik haar wel kon wurgen.
‘Dus mijn zoon is voortaan jeugdboekenschrijver?’ ‘Je zoon is boekenschrijver.’ ‘Wat houdt dat in, boekenschrijver?’ ‘Dat ik opensta voor alle boeken.’ ‘Ook romans?’ ‘Romans, thrillers, jeugdboeken, kinderboeken…’ ‘Telefoonboeken?’ ‘Dat is mijn einddoel, mama, het schrijven van het ultieme telefoonboek.’
Het boek is mooi geschreven, met opnieuw het licht absurdistische taalgebruik waar Vaarmeijer patent op lijkt te hebben. Alleen de scènes in het verpleegtehuis zijn bij vlagen ongeloofwaardig, waarbij met name het uitschakelen van de ´boze´ psychiater een hoog Bassie en Adriaangehalte heeft, ondanks het wrange resultaat. Maar dat is slechts een klein mankement. ´Voor wie ik heb liefgehad´ is een prachtige, melancholieke ode van een zoon aan zijn moeder, waarbij hij de mindere kanten van haar persoonlijkheid niet schuwt.
‘Ik mis iedereen, Fabio. Ik mis mijn familie, mijn vrienden, mijn geliefden. Ik mezelf, wie ik was, wie ik werd, wie ik had kunnen zijn. Ik mis ze elke dag, elke nacht, nuchter, dronken, levend en dood.’
April 27, 2020
Een verhaal dat je beetpakt en je niet meer loslaat totdat je het uit hebt. En zelfs dan blijft het nog in je hoofd zitten. Het was dat het me gisteren niet meer lukte om het uit te lezen. Anders had ik dat gedaan. Het is echt een interssant boek. Ook zit er nog humor in. Hoe Louise op haar leeftijd de boel op stelten zet in het verpleeghuis waar ze woont. Dat doet wat denken aan de dagboeken van Hendrik Groen. Toch is dit boek veel serieuzer. Louise krijgt haar dagboeken in handen en beleeft haar leven opnieuw. Het was geen gemakkelijk leven. Zo maakt ze onder andere de Tweede Wereldoorlog mee. Het boek is gebaseerd op het leven van de moeder van de schrijver. Dat maakt het extra interessant. Er zijn nog meer boeken in deze serie, maar na dit boek ben ik wel toe aan iets anders. Deel 2 ga ik later wel een keer lezen.
July 16, 2016
Voor wie ik heb liefgehad door Marcel Vaarmeijer
Het is een erg mooie cover. De achtergrond is helderblauw en in het zwart zie je een schaduwtekening van drie oudere mensen die op een buitenbank zitten en de duiven voeren.
Dit verteld al veel over het verhaal.
Louise is 90 jaar en zegt dat zij met haar verdwijning bezig is. Andere ouderen uit het verzorgingshuis lachen hier om.
Op een dag wordt er een pakje bij Louise bezorgt en zij weet niet waar dat vanaf komt. Fabio een van de verzorgers die haar altijd extra lief en goed verzorgd zegt dat zij het pak toch maar moet openen. Uit het pak komt een stapel van 12 rode boeken te voorschijn. Louise kleurt helemaal wit. Dit zijn haar oude dagboeken, maar hoe komen die bij haar, wie heeft deze gestuurd.
Dan zegt Fabio dat hij het wel wil voorlezen aan haar, maar wil Louise dat wel?
Dit boek is op een zeer leuk, hilarische manier geschreven en zo nu en dan moest ik zelfs even hardop lachen maar ook minder leuke en wat trieste dingen komt men tegen. Het is een boek om in te beginnen en in een ruk uit te lezen. Top hoor ik heb hier van genoten.
Het is een erg mooie cover. De achtergrond is helderblauw en in het zwart zie je een schaduwtekening van drie oudere mensen die op een buitenbank zitten en de duiven voeren.
Dit verteld al veel over het verhaal.
Louise is 90 jaar en zegt dat zij met haar verdwijning bezig is. Andere ouderen uit het verzorgingshuis lachen hier om.
Op een dag wordt er een pakje bij Louise bezorgt en zij weet niet waar dat vanaf komt. Fabio een van de verzorgers die haar altijd extra lief en goed verzorgd zegt dat zij het pak toch maar moet openen. Uit het pak komt een stapel van 12 rode boeken te voorschijn. Louise kleurt helemaal wit. Dit zijn haar oude dagboeken, maar hoe komen die bij haar, wie heeft deze gestuurd.
Dan zegt Fabio dat hij het wel wil voorlezen aan haar, maar wil Louise dat wel?
Dit boek is op een zeer leuk, hilarische manier geschreven en zo nu en dan moest ik zelfs even hardop lachen maar ook minder leuke en wat trieste dingen komt men tegen. Het is een boek om in te beginnen en in een ruk uit te lezen. Top hoor ik heb hier van genoten.
June 27, 2017
Wat een prachtig verhaal. Hilarisch en ontroerend. En nu snel in Heelmeester beginnen!
March 17, 2024
Heel erg grappig + ook heftige gebeurtenissen en ook traantje op t eind.
July 7, 2024
Leuk, beetje vibes van de 100 jarige man die uit het raam klom en verdween
May 25, 2017
Een mooi en ontroerend boek... dubbel mooi omdat het op waarheid is berust.
De moeder zit in een verpleegtehuis en ontvangt via via dagboeken die ze vroeger zelf heeft geschreven.
Het eind vond ik wat vreemd... en ga daar nu niet dieper op in omdat anderen het boek misschien ook willen lezen...
maar kort... hoe kan dit besloten worden en daarna teruggedraaid worden... stel dat ze een uur later waren gekomen....
De moeder zit in een verpleegtehuis en ontvangt via via dagboeken die ze vroeger zelf heeft geschreven.
Het eind vond ik wat vreemd... en ga daar nu niet dieper op in omdat anderen het boek misschien ook willen lezen...
maar kort... hoe kan dit besloten worden en daarna teruggedraaid worden... stel dat ze een uur later waren gekomen....
August 3, 2016
Een boek om mee te lachen, een boek om mee te huilen. Naar mate het verhaal vorderde kreeg ik steeds meer medeleven met de hoofdpersoon. Emoties goed afgewisseld met humor. Enige nadeel: het verhaal bevatte zoveel nare gebeurtenissen, dat niet alles even realistisch leek. Overall score, een zeer goed boek van een goede Nederlandse auteur.
#confession: huilen op het einde
#confession: huilen op het einde
March 28, 2016
Ontroerend, aandoenlijk, frustrerend en grappig. Personage gedreven (ipv plot gedreven) en toch leest het ontzettend snel. Aanrader.
August 3, 2016
Een 3,5 puur omdat het laatste stuk het toch nog wel heel mooi maakten, ook mooi het heden en verleden waar op teruggekeken wordt.
June 22, 2023
Soms lees je een boek en zou je willen dat het verfilmd gaat worden. Je gunt het in ieder geval een groot publiek. Dat geldt wat mij betreft voor #voorwieikhebliefgehad van Marcel Vaarmeijer
Hieronder tref je mijn recensie.
Voor wie ik heb liefgehad – Marcel Vaarmeijer – Uitgeverij Luitingh-Sijthoff – 319 blz.
De negentigjarige Louise Veldman woont al een jaar of zeven op een gesloten afdeling voor dementerenden in een bejaardentehuis. Ze heeft een eigen kamer, (die ze door twee dagen en nachten te schreeuwen heeft afgedwongen) die ze als haar verdwijnruimte beschouwt. Daar is ze goed in, verdwijnen, ze doet het al haar leven lang.
In het tehuis heeft ze één persoon die ze vertrouwt, de verpleger Fabio Bonetti.
‘Aangenaam, Fabio Bonasera. Ik ben Louise.’
‘Bonetti,’ reageerde hij beleefd, ‘mijn naam is Fabio Bonetti.’
‘Ik vind Bonasera mooier…
Louise krijgt haar zin, zoals altijd, en zeker bij Fabio die dol op haar is en na vakantietripjes altijd cadeautjes voor haar meebrengt. Hij is de enige die weet dat Louise iedereen voor de gek houdt, ze is helemaal niet dementerend en doof. Hij is ook degene die een andere kant van Louise leert kennen op het moment dat Louise een pakket krijgt. Iets dat in geen jaren is gebeurd. Het blijken haar oude dagboeken te zijn en Louise is er flink door van slag. Ze dwingt Fabio om de dagboeken weg te gooien. Met het verleden wil ze niet meer geconfronteerd worden. Jarenlang heeft ze haar best gedaan om de herinnering daaraan weg te wissen, zodat ze frank en vrij kon toegeven aan haar verlangens, dat gaat ze nu niet opgeven. Toch komen de dagboeken bij haar terug en Fabio weet haar uiteindelijk over te halen ze te behouden en te lezen. Ze geeft toe, op voorwaarde dat hij ze zal voorlezen. Het zijn twaalf dagboeken en op elk vrij momentje leest Fabio wat fragmenten voor. Tussen het voorlezen door gebeurt er van alles in het tehuis waarbij de af en toe slinkse Louise vaak de aanstichtster is en samen met de andere bejaarden voor de nodige opschudding zorgt die soms wel erg ver gaat. Toch is zij niet alleen maar gewiekst. Ontroerend is haar zorg om medebewoonster Sophia, een getraumatiseerde vrouw die in de oorlog in een jappenkamp zat opgesloten. Louise weet Fabio zo ver te krijgen Sophia op een bijzondere medische manier te helpen en wanneer dat blijkt te werken, heeft Fabio zich, dankzij Louise, positief op de kaart gezet.
Door de voorleessessies beleeft Louise haar verleden opnieuw. Mooie herinneringen uit haar jeugd en haar volwassen leven zoals haar liefde voor de Joodse Daniël en zijn familie waar ze zich thuis voelt. Een familie die later opgepakt wordt en naar Duitsland verdwijnt. Alle donkere en verdrietige momenten, de spijt van verkeerde keuzes, verkeerde mannen, het verlies van wie ze lief heeft gehad, alles komt voorbij. Dat grijpt je als lezer bij de keel en dan pas begrijp je ten volle haar gedrag. Louise is haar hele leven op zoek geweest naar liefde, heeft keer op keer verlies geleden en heeft om zichzelf te redden dat hele verleden inclusief spijt en pijn, in een kluisje gestopt.
… Omdat ik per ongeluk al mijn liefde in het kluisje had gestopt …
Ze heeft geen liefde meer. Hoewel haar enige zoon (‘mijn jongen’) alles voor haar is, durft ze niet te zeggen hoeveel ze van hem houdt, hoe trots ze op hem is, hetgeen resulteert in een oppervlakkige, koele relatie.
… of ik een goede moeder ben geweest …
‘Stel geen rare vragen, mama.’
Heb je aan het begin van dit boek nog je twijfels over het karakter van Louise, door de dagboekfragmenten ga je van haar houden. Daar leer je niet alleen de vrolijke Louise kennen, maar ook de diepere en door verlies emotionelere Louise.
‘Ik mis iedereen, Fabio. Ik mis mijn familie, mijn vrienden, mijn geliefden. Ik mis mezelf, wie ik was, wie ik werd, wie ik had kunnen zijn. Ik mis ze elke dag, elke nacht, nuchter en dronken, levend en dood.’
De zoektocht naar zichzelf en de liefde komen schrijnend helder aan het woord.
‘Waar ik ook ben, wat ik ook doe, overal ben ik alles en iedereen behalve mezelf.’
Marcel Vaarmeijer heeft met Voor wie ik heb liefgehad een dijk van een roman neergezet. Het verhaal begint haast komisch, mede door de hilarische overdenkingen van Louise met betrekking tot haar medebewoners en het personeel, maar naarmate we meer te weten komen over het verleden van Louise wordt het verhaal ernstiger en wil je het geen moment meer wegleggen. Je móet weten wat er in het verleden van deze vrouw is gebeurd.
Marcel Vaarmeijer weet alle stukjes van haar gebroken hart voor ons te vinden en uiterst voorzichtig brengt hij ze bij elkaar. De verrassende plotwending aan het eind zorgt voor een prachtig einde.
Dit boek schreeuwt om een verfilming!
© Susanne Koster
Hieronder tref je mijn recensie.
Voor wie ik heb liefgehad – Marcel Vaarmeijer – Uitgeverij Luitingh-Sijthoff – 319 blz.
De negentigjarige Louise Veldman woont al een jaar of zeven op een gesloten afdeling voor dementerenden in een bejaardentehuis. Ze heeft een eigen kamer, (die ze door twee dagen en nachten te schreeuwen heeft afgedwongen) die ze als haar verdwijnruimte beschouwt. Daar is ze goed in, verdwijnen, ze doet het al haar leven lang.
In het tehuis heeft ze één persoon die ze vertrouwt, de verpleger Fabio Bonetti.
‘Aangenaam, Fabio Bonasera. Ik ben Louise.’
‘Bonetti,’ reageerde hij beleefd, ‘mijn naam is Fabio Bonetti.’
‘Ik vind Bonasera mooier…
Louise krijgt haar zin, zoals altijd, en zeker bij Fabio die dol op haar is en na vakantietripjes altijd cadeautjes voor haar meebrengt. Hij is de enige die weet dat Louise iedereen voor de gek houdt, ze is helemaal niet dementerend en doof. Hij is ook degene die een andere kant van Louise leert kennen op het moment dat Louise een pakket krijgt. Iets dat in geen jaren is gebeurd. Het blijken haar oude dagboeken te zijn en Louise is er flink door van slag. Ze dwingt Fabio om de dagboeken weg te gooien. Met het verleden wil ze niet meer geconfronteerd worden. Jarenlang heeft ze haar best gedaan om de herinnering daaraan weg te wissen, zodat ze frank en vrij kon toegeven aan haar verlangens, dat gaat ze nu niet opgeven. Toch komen de dagboeken bij haar terug en Fabio weet haar uiteindelijk over te halen ze te behouden en te lezen. Ze geeft toe, op voorwaarde dat hij ze zal voorlezen. Het zijn twaalf dagboeken en op elk vrij momentje leest Fabio wat fragmenten voor. Tussen het voorlezen door gebeurt er van alles in het tehuis waarbij de af en toe slinkse Louise vaak de aanstichtster is en samen met de andere bejaarden voor de nodige opschudding zorgt die soms wel erg ver gaat. Toch is zij niet alleen maar gewiekst. Ontroerend is haar zorg om medebewoonster Sophia, een getraumatiseerde vrouw die in de oorlog in een jappenkamp zat opgesloten. Louise weet Fabio zo ver te krijgen Sophia op een bijzondere medische manier te helpen en wanneer dat blijkt te werken, heeft Fabio zich, dankzij Louise, positief op de kaart gezet.
Door de voorleessessies beleeft Louise haar verleden opnieuw. Mooie herinneringen uit haar jeugd en haar volwassen leven zoals haar liefde voor de Joodse Daniël en zijn familie waar ze zich thuis voelt. Een familie die later opgepakt wordt en naar Duitsland verdwijnt. Alle donkere en verdrietige momenten, de spijt van verkeerde keuzes, verkeerde mannen, het verlies van wie ze lief heeft gehad, alles komt voorbij. Dat grijpt je als lezer bij de keel en dan pas begrijp je ten volle haar gedrag. Louise is haar hele leven op zoek geweest naar liefde, heeft keer op keer verlies geleden en heeft om zichzelf te redden dat hele verleden inclusief spijt en pijn, in een kluisje gestopt.
… Omdat ik per ongeluk al mijn liefde in het kluisje had gestopt …
Ze heeft geen liefde meer. Hoewel haar enige zoon (‘mijn jongen’) alles voor haar is, durft ze niet te zeggen hoeveel ze van hem houdt, hoe trots ze op hem is, hetgeen resulteert in een oppervlakkige, koele relatie.
… of ik een goede moeder ben geweest …
‘Stel geen rare vragen, mama.’
Heb je aan het begin van dit boek nog je twijfels over het karakter van Louise, door de dagboekfragmenten ga je van haar houden. Daar leer je niet alleen de vrolijke Louise kennen, maar ook de diepere en door verlies emotionelere Louise.
‘Ik mis iedereen, Fabio. Ik mis mijn familie, mijn vrienden, mijn geliefden. Ik mis mezelf, wie ik was, wie ik werd, wie ik had kunnen zijn. Ik mis ze elke dag, elke nacht, nuchter en dronken, levend en dood.’
De zoektocht naar zichzelf en de liefde komen schrijnend helder aan het woord.
‘Waar ik ook ben, wat ik ook doe, overal ben ik alles en iedereen behalve mezelf.’
Marcel Vaarmeijer heeft met Voor wie ik heb liefgehad een dijk van een roman neergezet. Het verhaal begint haast komisch, mede door de hilarische overdenkingen van Louise met betrekking tot haar medebewoners en het personeel, maar naarmate we meer te weten komen over het verleden van Louise wordt het verhaal ernstiger en wil je het geen moment meer wegleggen. Je móet weten wat er in het verleden van deze vrouw is gebeurd.
Marcel Vaarmeijer weet alle stukjes van haar gebroken hart voor ons te vinden en uiterst voorzichtig brengt hij ze bij elkaar. De verrassende plotwending aan het eind zorgt voor een prachtig einde.
Dit boek schreeuwt om een verfilming!
© Susanne Koster
December 13, 2017
Het is een verrassend mooi boek met twee mooie verhaallijnen.
Louise Veldman woont in een verpleeghuis waar ze op een vierpersoonskamer wordt geplaatst dat was de gebruikelijke procedure voor nieuwkomers. Alleen als u overlast veroorzaak, verplaatsen we u naar een één persoonskamer. Dat leek haar wel wat dus veroorzaakte ze flink veel overlast en ja hoor ze had voor mekaar. Ze kreeg een eigenkamer.
Mevrouw Veldman heeft wat ondeugends over zich maar ze weet wat ze wil en laat niet met zich sollen. Met enige regelmaat heeft ze er steeds over dat ze wil verdwijnen.
Met de verpleger Fabio Bonnetje kreeg al gauw een goede band ze wist hem om haar vingers te winden. Zijn naam verbasterde al gauw tot Fabio Bonsema.
Hij verwent haar als hij terugkomt van vakantie heeft hij verschillende cadeaus voor haar meegenomen. En hij zorgt ervoor dat ze snoep en drank krijgt met alle gevolgen van dien.
Hij besteed erg veel aandacht aan haar vooral toen ze een pakketje kreeg toegestuurd zonder afzender. Ze wil het niet hebben en staat erop dat weggooit wordt uiteindelijk op aandringen van Fabio wordt het open gemaakt er zitten dagboeken in. En weer moet het weg, Fabio weet haar over te halen de dagboeken voor te lezen ze gaat akkoord.
In haar rode dagboeken staat haar hele leven beschreven het zijn er twaalf stuks.
Het verhaal begint dat ze bij haar ouders woont en als de tweede oorlog uitbreekt gaan haar broers dienst nemen in het Duitse leger. Zelf is ze verlieft op een joodse jongen Daniël Berg ze komt veel bij hem thuis en voelt zich daar gelukkig. Tot dat de familie Berg wordt opgepakt, ze hoort dat joden in Duitsland moeten werken. Ze besluit om naar Daniël op zoek te gaan en beland in Mönchengladbach waar ze in een hotel gaat werken. Ze maakt daar wat vreselijk mee en majoor Friesinger redt haar wanneer de majoor over geplaatst wordt gaat ze met hem mee.
Karl Friesinger wordt aangesteld als kamparts in Flossen burg ze woont met Karl Friesinger in een mooi huis vlakbij het kamp. Ze raakt zwanger en ze krijgen een zoon Maxie.
Als de Duitsers de oorlog dreigen te verliezen wil Karl niet dat ze het slachtoffer van zijn verleden wordt en regelt dat zij en hun zoon met een groep mensen vlucht. Tijdens de vlucht maakt ze het nodige mee haar zoon overlijdt tijdens de vlucht waarna zij zelfmoord probeert te plegen.
Ze wordt gered en krijg een nieuwe kans en gaat in het ziekenhuis werken.
Waar ze met veel plezier werk en vrienden maakt en via het Rode Kruis hoort ze dat Daniël nog leeft.
Uit eindelijk keer ze terug naar Nederland en ontmoet ze Daniël weer ze gaan trouwen.
Maar hun huwelijk houdt jammer genoeg geen stand, ze besluit om weg te gaan.
Afwisselend lees je over het heden en verleden en dat maakt het boek wat humoristischer zoals zij iedereen naar haar hand weet te zetten.
Maar aan het einde van het laatste boek vindt ze het genoeg en wil nu echt verdwijnen. Ze heeft het helemaal regelt het wordt euthanasie ze krijgt infuus met een kalmeringsmiddel.
En dan komt Oscar haar zoon en Fabio binnen ze halen de naald eruit en nemen haar mee naar een huis. Eindelijk hoort ze wie haar de dagboeken heeft gestuurd en zo krijgt het toch nog een heel onverwacht eind.
Louise Veldman woont in een verpleeghuis waar ze op een vierpersoonskamer wordt geplaatst dat was de gebruikelijke procedure voor nieuwkomers. Alleen als u overlast veroorzaak, verplaatsen we u naar een één persoonskamer. Dat leek haar wel wat dus veroorzaakte ze flink veel overlast en ja hoor ze had voor mekaar. Ze kreeg een eigenkamer.
Mevrouw Veldman heeft wat ondeugends over zich maar ze weet wat ze wil en laat niet met zich sollen. Met enige regelmaat heeft ze er steeds over dat ze wil verdwijnen.
Met de verpleger Fabio Bonnetje kreeg al gauw een goede band ze wist hem om haar vingers te winden. Zijn naam verbasterde al gauw tot Fabio Bonsema.
Hij verwent haar als hij terugkomt van vakantie heeft hij verschillende cadeaus voor haar meegenomen. En hij zorgt ervoor dat ze snoep en drank krijgt met alle gevolgen van dien.
Hij besteed erg veel aandacht aan haar vooral toen ze een pakketje kreeg toegestuurd zonder afzender. Ze wil het niet hebben en staat erop dat weggooit wordt uiteindelijk op aandringen van Fabio wordt het open gemaakt er zitten dagboeken in. En weer moet het weg, Fabio weet haar over te halen de dagboeken voor te lezen ze gaat akkoord.
In haar rode dagboeken staat haar hele leven beschreven het zijn er twaalf stuks.
Het verhaal begint dat ze bij haar ouders woont en als de tweede oorlog uitbreekt gaan haar broers dienst nemen in het Duitse leger. Zelf is ze verlieft op een joodse jongen Daniël Berg ze komt veel bij hem thuis en voelt zich daar gelukkig. Tot dat de familie Berg wordt opgepakt, ze hoort dat joden in Duitsland moeten werken. Ze besluit om naar Daniël op zoek te gaan en beland in Mönchengladbach waar ze in een hotel gaat werken. Ze maakt daar wat vreselijk mee en majoor Friesinger redt haar wanneer de majoor over geplaatst wordt gaat ze met hem mee.
Karl Friesinger wordt aangesteld als kamparts in Flossen burg ze woont met Karl Friesinger in een mooi huis vlakbij het kamp. Ze raakt zwanger en ze krijgen een zoon Maxie.
Als de Duitsers de oorlog dreigen te verliezen wil Karl niet dat ze het slachtoffer van zijn verleden wordt en regelt dat zij en hun zoon met een groep mensen vlucht. Tijdens de vlucht maakt ze het nodige mee haar zoon overlijdt tijdens de vlucht waarna zij zelfmoord probeert te plegen.
Ze wordt gered en krijg een nieuwe kans en gaat in het ziekenhuis werken.
Waar ze met veel plezier werk en vrienden maakt en via het Rode Kruis hoort ze dat Daniël nog leeft.
Uit eindelijk keer ze terug naar Nederland en ontmoet ze Daniël weer ze gaan trouwen.
Maar hun huwelijk houdt jammer genoeg geen stand, ze besluit om weg te gaan.
Afwisselend lees je over het heden en verleden en dat maakt het boek wat humoristischer zoals zij iedereen naar haar hand weet te zetten.
Maar aan het einde van het laatste boek vindt ze het genoeg en wil nu echt verdwijnen. Ze heeft het helemaal regelt het wordt euthanasie ze krijgt infuus met een kalmeringsmiddel.
En dan komt Oscar haar zoon en Fabio binnen ze halen de naald eruit en nemen haar mee naar een huis. Eindelijk hoort ze wie haar de dagboeken heeft gestuurd en zo krijgt het toch nog een heel onverwacht eind.
May 19, 2020
Een hattrick voor Marcel! Dit is het derde boek van hem dat ik dit jaar heb gelezen en opnieuw ben ik volledig overdonderd. De manier waarop Vaarmeijer humor afwisselt met drama is zo beklijvend dat je bijna verliefd wordt op de personages. Ik durf zelfs eerlijk toegeven dat ik bij de laatste 20 pagina's zo emotioneel geworden ben dat ik op een nat hoofdkussen in slaap ben gevallen. En dan het besef dat het verhaal gebaseerd is op de levensgeschiedenis van zijn moeder maakt het nog intenser. Ik heb boek 2 en 3 jammer genoeg in de verkeerde volgorde gelezen (in 'de Heelmeester' komt een stuk van de verhaallijn uit 'voor wie ik heb liefgehad' terug) maar dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Ik denk dat ik al ga postvatten voor de bibliotheek want zodra die terug opengaat wil ik de laatste roman die hij voor volwassenen schreef zien te bemachtigen!
June 4, 2023
Oud vrouwtje dat in een woonzorgcentrum doet alsof ze dement en doof is om niet met de medebewoners te moeten praten. Op een bepaalde dag krijgt ze een pakketje met al haar oude dagboeken, die nemen je mee naar haar leven vroeger tijdens de oorlog. Ze was verliefd op haar buurjongen Daniel, die later werd gedeporteerd. Ze had een relatie met een hoofdarts van een concentratiekamp en kreeg een kindje Maxie in een concentratiekamp hut. Ze moest haar man verlaten omdat het einde van de oorlog in zicht kwam, onderweg verloor ze haar kindje Maxie wegens hongersnood. Ze kreeg nog een miskraam met een andere man toen ze verpleegster werd. Op het einde van het boek wil ze euthanasie plegen maar haar zoon en de verpleger Fabio (die al de dagboeken voor haar voorleest) trekken het infuus uit en brengen haar naar Daniel. Hij bleek de dagboeken te hebben opgestuurd in de eerste plaats.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 30, 2018
3.5 sterren. Het boek is een afwisseling van luchtige en vaak komisch beschreven scenes in het verpleeghuis in leuke schrijfstijl, en de zwaardere dagboekdelen van de hoofdpersoon. De afwisseling maakt dat de zwaardere herinneringen minder zwaar worden, en ik heb het idee dat het er voor mij ook voor zorgde dat het boek me minder aangreep (vandaar ook geen 4 sterren). Daarnaast vond ik de hoofdpersoon als 90-jarige wel grappig, maar niet echt sympathiek overkomen wat er voor zorgde dat ik me minder inleefde in haar denk ik. Desalniettemin een prettig leesbaar boek met een aangrijpend verhaal.
March 12, 2018
ik heb lang, te lang, gewacht met het lezen van dit boek. ik wilde namelijk niet dat ik alle Marcel Vaarmeijer boeken gelezen zou hebben. en sja, nu is het toch echt op.
er bestaat geen enkel boek dat zich laat vergelijken met de boeken van deze schrijver: eigen humor, eigen tragiek, eigen avontuurlijkheid, eigen logica. echt briljant, ik kan er geen genoeg van krijgen. dit is pas verhalen vertellen.
er bestaat geen enkel boek dat zich laat vergelijken met de boeken van deze schrijver: eigen humor, eigen tragiek, eigen avontuurlijkheid, eigen logica. echt briljant, ik kan er geen genoeg van krijgen. dit is pas verhalen vertellen.
October 11, 2020
Het vorige boek van Marcel Vaarmeijer dat ik heb gelezen (De gloriedagen van Walter Gom) beviel me beter, omdat de toon daarin raker was voor mijn gevoel. Dit boek ging weliswaar dieper, maar de hoofdpersoon vond ik niet sympathiek en de humor kwam bij mij vaak niet over.
December 22, 2018
Een zeer aangrijpend en meeslepend verhaal over een vrouw, maar geschreven met humor tussendoor die me erg doet denken aan de boeken van Hendrik Groen. Voor mij haalt het niet de lading van het heftige oorlogsverhaal, maar genoeg om je te realiseren dat er altijd lichtpuntjes zijn in iemands leven zoals echte liefde en echte vriendschap.
May 22, 2022
De schrijver weet in de loop van het boek steeds een puzzelstukje te geven, zonder dat ik altijd door had dat het een puzzelstukje was. Ik vond dit een bijzonder, grappig en ook rauw boek om te lezen. De hoofdpersoon was juist niet de allerliefste en aardigste persoon en toch sloot ik haar vrij snel in mijn hart. (KB+)
June 17, 2018
Wat een prachtig boek weer!! Ik heb zo verschrikkelijk meegeleefd met Louise, wat een mens is dat!! Ik vond alleen het einde een klein beetje minder, waardoor het uiteindelijk 4 sterren van mij kreeg. Maar....zeer zeker een aanrader!
July 16, 2023
Louise.. ik vond haar geweldig fascinerend en geweldig akelig. Een rasactrice. Bijzonder ook hoe we in de dagboeken niks over haar persoonlijkheid leren en de andee personages dat zo roemen, maar dat we het alleen zien via het tweeluik van de 'huidige' tijd.
September 23, 2017
Tragisch maar ook humoristisch, precies goed gedoseerd voor mij. Ik heb erg van dit boek genoten.
Dikke aanrader!
Dikke aanrader!
July 27, 2018
Ik kwam wat traag op gang met lezen maar eens ik in het verhaal zat, lieten de verhalen en herinneringen van Louise me niet los. Mooi boek!
February 14, 2019
WAT EEN GEWELDIG BOEK! Genoten van de eerste bladzijde tot de laatste.
August 17, 2020
Een dikke aanrader. Het is hilarisch, tragisch, ontroerend, aangrijpend, melancholisch en romantisch. Fijn en knap geschreven, ik kan niet wachten op de volgende delen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 1, 2021
Oma was soms so irritant. Ik ben super confused. Voor welk land was ze nou in de tweede wereld oorlog? En ik snapte het einde niet, maar ig dat ze nu met haar lover is.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 17, 2022
Goed verhaal, leest lekker weg, niet voorspelbaar.
May 5, 2023
Zonder twijfel een van de betere Nederlandse romans van de afgelopen jaren.
Displaying 1 - 30 of 41 reviews