Op het einde van hun middelbareschooltijd sluiten vier klasgenoten een verbond, waarbij ze elkaar beloven dat ze met niemand zullen praten over wat ze samen hebben uitgehaald. Na twintig jaar worden Sylvie, Doortje, Vicky en Janna geconfronteerd met hun verleden. Ze proberen de signalen die ze krijgen te negeren maar worden gedwongen onder ogen te zien dat hun schuld moet worden ingelost…
Loes den Hollander schrijft al vanaf het moment dat ze kon lezen. Aanvankelijk poëzie, later columns, daarna verhalen en ten slotte haar eerste boek. Toch kwam het nooit in haar op om van schrijven haar beroep te maken, omdat ze zich helemaal richtte op haar carrière in de gezondheidszorg. Dat veranderde toen ze in 2001 een verhalenwedstrijd won. Vanaf dat moment ging er voor haar gevoel een luik in haar hoofd open waar een onstuitbare lading teksten achter zit die zich allemaal verdringen om te worden opgeschreven. Toen ze in 2006 haar carrière als directeur van een gezondheidszorginstelling beëindigde, vond ze vrijwel tegelijk een uitgever voor Vrijdag, haar eerste literaire thriller. Daarna volgde al snel het zinderende Zwanenzang en sindsdien is schrijven haar voornaamste bezigheid.
Loes den Hollander schreef al eerder columns voor bekende vrouwenbladen. Zij was van 2002 tot 2009 hoofdredacteur van Denkbeeld, een vakblad voor de gezondheidszorg en is nu nog als gastredacteur aan het blad verbonden.
Op de middelbare school vormen 4 meisjes een hecht groepje, ze noemen zichzelf 'de Zwanen'. Ze zijn zeer gemene pestkoppen, en hebben als doelwit een angstig meisje gekozen, Lize Rikkers. Ze gaan werkelijk heel ver in hun pesterijen. Op het einde van het laatste jaar van het middelbaar onderwijs beloven ze elkaar dat ze nooit met iemand over hun groepje zullen praten. Bijna twintig jaar later. Opeens beginnen de Zwanen één voor één dreigbrieven te krijgen, en krijgen ze het gevoel dat ze in de gaten gehouden worden, en dat er op één of andere manier uitgelekt is wat ze vroeger uitgespookt hebben. We leren de Zwanen kennen in hun huidige leven, en volgen hoe ze opgejaagd worden door deze onbekende. Uiteindelijk volgt er voor elk van hen een dramatische of traumatische afloop.
Het boek las vlot, er komen niet te veel personages in voor, en bij momenten is het echt wel spannend.
Ze noemden elkaar nooit bij de naam. Ze vormden een groep zwanen, heetten allemaal zwaan en ze hadden een nummer.
Lize Rikkers werd op de havo gepest door de vier zwanen. Wanneer de zwanen 20 jaar later worden geteisterd door rampspoed en ellende, komt de middelbare schooltijd bij hun allemaal terug. Een tijd die de vier allemaal, stuk voor stuk, hadden verdrongen en niet meer mee geconfronteerd wilde worden.
Dit is het tweede boek wat ik van Loes den Hollander heb gelezen. Door de korte hoofdstukken leest het boek lekker weg en kun je tussendoor ook een paar hoofdstukken lezen. Het boek bestaat uit vier afzonderlijke delen, in ieder deel staat één van de zwanen centraal. Allemaal een gedeelde geschiedenis, waarbij het in de laatste paar hoofdstukken allemaal in elkaar valt. Het boek vind ik een combinatie tussen een roman en een thriller. Hoe verder je in het boek komt, hoe meer het een thriller wordt.
Al met al een leuk boek, maar ik verwacht dat het me niet lang bij zal blijven.
Ondanks dat de personages in dit boek (de zwanen) stuk voor stuk een stel valse kuttenkoppen zijn, weet Loes den Hollander het zo op te schrijven dat je toch met ze meeleeft. Dat vind ik toch wel heel knap.
Goed geschreven verhaal. Goede opbouw van de spanning, ik werd steeds weer op het verkeerde spoor gezet wie nu de dader was. Ik zag het pas in een paar bladzijdes voor het einde.
Eigenlijk hoeft er niet zo heel erg veel over Loes den Hollander gezegd te worden. Ze behoort tot een van de bekendste en meest succesvolle Nederlandse thrillerauteurs en kan beschouwd worden als de 'godmother' van dit genre. Het schrijven heeft altijd al in haar gezeten, want op haar achtste begon Den Hollander met korte gedichtjes. Dat mondde uit in columns en korte verhalen. In 2001 dacht ze er serieus over om van het schrijven haar beroep te maken. Het duurde nog tot 2006 voor haar debuut, Vrijdag, uitgegeven werd. Inmiddels heeft ze een uitgebreid oeuvre waarvan Zwanenzang haar tweede boek is.
Op de middelbare school besluiten de vier schoolvriendinnen, Sylvie, Doortje, Vicky en Janna, een groepje op te richten dat de naam De Zwanen krijgt. Deze zwanen voeren een waar schrikbewind en één klasgenoot moet het vooral ontgelden. De vier vriendinnen hebben afgesproken nooit met anderen over hun daden te spreken. Hoewel ze die periode stuk voor stuk willen vergeten en er ook niet aan herinnerd willen worden, worden de vier er twintig jaar later onafhankelijk van elkaar toch mee geconfronteerd. Omdat ze worden bedreigd en er slachtoffers vallen, komt het stilzwijgen in het geding. Het dilemma is of ze over die zwarte periode moeten spreken of het toch nog voor zichzelf gaan houden.
Het boek bestaat in feite uit vier delen en daardoor ook uit vier verhalen. In ieder afzonderlijk verhaal is een van de toenmalige vriendinnen het belangrijkste personage. De verhalen zijn op zichzelf staand waarin vanuit het perspectief van ieder van de vier hun huidige, maar ook hun middelbareschooltijd wordt verteld. De overlapping van de vier verhalen is dat ze elkaar gekend hebben, dat ze het groepje hebben opgericht en dat ze daarvoor afgerekend lijken te worden.
Een voordeel van de gemaakte keuze is dat de vier belangrijkste personages goed uitgewerkt kunnen worden. Dat is op zich aardig uit de verf gekomen, maar het had vele malen beter gekund. Nu is het allemaal nog wat oppervlakkig gebleven. Helaas komen de vier verhalen, ondanks de enkele variatie, ook enigszins op hetzelfde neer. Ieder van de vrouwen heeft bijvoorbeeld een moeizame relatie met hun moeder en bovendien hebben ze een nogal apart karakter. Dat laatste is in principe niet erg, juist wel goed, maar in dit geval is het regelmatig irritant.
De spanning in Zwanenzang is minimaal, hoewel er wel mogelijkheden zouden zijn geweest het spannend te maken. Verder heeft het te weinig verrassingen om er een echt boeiend verhaal van te maken. De prettige schrijfstijl van Loes den Hollander ten spijt. Ook is het regelmatig te voorspellend. De ontknoping kan enigszins verrassend worden genoemd, maar toch was ook die min of meer te voorzien.
Het overkoepelende thema in de vier verhalen is pesten. Den Hollander toont met dit boek aan dit voor het slachtoffer grote gevolgen kan hebben. Door haar achtergrond weet de schrijfster waarschijnlijk voldoende van dit onderwerp af om die gevolgen aan haar lezerspubliek duidelijk te maken. Ondanks het toch wel verder matige verhaal is dat haar in ieder geval wel goed gelukt. Dit alles is niet voldoende om van Zwanenzang, een titel die overigens mooi gekozen is, een goed boek te maken. Het is een lelijk eendje en dat is jammer, want Den Hollander kan vele malen beter.
Dit is het derde boek dat ik van Loes den Hollander heb gelezen en ook deze was helaas niks voor mij. Voor mij speelt seks een te grote rol in haar verhalen en in dit boek ergerde ik mij ook aan nog een aantal andere dingen. Ten eerste wordt een jongen met een verstandelijke beperking steeds een mongool genoemd 😓 Ten tweede dacht een slachtoffer van bedreiging steeds aan hoe graag ze seks wilde met de rechercheur 😓 Ten derde waren al de hoofdpersonages verschrikkelijk, ja ze hadden geen fijne jeugd gehad maar dat was geen reden om als tiener te gaan pesten, daarnaast gaven ze ook hun hormonen de schuld. Sorry maar van ongesteld zijn ga je niet pesten, je reageerd misschien iets minder aardig maar pesten zowel fysiek als mentaal ga je niet doen omdat je ongesteld bent 🤬 en als laatste vond ik het ook vrij duidelijk wie de dader was in dit boek. En de enige reden dat ik de tweede helft van dit boek heb gelezen is omdat ik wilde weten of ik inderdaad gelijk had 😅 Al met al niet mijn boek.
Ik was geen fan van dit boek. Ik moet eerlijk zeggen dat ik jaren geleden begonnen was met lezen en hem een paar weken geleden weer zag liggen. Laat ook maar weer zien hoe niet interessant ik het boek een aantal jaar geleden vond, dat ik na een paar hoofdstukken gewoon gestopt ben met lezen. Ik heb hem inmiddels wel uitgelezen, maar dat was niet omdat ik het zo'n leuk boek vond. Dit was eerder omdat ik af wilde maken waar ik aan begonnen was.
Gekocht in de kringwinkel omdat ik deze auteur altijd in ruime stapels eerst zie verschijnen om daarna te verdwijnen.
Drie dagen geleden gelezen en ik ben al vergeten waarover het ging. Ik ben natuurlijk geen 20 meer, maar de inhoud was zo voorspelbaar en zonder diepgang dat ik er geen hersenruimte voor overhou.
In tegenstelling tot Driftleven vond ik deze best een tegenvaller. Er zaten voor mij geen momenten in dat ik op het puntje van mijn stoel ging zitten en ik had wat meer informatie/diepgang van de karakters willen zien. Ook had ik meer mee willen krijgen van de periode uit hun jeugd, de pestperiode. Het einde was enigszins interessant, maar ook daar mis ik de diepgang toch echt wel. Jammer!
Binnen een dag gelezen. De onrust en angst van de hoofdpersoon komt duidelijk naar voren. Maar het einde vind ik niet zo sterk. Ineens is de dader daar en als (bijna) sluitstuk krijg je een kijkje in zijn/haar belevingswereld. Voelt een beetje half en onbevredigend.
Na het eerste hoofdstuk kun je voorspellen wat er verder gaat gebeuren, maar aan het einde blijkt er toch nog een verrassing te zijn. Onderhoudend vakantieboek.
Het is een simpel boek met een dunne verhaallijn en een redelijk voorspelbaar complot. Maar het leest prima even tussendoor, als een ontspannende ‘snack’ ;)
3,5. je wil echt door blijven lezen totdat je achter de dader komt, maar uiteindelijk vind ik de reveal van de dader een beetje uit de lucht komen vallen, en dat is dan weer jammer.
Een echte Loes den Hollander. Het leest razendsnel weg en ik vond het einde verrassend. Het boek is alweer van een tijdje geleden, naar het thema "pesten op school" is helaas nog steeds actueel.
Wat een teleurstelling was Zwanenzang! Ik kan bet helaas absoluut niet eens zijn met de reacties van de andere lezers wat betrefd dit boek. Het verhaal gaat over een groep vrouwen die, toen ze jong waren een ander meisje flink hebben gepest. Nu wordt de een na de ander vermoord. Dat zou de basis kunnen zijn van een goed boek, maar dat is hier niet het geval. Het begon al na drie pagina's toen ik enorme kromme tenen kreeg toen zij iemand met anorexia beschreef als een 'gratenpakhuis'. Dat vind ik totaal respectloos voor mensen die aan een ziekte lijden. Naarmate het verhaal vorderde ergerde ik me steeds meer op de amateuristisch schrijfstijl, die in mijn ogen absoluut geen literatuur zou mogen heten, en de vrij beperkte woordenschat. Het verhaal is voorspelbaar, zodra de uiteindelijke dader in beeld komt, heb je het al wel door, echt spannend vond ik het nergens. Alle personages zaten onder de plak bij hun moeder en hadden seksuele problemen, dit lijken mij - ik heb geen andere boeken van Loes den Hollander gelezen - thema's waar ze graag over schrijft en die ze dus ook telkens gebruikt. Jammer, ik denk dat ze met het idee in staat zou moeten zijn geweest een goed boek neer te zetten. Maar haar invulling van het verhaal samen met de amateuristische schrijfstijl maken het tot een mislukking. Boeken van haar gaan voortaan aan mij voorbij.
Wat een geweldig boek is dit weer van Loes! Ik kan mezelf inmiddels toch wel een fan noemen hoor. Vrijdag vond ik geweldig maar Zwanenzang doet er zeker niet voor onder. Broeinest heb ik ook gelezen maar vergeleken met deze twee vond ik die toch net iets minder maar ook nog steeds geweldig. Zwanenzang leest als een trein, is nergens saai, blijft spannend tot het laatste hoofdstuk en heeft een geweldige ontknoping! Loes heeft er een fan bij...
Dit boek van Loes gaat over pesten en niet zoals alle andere pestboeken over de slachtoffers, maar over de pesters en wat voor effect het op hen heeft in hun verdere leven. Een supergeweldig boek!
Aangeraden door mijn schoondochter. Ze had helemaal gelijk. Spannend boek, je blijft je afvragen wie het gedaan heeft. Mooie cliffhangers. Beslist lezen!