Bayat’ın, İslamcılık içinde demokratikleşme ve çoğulculuk yönündeki dönüşüme işaret eden post-İslamcılık yaklaşımı, toplam 10 ülkedeki İslamcı hareketlerin değişim ve uyum dinamiklerini inceliyor.
Her ne kadar, bu tür edit kitaplarda rastlanan kitabın dengesi, makalelerin benzerlik-uyum denkliği vb açılardan sorunlu olsa da; özellikle Bayat’ın İran ve Mısır analizleriyle, al-Affandy’nin Sudan, Lacroix’nın Suud ve Pierret’nin Suriye makaleleri kıymetli ve dikkat çekici. Türkiye üzerine iki makale ise üstünkörü ve gerçeklikten uzak.
2013 öncesi yazıldığı için Arap Baharı gelişmelerini yansıtmasa da, İslamcılık literatüründe epey önemli bir çalışma...