17 de febrero de 1916: en plena Gran Guerra, el Príncipe de Asturias, el barco más moderno y lujoso de la próspera naviera Pinillos, zarpa de Barcelona rumbo a Buenos Aires.
Una historia inspirada en un hecho real.
Gabriela sueña con Enriq, pero acaba de casarse con Nicolau, un hombre al que aún no conoce. Ni siquiera le han preguntado su opinión; entre su madre y el párroco han orquestado el matrimonio y entregado a Gabriela a un destino lejos de su hogar.
Giulio ha visto morir a todos sus compañeros en el frente austrohúngaro y, si ha logrado sobrevivir, es tan solo por la esperanza de regresar a su pueblo en la Toscana y estrechar de nuevo a Francesca entre sus brazos.
Raquel, por el contrario, ha conocido a muchos hombres, pero jamás ha estado enamorada. No es lo más conveniente para una artista de variedades como ella, que triunfa cada noche en el Japonés.
La afilada pluma de Gaspar en el Heraldo de Madrid hace temblar a los poderosos. Lo bueno de su viaje a Buenos Aires es que le alejará de sus enemigos por un tiempo y, quién sabe, una gran historia podría cruzarse en su camino...
La guerra ha dejado viuda a Sara que, harta de vivir el largo invierno ucraniano sorteando el hambre y los pogromos, ha decidido creer en las promesas de un atractivo judío llegado de Argentina. Para empezar una nueva vida, solo tiene que dejar de creer a los agoreros que le advierten de que Max no es trigo limpio.
El capitán José Lotina es un auténtico lobo de mar, un enamorado de su trabajo que se siente más seguro a merced de las olas que en tierrafirme. Por eso no le abruma la responsabilidad de llevar a bordo del Príncipe de Asturias todos los sueños del mundo.
Tengo en mí todos los sueños del mundo recrea con maestría diversos hechos históricos, como las vivencias de los desertores de la Primera Guerra Mundial, los matrimonios concertados entre jóvenes españolas y antiguos emigrados, la persecución de los judíos europeos o el tráfico ilegal de mujeres destinadas a vender sus cuerpos en burdeles de Latinoamérica, en una maravillosa novela sobre la esperanza de conseguir hacer realidad los sueños.
Reseñ «Un tapiz extenso de personajes, vidas e historias, que bien podrían constituir una novela en sí mismas, y que nuestro autor aúna con maestría en una pieza única. Jorge Díaz consigue trasladarnos a su interior para sufrir y gozar con ellos, conmoviendo nuestro espíritu. Amor, desamor, ira, venganza, sumisión, coraje, dolor, felicidad y sobre todo, esperanza, fluyen por sus renglones con vigoroso ímpetu.»Diario16
«Decir que Jorge Díaz es un gran escritor, que lo es, no sería hacerle justicia y además, es una obviedad anodina y perezosa. Jorge es un artesano de las letras, un tejedor de sueños en forma de novelas, un perito de ilusiones y un arquitecto de personajes que germinan en su imaginación y acaban por conquistar la tuya.» Susana Cañil, El callejón de los canallas
Tenía esta novela en pendientes desde hacía años y no terminaba de animarme porque me echaba para atrás que fuera más bien larga. Al final me decidí este mes y la verdad que no sé cómo no la he leído antes. Es una novela que llegó a mí tras leer una reseña en una revista y solo puedo decir que es una maravilla. Cuenta la historia de varios personajes, muy diferentes entre ellos, situados en diferentes partes del mundo, y vas viendo cómo va evolucionando su vida hasta que confluyan todos en el Príncipe de Asturias. El viaje de esa nave es historia, pero conocerla no hace la novela menos interesante, todo lo contrario. Te engancha desde el principio, vas cambiando de personajes preferidos a lo largo de la misma y estás deseando que llegue a ellos el narrador para continuar con su historia. Muy entretenida, me ha gustado mucho y sus personajes son maravillosos.
Hay muchos libros que me han gustado, pero no me han enganchado desde el principio, este, sin embargo, desde la primera página me ha enganchado hasta la última. Al final, se me ha escapado una lágrima. Es un libro totalmente recomendable para leer.
Es la primera vez que leo de este escritor y no será la última. Poco y nada se sabe de este transatlántico Príncipe de Asturias que salió de España con destino final Argentina. Varias historias con distintas cargas emocionales, pero que los une un solo propósito: Comenzar de nuevo en un país lleno de oportunidades. Un libro que te lleva a un viaje sin retorno. Se los recomiendo!
Terminé de leer esta novela profundamente emocionada. ¡Cuántos hechos de la historia están esperando que un buen escritor/a los rescate y resignifique! La trama coral en la que se conjugan varias historias de logradísimos personajes se desarrolla en torno al viaje que el transatlántico Príncipe de Asturias emprende hacia Argentina en febrero de 1916. Hasta él y por distintos caminos llegan Gabriela, Eduardo, Raquel, Giulio, Sara, Gaspar, Mercedes y Paula. Cada uno con su suerte, dolores, dudas, esperanzas y sueños. Otra vez, Jorge Díaz, me deja encantada. Me gusta su forma de contar siempre provocándome ganas de seguir leyendo; es clarísimo en la descripción de los sentimientos y conflictos que se encarnan en cada personaje; su investigación es cabal y el conocimiento de hechos, geografías, culturas y detalles de época es excelente. La mención de Argentina, más precisamente, de Bs As en esta novela hacia donde “todos los sueños del mundo” vienen, es conmovedora. Se disfrutan amores, se sufre la maldad del violeto y la vulnerabilidad de los débiles, se ve la integridad y bondad de las personas solidarias, la vida y la muerte con todos sus matices provocando identificación. El horror de la guerra, las diferencias sociales y las consecuencias de las decisiones propias y ajenas forjando destinos. Es imposible mantenerse indiferente ante esas almas que emigraban llenas de sueños, podrían haber sido nuestros abuelos. Admiro la capacidad de este escritor de integrar personajes reales a la trama sin que parezca forzado y, en esta novela, disfruté el recurso de relatar hechos y establecer posición a través de “La butaca de pensar”, la columna de Gaspar Medina. Ágil sin perder profundidad, por momentos dolorosa sin dejar de transmitir un mensaje de esperanza, y muy emotiva es esta novela que me deja la certeza de que aún luego de las más terribles pérdidas puede renacer el bien, el amor y la vida. La recomiendo con todo el corazón.
By przedstawić czytelnikowi naturalną, ciekawą historię lub fikcję historyczną, trzeba operować ogromną wiedzą na temat danego obszaru przeszłości oraz dobrym warsztatem pisarskim. Czy Jorge Díaz napisał powieść, spełniając oba warunki?
Luksusowy hiszpański transatlantyk, Príncipe de Asturias, wyrusza w swój ostatni rejs. „Hiszpańskim Titanic’em” płynie wiele osób, lecz każda w innym celu, z innym marzeniem, które pragnie spełnić. „Miasto stopniowo się oddala: jego góry, jego ulice, jego zabytki… W głębi można już dostrzec szkielet jednej z wież przyszłej katedry Sagrada Familia.” „Wszystkie marzenia świata” to druga powieść tego autora, którą przeczytałam. Z początku zastanawiałam się, czy pisarz ponownie wkroczy na ścieżkę zbyt przesadnego opisu historii wybranych postaci, czy może nada powieści większej dynamiki. Moje pierwsze przypuszczenia potwierdziły się, a ja dostałam przyjemną powieść z bardzo dobrze zarysowanym tłem historycznym oraz bohaterami. I choć opowieść, jak by to mogłoby się przypuszczać po określeniu „hiszpański Titanic”, powinna kręcić się wokół danego zdarzenia, o którym zostaliśmy oficjalnie poinformowani. Katastrofa została jednak wpleciona w historię w nieznacznym stopniu, a pierwsze skrzypce na łamach powieści odgrywają relacje międzyludzkie, powody, które pchają ludzi w określonym kierunku oraz refleksje na temat upływu czasu, wobec którego nie jesteśmy i nigdy nie będziemy obojętni. „Idą na dno. Kapitan ma tylko tyle czasu, żeby poświęcić ostatnią myśl swojej żonie i córce. Potem nie ma już nic. Niech Bóg mu wybaczy, że tylu ludzi straciło życie, a tyle miłosnych listów nigdy nie dotrze do adresata.” Książka ta jest dobrze napisana, a to, co mnie najbardziej pochłonęło przy czytaniu tej powieści, to tło historyczne. Rzadko się zdarza, by akurat ten element zaintrygował mnie i zaciekawił najbardziej, a tutaj o wiele lepiej czytało mi się wszelkiego rodzaju opisy miast i przestrzeni, niż opisy relacji międzyludzkich. Odnośnie do bohaterów, mam wrażenie, że choć są oni różni pod wieloma względami, czy to zawodowymi, czy pod względem otaczającej ich rzeczywistości – są oni bardzo podobni do postaci z pierwszej książki tego autora „Listów do pałacu”. Mam wrażenie, że pisarz już wyrysowane całokształty bohaterów zastąpił jedynie innymi imionami. To sprawia, że przy czytaniu „Wszystkich marzeń świata” na każdym kroku towarzyszyło mi dobrze wszystkim znane uczucie deja vu. Nie wiem, czy był to zamysł autora, czy nie, lecz w moim odczuciu było to niekomfortowe. Rozdziały są długie, a font mały, lecz mi osobiście nie przeszkadzało to w odbiorze historii. Książka jest dobra dla osób, które uwielbiają tematykę historyczną oraz kulturę krajów półwyspu Iberyjskiego. Myślę, że czytelnicy powieści psychologicznych również znajdą tutaj coś dla siebie.
ABANDONADO en el capítulo 9. No me da lo que me presenta y es un folletín ideológico lleno de prejuicios. Ciertamente habla de realidades sociales que existían y siguen existiendo y pone en contexto histórico, pero falta pensamiento crítico. Sobran muchas páginas que no me dan nada importante para la historia. El lenguaje que usa, personalmente, es soez y para nada digno de un gran escritor. Lo bueno del libro es la forma, su capacidad de conectar personajes e historias para formar un todo. Lo siguiente que saco es que me anima a investigar por mi cuenta y contrastar lo que realmente es una cuestión histórica, lo que es una crítica constructiva y lo que son prejuicios que arrastra el propio autor.
En el año 1916, en el puerto de Barcelona, el Buque "Principe de Asturias", uno de los barcos mercantes más grande, moderno y lujoso de Europa, se adentra en el Océano Atlántico teniendo como último destino Buenos Aires. Es en ese destino con el cual anhelan la mayoría de los pasajeros cumplir sus sueños. El autor dulcemente nos relata vidas desgarradoras y trágicas que buscan la solución a todas sus desdichas embarcándose en este lujoso navío con destino Argentina. Lo que más me gustó de esta novela histórica es la variedad de vivencias y personajes, y la pericia del autor de entrelazar sus vidas.
Segundo libro que leo de este autor y vuelve a dejarme un maravilloso sentimiento. He vuelto a conocer unos personajes increíbles con unas vidas que te atrapan. Una historia, la del buque Principe de Asturias, que se hundió llegando a Brasil hundiéndose con él cientos de personas, muchas de ellas incógnitas pues viajaban de polizones: desertores de la Gran Guerra (italianos, franceses...).
Me ha gustado mucho mucho mucho, lo recomiendo encarecidamente y ahora iré a por el tercero de este autor, con unas ganas tremendas.
Barwna, wielowątkowa powieść napisana bardzo ładnym językiem. Dobrze odwzorowane realia początków XX wieku.Co godne uwagi wszystkie postacie potraktowane z równym zaangażowaniem, dopracowane zarówno pod względem charakteru jak i opowiedzianej historii. Czyta się bardzo płynnie i z zaciekawieniem. Chce się poznawać losy bohaterów, chociaż od początku wiadomo jaki będzie ich finał. Polecam miłośnikom wielowątkowych opowieści.
Admirable la maestría del autor para lograr que se pueda seguir fácilmente la trama de tantos personajes, unos reales y otros imaginados, sin perder en ningún momento el hilo de sus historias. Al finalizar la lectura quedan ganas de leer otros libros de Jorge Díaz, así como de bucear a la búsqueda de más información sobre el malogrado vapor "Príncipe de Asturias".
Segundo libro que leo de este autor, y también me ha encantado, tanto por el tema que aborda basado en un hecho real, como en su forma de escribir, amena, sencilla y que te envuelve en cada una de las vidas de los protagonistas, que parece que lo vives en primera persona. Muy recomendable
Piękna, wielowątkowa powieść historyczna, która wciąga w świat emigrantów z Hiszpanii do Ameryki Południowej. Świetnie buduje klimat i porusza temat trudnych wyborów życiowych oraz poszukiwania lepszego jutra.
Lo ame de principio a fin!!! Fue un agradable descubrimiento, al principio me aturdida que hubieran tantos personajes, pero luego les tomé cariño y quería saber más y más de sus vidas.
Voltei às leituras em espanhol. Voltei ao mundo de Jorge Díaz, um autor que experimentei pela primeira vez com Cartas a Palacio. Voltei a Madrid, à capital espanhola dos anos iniciais do século XX, mais propriamente aos últimos dias de 1915 e aos primeiros de 1916. Mas a minha viagem não se ficou pelas ruas madrilenas. Esta leitura levou-me a outras cidades espanholas, ao arquipélago das Baleares, à Ucrânia, a Itália, a Istambul, ao Brasil e à Argentina. Segui os passos de um leque variado de personagens, cada uma delas distinta das outras, com os seus anseios, os seus passados, os seus presentes e uma vontade única de querer concretizar os seus sonhos, mesmo quando estes parecem inalcançáveis ou postos já de lado porque a vida assim o quis. Tengo en mí todos los sueños del mundo é a obra mais recente deste autor que até ao momento não foi traduzido para português. Ao compará-la com Cartas a Palacio, consigo encontrar muitas semelhanças e uma ou outra diferença que fazem com que a obra mais recente tenha motivos ainda mais suculentos para agradar uma vasta gama de leitores a quem lhes agrada uma boa história, com um contexto histórico muito bem documentado e com personagens que nos cativam, que nos apelam à compaixão, que nos fazem sentir vontade de esbofeteá-las ou a quem nos rendemos incondicionalmente. Encantei-me com Gabriela, com Raquel, torci para que Giulio encontrasse um porto seguro, admirei a força e a retidão do capitão Lotina, não fui capaz de odiar a Sara (apenas consegui sentir por ela uma imensa compaixão) e observei a minha mão a esticar-se para esbofetear os energúmenos que se aproveitaram das condições miseráveis em que viviam incontáveis jovens judias para fazer delas mulheres que eram obrigadas a prostituir-se e a receber nos seus quartos centenas de homens por semana. O outro motivo que fez desta leitura uma leitura muito interessante foi o facto de a narrativa estar ancorada em factos verídicos. Sabemos logo nas suas páginas introdutórias que todas as personagens com quem iremos conviver irão embarcar no Príncipe de Asturias, um transatlântico luxuoso, moderno e seguro, mais luxuoso, moderno e seguro que o Titanic. Sabemos também que, apesar de estar mais apetrechado e preparado que o seu antecessor inglês, teve o mesmo funesto destino – naufragou junto à costa norte de São Paulo, Brasil. Contudo, apesar de termos nas mãos estes factos e de os mesmos nos desvendarem muito do desenlace da trama, não considero que isso manche e prejudique o nosso interesse enquanto leitores, pois a variedade de personagens, a alternância entre as suas histórias, os acontecimentos que conduzem à “colisão” de umas com outras e o pano de fundo histórico, a Primeira Grande Guerra que grassa por milhares de quilómetros europeus, a “suposta” neutralidade espanhola, a emigração avassaladora para terras argentinas de espanhóis e de muitos outros cujos países não lhes providenciam as elementares condições de vida e o nascimento de uma sociedade multicultural nas ruas de Buenos Aires apimentam uma narrativa vívida e muito bem conduzida por um autor que vai amadurecendo obra após obra. Uma obra que, como se depreende pelo que referi até aqui, se recomenda e que espero que seja em breve traduzida para a nossa língua, pois teria garantidamente público e deixaria o povo português de sorriso orgulhoso na cara, pois abre a sua narrativa com a citação do nosso e universal Fernando Pessoa que explica o porquê do título do romance – “No soy nada. / Nunca seré nada. / No puedo querer ser nada. / Aparte de esto, tengo en mí todos los sueños del mundo.”
Leer esta novela ha sido una grata sorpresa. Me enganchó desde el principio y según he ido avanzado en la historia ha sido una lectura emocionante pese a que en algunos momentos puede resultar algo previsible más allá de los hechos históricos que se contemplan.
Para empezar el autor sitúa perfectamente la acción en el contexto histórico, uno de los aspectos más importantes.
Tratándose de una novela que explica varias historias diferentes el autor logra pasar de una historia a otra de forma natural, cosa que le agradezco ya que no me gusta nada cuando estos saltos son demasiado bruscos y aunque algunas historias me han parecido más interesantes que otras, mis favoritas son las de Gabriela y Giulio, entiendo que todas ellas son necesarias para que la novela encaje. Me ha gustado también el nexo de unión creado entre los distintos personajes ya que no se nota forzado y el detalle de las columnas que escribe Gaspar en el periódico
Precioso libro histórico en el que se narra el último viaje del gran Navío español "Príncipe de Asturias" y su hundimiento en costas brasileñas. Personajes reales y ficticios se mezclan en una historia estupendamente escrita . Las historias de los protagonistas acabarán mezclándose a bordo del barco y se desenlazara en un final ya conocido. En plena Guerra nuestros personajes se verán envueltos en distintas realidades en su vida . Eduardo ministro de Alfonso XIII , Gaspar un periodista columnista de un importante periódico del país , Sara una judia Ucraniana , Paula una camarera del propio Buque , Raquel una célebre cupletista , Gabriella jovencita casada por poderes, Giullio un desertor italiano y el capitán Lottina son algunos de nuestros protagonistas y a los que conoceremos semanas antes de embarcar en el fatídico barco . Historias llenas de realidad de la época que emocionaran a partes iguales . Muy bueno como todos los libros del Jorge Díez
Es un libro con varias historias diferentes, todas con un destino común. Te hace estar deseando que se crucen entre sí las historias y los personajes. Me tuvo muy enganchada, aunque a alguno de los personajes les hubiera metido un meneo, aunque fuese literario ;)