Τον Δεκέμβριο του 2013 διάβασα για πρώτη φορά Μπρότιγκαν, συγκεκριμένα το παράξενο και θεόμουρλο γοτθικό γουέστερν φαντασίας "Το τέρας των Χώκλιν", το οποίο απόλαυσα για την κουφή ιστορία του και την απίθανη γραφή του. Η μικρή νουβέλα που μόλις τελείωσα, αν και χωρίς ίχνος φανταστικού, μου φάνηκε εξίσου παράξενη, θεόμουρλη και απολαυστική.
Όσον αφορά την πλοκή, από την μια έχουμε τον Μπομπ και την Κόστανς, που, ελέω κονδυλωμάτων, παίζουν το παιχνίδι της "Ιστορίας της Ο", προσπαθώντας να ξεπεράσουν το πρόβλημα υγείας χωρίς να σταματήσουν τα ερωτικά παιχνίδια, από την άλλη τον Τζον και την Πατρίτσια που απολαμβάνουν τον Γουίλλαρντ, ένα πουλί από πεπιεσμένο χαρτί, που βρίσκεται ανάμεσα σε δεκάδες τρόπαια του μπόουλινγκ στο σαλόνι του σπιτιού τους, και στην μέση τους τρεις αδερφούς Λόγκαν, μανιακούς με το μπόουλινγκ, που τρία χρόνια τώρα ψάχνουν τα τρόπαια που τους έκλεψαν, με την ζωή τους να έχει πάρει την κάτω βόλτα, ταξιδεύοντας από πολιτεία σε πολιτεία και ληστεύοντας βενζινάδικα.
Αν περιμένετε να βγάλετε νόημα από την ιστορία, θα είναι σαν να προσπαθήσετε να βγάλετε από την μύγα ξύγκι. Δεν υπάρχει κάποιο νόημα, απλώς είναι μια τρελή ιστορία, με τρελούς χαρακτήρες, που διαβάζεται μονοκοπανιά σε δυο ώρες το πολύ. Η ιστορία είναι χωρισμένη σε δεκάδες πολύ μικρά κεφάλαια (το μεγαλύτερο ζήτημα να ήταν τρεις σελίδες) και έτσι βλέπουμε την καθημερινότητα των προαναφερθέντων χαρακτήρων. Το ύφος του Μπρότιγκαν παραμένει σταθερό, ιλαροτραγικό, άκρως χιουμοριστικό και αταξινόμητο. Τι να σας πω, δεν μπορώ να το περιγράψω, πρέπει να διαβάσετε κάτι δικό του για να καταλάβετε.
Προσωπικά μου άρεσε, ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Απλώς ήθελα λίγες παραπάνω σελίδες, για περισσότερες κουφές στιγμές, όμως και πάλι δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο παράπονο. Σαν βιβλίο δεν μπορώ να το προτείνω σε κάποιον, γιατί πραγματικά δεν λειτουργεί το ίδιο για όλους. Θα πρέπει να σας αρέσουν οι "ό,τι να'ναι" ιστορίες και το συγκεκριμένο ύφος γραφής, αλλιώς δεν...