What do you think?
Rate this book
Omheind
Lydia's geheugen is door Alzheimer aangetast. Haar zoon Thomas probeert het verhaal van zijn afkomst eindelijk te achterhalen nu ze in het verleden leeft. Petra, zijn zus, heeft heel andere herinneringen aan hun jeugd, die getekend zijn door jaloezie. Kleindochter Tommy ontdekt dankzij haar eigen liefdesverhaal in Jordanië uiteindelijk de geschiedenis van haar oma, die bepaald werd door politieke gebeurtenissen. En ze achterhaalt dat het woord `paradijs eigenlijk `omheind gebied betekent. Even omheind als eenieders herinneringen.
208 pages, Paperback
First published August 1, 2014
7 people want to read
About the author
Hilde Keteleer
22 books5 followersHilde Keteleer is een Vlaamse dichter, schrijfster en literair vertaalster.
Hilde Keteleer in de Nederlandstalige Wikipedia
Hilde Keteleer in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Hilde Keteleer is a Flemish poet, writer and literary translator.
Hilde Keteleer in de Nederlandstalige Wikipedia
Hilde Keteleer in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Hilde Keteleer is a Flemish poet, writer and literary translator.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
March 3, 2023
Citaat : Omheind. Misschien is het stom van me, maar het lijkt me dat dat strenge woord met zijn gesloten klanken iets zegt over onze volgestouwde, begrensde wereld, terwijl 'paridaeza' met doet denken aan de woestijn, waar je blik naar hartenlust kan rondzwerven en waar er ook altijd lucht en licht in je hoofd kan waaien. Och Simon je hebt er geen idee van hoe graag ik oma hierheen zou brengen en al die omheiningen in haar hoofd slopen.
Review : Hilde Keteleer (°1955) is auteur, docente literaire creatie en literair vertaalster uit het Duits en het Frans. Ze was 10 jaar redactrice van het literaire tijdschrift Deus ex Machina en was vanaf 2005 tot begin 2012 bestuurslid van de auteursvereniging PEN Vlaanderen. Sinds 2013 is ze voorzitter van de adviescommissie Literaire Tijdschriften van het Vlaams Fonds voor de Letteren. In 2001 verscheen bij de Wereldbibliotheek 'Al wat winter is en waar,' haar poëziedebuut, in 2003 de tweetalige bundel 'Twee vrouwen van twee kanten / Entre-deux' met haar Franstalige Belgische collega Caroline Lamarche, en in 2004 de bundel 'Deuren' (WB). Ze debuteerde als romanauteur in 2009 met het zeer mooie 'Puinvrouw in Berlijn' (uitgeverij Vrijdag), dat op de longlist van de Gouden Uil 2010 terecht kwam. In 2011 schreef ze 'De brug van dromen, Op weg naar het nieuwe Mozambique' (Lannoo). En nu is er haar nieuwe roman, 'Omheind' verschenen bij uitgeverij Vrijdag.
Het centrale hoofdpersonage in deze roman is de grootmoeder. Lydia's geheugen is door Alzheimer aangetast. Haar kinderen en kleinkinderen zijn getekend door mysteries in haar leven, waar zij alleen de ware toedracht van kent. Zoon Thomas probeert het verhaal van zijn afkomst eindelijk te achterhalen nu zijn moeder in het verleden leeft. Schrijnend is het moment dat de moeder denkt, dat de zoon, gezien de gelijkenis, haar geheime minnaar uit het verleden is. Petra, de zus van Thomas, heeft heel andere herinneringen aan hun jeugd, die getekend zijn door jaloezie. Kleindochter Tommy ontdekt dankzij haar eigen liefdesverhaal in Jordanie uiteindelijk de geschiedenis van haar oma, die bepaald werd door politieke gebeurtenissen. En ze achterhaalt dat het woord 'paradijs' eigenlijk 'omheind gebied' betekent. Even omheind als eenieders herinneringen. Kleinzoon Simon heeft het heel moeilijk met de dementie van zijn grootmoeder en gaat ook niet meer op bezoek, omdat hij de confrontatie niet aankan! Toch is zij de eerste aan wie hij vertelt, ondanks haar mistige geest, dat hij op een vriend verliefd is en dat hij vanaf nu als openlijk homo door het leven wil.
Hilde Keteleer laat vier personages hun verhaal verhaal vertellen om zodoende tot de reconstructie te komen, van het leven en de geheimen van het personage Lydia. Net als in 'Puinvrouw in Berlijn' werkt de auteur hier met zeer knap uitgewerkte personages die de basis vormen van een stevig uitgebalanceerd verhaal dat gesloten deuren naar heden en verleden opent.
Review : Hilde Keteleer (°1955) is auteur, docente literaire creatie en literair vertaalster uit het Duits en het Frans. Ze was 10 jaar redactrice van het literaire tijdschrift Deus ex Machina en was vanaf 2005 tot begin 2012 bestuurslid van de auteursvereniging PEN Vlaanderen. Sinds 2013 is ze voorzitter van de adviescommissie Literaire Tijdschriften van het Vlaams Fonds voor de Letteren. In 2001 verscheen bij de Wereldbibliotheek 'Al wat winter is en waar,' haar poëziedebuut, in 2003 de tweetalige bundel 'Twee vrouwen van twee kanten / Entre-deux' met haar Franstalige Belgische collega Caroline Lamarche, en in 2004 de bundel 'Deuren' (WB). Ze debuteerde als romanauteur in 2009 met het zeer mooie 'Puinvrouw in Berlijn' (uitgeverij Vrijdag), dat op de longlist van de Gouden Uil 2010 terecht kwam. In 2011 schreef ze 'De brug van dromen, Op weg naar het nieuwe Mozambique' (Lannoo). En nu is er haar nieuwe roman, 'Omheind' verschenen bij uitgeverij Vrijdag.
Het centrale hoofdpersonage in deze roman is de grootmoeder. Lydia's geheugen is door Alzheimer aangetast. Haar kinderen en kleinkinderen zijn getekend door mysteries in haar leven, waar zij alleen de ware toedracht van kent. Zoon Thomas probeert het verhaal van zijn afkomst eindelijk te achterhalen nu zijn moeder in het verleden leeft. Schrijnend is het moment dat de moeder denkt, dat de zoon, gezien de gelijkenis, haar geheime minnaar uit het verleden is. Petra, de zus van Thomas, heeft heel andere herinneringen aan hun jeugd, die getekend zijn door jaloezie. Kleindochter Tommy ontdekt dankzij haar eigen liefdesverhaal in Jordanie uiteindelijk de geschiedenis van haar oma, die bepaald werd door politieke gebeurtenissen. En ze achterhaalt dat het woord 'paradijs' eigenlijk 'omheind gebied' betekent. Even omheind als eenieders herinneringen. Kleinzoon Simon heeft het heel moeilijk met de dementie van zijn grootmoeder en gaat ook niet meer op bezoek, omdat hij de confrontatie niet aankan! Toch is zij de eerste aan wie hij vertelt, ondanks haar mistige geest, dat hij op een vriend verliefd is en dat hij vanaf nu als openlijk homo door het leven wil.
Hilde Keteleer laat vier personages hun verhaal verhaal vertellen om zodoende tot de reconstructie te komen, van het leven en de geheimen van het personage Lydia. Net als in 'Puinvrouw in Berlijn' werkt de auteur hier met zeer knap uitgewerkte personages die de basis vormen van een stevig uitgebalanceerd verhaal dat gesloten deuren naar heden en verleden opent.
October 16, 2024
Een mooi boek, temeer doordat ik het beluisterd heb en de auteur, die het verhaal voorleest, een zachte Vlaamse tongval heeft. Het verhaal gaat over de liefdesgeschiedenissen van twee Belgische vrouwen met mannen in het Midden Oosten, grootmoeder en kleindochter. Het plot vond ik niet overtuigend, maar hoe het is om iemand lief te hebben van een totaal andere cultuur in een totaal ander landschap vond ik betoverend en interessant. Ook de achtergronden van de ingewikkelde politieke verhoudingen in Jordanië, Libanon, en de Palestijnse gebieden, het tragische lot van de Palestijnse vluchtelingen zijn interessant, zeker nu. Ze vertelt daarover op een natuurlijke manier. De schrijfster zet allerlei luiken open, naar andere plekken, andere tijden, andere zienswijzen en verbindt dat met voor ons gewone levens.
November 1, 2018
Dit boek begon beter dan het eindigde. Er zitten veel goede dingen in; generationeel trauma, filosoferen over het geheugen, hoe verschillende mensen dezelfde gebeurtenis op een totaal andere manier ervaren. Dat zijn allemaal thema's die ik interessant vind.
Toch begon dit boek na een tijdje serieus te strompelen: niet genoeg interne spanning? Veel te weinig ontwikkeling van de personages? Nogal zwak proza? Al die dingen, denk ik.
Toch begon dit boek na een tijdje serieus te strompelen: niet genoeg interne spanning? Veel te weinig ontwikkeling van de personages? Nogal zwak proza? Al die dingen, denk ik.
October 1, 2024
Geschiedenis is niet wat er is gebeurd, geschiedenis is wat mensen zich herinneren. Dit lijkt een van de uitgangspunten te zijn die Hilde Keteleer op verschillende manieren uitwerkt in Omheind. Zo koppelt ze de ervaring van het samenleven in een Vlaams gezin aan het samenleven van volken in het Midden-Oosten aan elkaar. Hoe werken de opvattingen en inzichten van de verschillende personen door in hun leven en hoe beïnvloeden zij zo de geschiedenis weer. Gaandeweg worden nog andere thema's aangestipt. Dik zijn. Omgaan met problemen. Homoseksualiteit. Wat me geraakt heeft is de liefde van de Vlaamse Tommy voor Falah, een Bedoeine gids. Keteleer behandelt deze relatie zonder in vooroordeel te vervallen en toont het grijze gebied tussen beider beleving waar het aankomt op ieders autonome gevoel. Ja, met veel genoegen gelezen. Alleen het slot is misschien wat abrupt en vraagt wel wat van mijn bereidheid om te geloven. Maar het zou kunnen, waarom niet?
Tommy over haar communicatie met Falah: We hebben dus geen taal gemeenschappelijk waarin we thuis zijn als in onze moedertaal, waarin we zo vertrouwd zijn dat we de intimiteiten van onze zielen kunnen benoemen. Daardoor worden de woorden minder belangrijk dan de blikken, de gebaren, de vertrouwdheid waarmee we elkaars lichaam delen. Ongemerkt worden de beperkingen van onze verbale communicatie een kans in plaats van een barrière. Wat er in het begin was: de blik van de begeerte, het betasten van elkaars hard- en zachtheid, behoudt zijn gewicht. Het slijt niet omdat het een houvast wordt als de taal tekortschiet. (pag. 106)
Tommy over haar communicatie met Falah: We hebben dus geen taal gemeenschappelijk waarin we thuis zijn als in onze moedertaal, waarin we zo vertrouwd zijn dat we de intimiteiten van onze zielen kunnen benoemen. Daardoor worden de woorden minder belangrijk dan de blikken, de gebaren, de vertrouwdheid waarmee we elkaars lichaam delen. Ongemerkt worden de beperkingen van onze verbale communicatie een kans in plaats van een barrière. Wat er in het begin was: de blik van de begeerte, het betasten van elkaars hard- en zachtheid, behoudt zijn gewicht. Het slijt niet omdat het een houvast wordt als de taal tekortschiet. (pag. 106)
Displaying 1 - 4 of 4 reviews