Sterremeer

by F. Springer

Nikko ontmoet Felix Sterremeer tijdens hun keuring voor de militaire dienst. In de jaren die volgen, kruisen hun paden elkaar herhaaldelijk. Sterremeer is een gedoemd man en Nikko zal zich pas laat, te laat realiseren dat hij ongewild een rol speelt bij de voltrekking van Sterremeers noodlot.

Genres: Fiction, Dutch Literature, Roman, Literature

95 pages, Paperback

First published January 1, 1990

About the author

F. Springer (15 January 1932 – 7 November 2011) was the pseudonym of Carel Jan Schneider, a Dutch foreign service diplomat and writer.

Schneider was born in Batavia, Dutch East Indies. He spent World War II in a Japanese internment camp,[1] and afterward lived and worked in New Guinea, New York, Bangkok, Brussels, Dhaka, Luanda, East Berlin (he was the next-to-last Dutch ambassador there[1]), and Tehran all of which have served as locations for the novels and stories which he has published.

His laconic style is reminiscent of F. Scott Fitzgerald or Graham Greene,[1] and he often adopts an ironic perspective on his often tragic subject matter, such as in Teheran, een zwanezang, a love story set against the background of the Iranian Revolution. Especially important in his work is the Netherlands Indies[2] and the concept of tempo doeloe, the nostalgia associated with life in the former Dutch colonies in the East.[1]

For Bougainville he received the Ferdinand Bordewijk award in 1982 and was awarded the Constantijn Huygens Prize for his entire work in 1995. He died in The Hague.

Reviews

[Marlie Verheggen · Rating 5 out of 5]

Een epos in 88 bladzijden in een heerlijke pompeuze stijl.

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

F. Springer schreef in 1990 het boekenweekgeschenk, een novelle over vriendschap en vermeend literair talent, Felix Sterremeer is de centrale figuur, de ik-figuur en verteller is Nikko, die Felix al van de middelbare school in Den Haag kent en later weer tegen komt. Felix schrijft gedichten die nauwelijks verkocht worden, maar hij zoekt erkenning en lijkt die te vinden bij een Amerikaanse vrouw, Robie die veel in hem ziet. Nikko en zijn vrouw Dorien reizen met de Amerikalijn van Rotterdam naar New York, samen met Felix en Robin. Robin stort haar hart uit bij Felix over haar eigen literaire pretenties en kijkt daarbij te diep in het glas. In New York komen ze in een snobistisch milieu terecht dat door Springer met de nodige ironie wordt beschreven. Dit maakt het boek onderhoudend. Het laatste deel wordt melancholiek, de schellen vallen de hoofdpersonen van de ogen, het verhaal krijgt daar een extra laag. Dronken mensen spreken vaak de waarheid, ook ten koste van hen zelf. Het verhaal eindigt met een flashback, ruim twintig jaar later, als de kinderen volwassenen zijn geworden en de pretenties van de volwassenen deels in rook zijn opgegaan. Het thema, vermeende literaire roem, past goed bij een boekenweekgeschenk.

[Zoë · Rating 3 out of 5]

Alle boekenweekgeschenken in omgekeerde chronologische volgorde lezend, is dit het eerste boek waarbij de gebruikte taal onmiskenbaar uit een andere tijd komt. Ik moet zeggen, dat maakte dit boek niet minder leesbaar. Het leest vlot weg in een vlot verhaal met een (ietwat voorspelbaar) indrukwekkend einde.

[Gerard Hofman · Rating 5 out of 5]

In het begin begon het boekje veelbelovend, leek daarna af te zakken maar uiteindelijk eindigde het spectaculair. Ik voelde alsof ik een variant op "The Great Gatsby" aan het lezen was, maar dat is alleen maar positief bedoelt. Er bestaan toch grote boeken in de Nederlandse literatuur.

[Eugene Van Diepen · Rating 2 out of 5]

Sterremeer is een boekenweekgeschenk. En die vallen meestal tegen. Sterremeer is hier een uitgelezen voorbeeld van.
De voorlaatste vijf tot tien bladzijden grijpen je uiteindelijk wel, maar de aanloop daarnaar is vrij lang en slechts soms vervelend.

[Mike · Rating 5 out of 5]

wat een patsers wat de kaolo ik had dit vier ofzo jaar geleden gelezen en toen dacht ik dat de hoofdpersoon wel slayde maar ik lees dit opnieuw en zowel de hoofdpersoon en in mindere mate zijn vrouw zijn patsers het is ook wel een tragisch verhaal maar ze zijn patsers

[Cees Onderwater · Rating 4 out of 5]

Verrassend leuk boekje, boekenweekgeschenk in 1990, dus 33 jaar geleden! Ik pikte het op in een buurtbiebje, wat een heerlijk fenomeen is dat. In een vlotte stijl, vol ironie, vertelt Springer een bij vlagen hilarisch, maar uiteindelijk tragisch verhaal. Een toppertje!

[Debbie Van steenpaal · Rating 5 out of 5]

Dit boek heeft m'n interesse in Springer gewekt. Het moet ergens begin jaren negentig geweest zijn. Ik heb al z'n boeken verslonden. Heerlijke schrijfstijl, heerlijk avontuurlijk leeswerk c

[Alexis · Rating 3 out of 5]

Enigszins schrijnende novelle over gebroken dromen. Het verhaal gaat over de - vriendschap is een groot woord - tussen de verteller en de jonge dichter Felix Sterremeer. Zo'n prachtige naam is een groot dichter waardig, en Sterremeer wordt door een beeldschone en steenrijke Amerikaanse die in Europa op reis is, aan de haak geslagen. De hoofdpersoon maakt alles op afstand mee. In korte episodes vanaf de eerste kennismaking met Sterremeer bij de dienstkeuring en latere ontmoetingen ontvouwt zich het drama door de jaren heen. Ondertussen volgt de verteller een deftige burgerlijke carrière als jurist, trouwt en krijgt brave kindertjes. De personages dragen het boek, de ontknoping is Shakespeariaans. Stilistisch heeft het boek soms iets oubolligs, iets deftig-burgerlijks, maar het is ook compact en sterk in details, en de psychologie van de personages staat onder spanning. Met name Robie, de vrouw van Sterremeer, zal me bijblijven. Drie en een halve ster, de schrijver krijgt aftrek voor zinnetjes als "De gedistingeerde petmans meldde zich persoonlijk" of "Toen we na een pittig salvo van bon-mots waren uitgelachen". De kracht zit in ernstige menselijke tekortkomingen, misverstanden en scheve verhoudingen onder alle wellevendheid, wat al in de titel treffend tot uitdrukking komt. Men roemt de ironie van Springer, maar de tragiek in zo'n naam als Sterremeer gaat veel dieper dan ironie.

[weaverannie · Rating 4 out of 5]

Boekenweekgeschenk van 1990.
Nikko, verteller van dit verhaal, ontmoet tijdens de keuring voor militaire dienst Felix Sterremeer. Hun wegen kruisen elkaar telkens weer. Als Nikko wordt uitgezonden naar New York, blijkt ook Sterremeer op het schip te zijn, samen met zijn Amerikaanse vrouw Robie, dochter van rijke ouders.
Ze trekken in Amerika veel samen op, hun kinderen zijn bevriend.
Het is niet helemaal duidelijk wat de kinderjuffrouw in het verhaal doet, behalve lui zijn en werk ontlopen.
Felix probeerde dichter te zijn, maar het succes dat hij dacht te hebben, ontglipte hem steeds. Hij is zozeer bezig met zichzelf, dat hij nauwelijks aandacht heeft voor zijn vrouw.
Een boekje om in één keer uit te lezen.

[Herman · Rating 4 out of 5]

Doorgaans zijn de Boekenweeggeschenken niet om over naar huis te schrijven. Je krijgt de indruk dat veel auteurs een la hebben open getrokken om daar een eerder afgekeurd idee uit te trekken.

Niets van dat alles bij F. Springer, die met Sterremeer een klein juweeltje heeft afgeleverd. Indertijd kennelijk gemist, maar nog altijd springlevend dankzij de vlotte schrijfstijl van Springer die - inderdaad - de ironie niet schuwt.

Edward Albee kijkt mee over zijn schouder en ziet dat het goed is.

[Gerard · Rating 5 out of 5]

Voor wie niet goed begrijpt wat ironie is, is dit verplichte kost. De ironie spat van de bladzijden af. Vlot geschreven verhaal met een onderwerp dat zelfs niet-literatuur-liefhebbers zullen kunnen waarderen. Als je maar de ironie tussen de regels door kunt lezen.

[Ineke · Rating 3 out of 5]

Een mooi klein boekje. Wat begint met een nogal oubollige ontmoeting tussen twee jongemannen bij de keuring voor militaire dienst, ontvouwt zich tot een op luchtige toon verteld drama over gefnuikt kunstenaarschap.

[Maarten · Rating 3 out of 5]

Ik lees de verzameling boekenweekgeschenken, geërfd van mijn vader, van oud (1939) naar nu.

Boekenweekgeschenk 1990
Een aardig verhaal met een wat voorspelbaar einde. Wel wat teveel beschrijvingen van personen die geen rol in het verhaal hebben.

[Henk Kleij · Rating 3 out of 5]

Aardige, onderhoudende novelle van F. Springer, 35 jaar geleden uitgekomen als boekenweekgeschenk.
Het boek speelt zich met name af in de jaren '50 en '60 van de vorige eeuw en doet gedateerder aan dan de romans van deze schrijver.

[MG · Rating 1 out of 5]

quite boring 😭

[Jonas Buijs · Rating 1 out of 5]

boring, thats all i can say, just very boring

[Sam · Rating 1 out of 5]

i found it boring...

[Bart · Rating 4 out of 5]

Boekenweekgeschenk 1990. Verhaal is mooi en neemt je mee. Taalgebruik is enigszins oubollig. Als je iets van Springer wil lezen, is dit een goed boek om mee te beginnen.

[Hugo Van Zoest · Rating 4 out of 5]

Prachtig werkje ( boekenweekgeschenk) van Springer

[Errol Orhan · Rating 4 out of 5]

Sterremeer stond al een tijdje bij mij in de kast en waarschijnlijk heb ik het nooit gelezen omdat ik van F.Springer nog een ander boekje bezit getiteld 'Zaken Overzee'. Er zal weinig mis zijn met dit laatste werkje, maar de uitgave die bij mij in de kast staat is onleesbaar door het kleine lettertype. Het is oneerlijk, maar daardoor bouw je direct een aversie op tegen andere boekjes van meneer Springer.

Wat een zonde, want Sterremeer is absoluut te moeite waard. Met de 95 pagina's ben je er zo doorheen, maar er mag niet vergeten worden dat het een Boekenweekgeschenk is. En wel een van de betere. Springer weet direct een zekere spanning in te bouwen. De ik-persoon, Springer zelf, en Felix Sterremeer hebben een vreemde soort vriendschap: waar Springer een redelijk mainstream character is (huisje, boompje, beestje) is Sterremeer zelf een beetje een pretentieuze flapdrol, maar wel een van het vermakelijke soort. Ze passen eigenlijk niet echt bij elkaar, maar soms ontstaat er een raar soort vriendschap tussen twee mensen die eigenlijk vrij weinig met elkaar te maken hebben. Vaak wordt deze vriendschap belicht vanuit het perspectief van degene die deze vriendschap onderhoud uit fascinatie voor de vreemde eend in de bijt. Sterremeer valt ook in deze categorie. Waarom de vreemde eend de vriendschap echter in stand houd wordt eigenlijk niet duidelijk. Misschien doet hij het wel omdat hij eenzaam is en eigenlijk al lang blij is het onderwerp van fascinatie te zijn. Dat denk ik wel, maar dat doet er niet toe.

Het aardige van Sterremeer is dat de fascinatie van Springer voor Sterremeer zich nooit ontwikkelt tot een obsessie, terwijl je als lezer op een gegeven moment toch wel echt wil weten hoe deze in Nederland zo mislukte dichter het helemaal heeft kunnen maken. En dan begint de ontknoping zich te ontspinnen, voor je het weet kan je niet meer stoppen met lezen omdat je wil weten of je vermoedens kloppen, en dan is het boekje uit en denk je: Jezus...

[Grada (BoekenTrol)]

Een gered boek: Moem moest het zeer gewaardeerde "Kantoorpaleis" verlaten en zocht nieuwe lezers voor de boeken die daar stonden. Dit is er één van.

Het gaat op reis wanneer ik het heb gelezen.

[Anton Segers · Rating 3 out of 5]

Mooi. De combinatie, die wat Marnix Gijsenachtig aandoet, van Hollandse nuchterheid in de formulering en verborgen verdriet, dat te laat beseft wordt - zo eigen aan Springer - werkt hier goed.

[Wil van_der_Heide · Rating 2 out of 5]

zoals in de libelle: erg zoet met een bittere nasmaak

[lethe]

Read up to page 50, leafed through the rest.