Το βιβλίο απευθύνεται σε προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές ιστορικών τμημάτων καθώς και άλλων ανθρωπιστικών κοινωνικών και πολιτικών επιστημών που επιθυμούν να κατανοήσουν σε βάθος πώς γράφεται μια ιστορική μελέτη, πώς χειρίζεται ο ιστορικός τις πηγές του και ποια είναι τα μεθοδολογικά εργαλεία της επιστήμης του. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί από αναγνώστες που ενδιαφέρονται για την επιστημονικότητα αλλά και τη χρήση της ιστορίας. Ειδικότερα το βιβλίο αυτό παρουσιάζει με απλό και κατανοητό τρόπο: • τι είναι ιστορία και ποιο είναι το έργο του ιστορικού • τη σταδιακή εξέλιξη της ιστορικής επιστήμης στην πορεία του χρόνου • τις πηγές του παρελθόντος και τη θέση της ιστορίας ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν • τη θεωρία, τις μεθόδους, τα εργαλεία και τα βασικά στοιχεία της συγγραφής μιας ιστορικής μελέτης Για την επίτευξη αυτών των στόχων το προτεινόμενο εγχειρίδιο • σχεδιάζεται με βάση τα ερωτήματα που θέτουν οι φοιτητές κατά την πρώτη συνάντησή τους με την ιστορική επιστήμη και ξεκινά από προβληματισμούς, όπως: ότι η ιστορία δεν έχει χρέος να αναπαριστά ό,τι ακριβώς συνέβη σε μία δεδομένη χρονική στιγμή, ότι τα ιστορικά γεγονότα δεν υπάρχουν πριν τα αναδείξουν οι ιστορικοί, ότι η ιστορία δεν «γράφεται από τους νικητές» αλλά ούτε επαναλαμβάνεται. • έχει τη μορφή ανάλυσης ενός σύγχρονου πανεπιστημιακού μαθήματος: απαρτίζεται από κεφάλαια που αντιστοιχούν σε παραδόσεις, περιλαμβάνουν μαθησιακούς στόχους, ασκήσεις και προτεινόμενη βιβλιογραφία για περαιτέρω μελέτη • κάθε κεφάλαιο εμπλουτίζεται με παραδείγματα που βοηθούν στην κατανόηση δυσνόητων θεωρητικών ζητημάτων και τα οποία αντλούνται από τη σύγχρονη πραγματικότητα, ή ακόμη και από το σύγχρονο κινηματογράφο (π.χ. για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι ιστορίες των ατόμων/ηρώων συναντώνται, συναρθρώνονται και αλληλοεπηρεάζονται αλλά υπερκαθορίζονται από εθνικές ή και παγκόσμιες ιστορικές εξελίξεις μιας περιόδου).
Δυο πράγματα κράτησα από το βιβλίο, πέρα από την εξαιρετική προσπάθεια της συγγραφέως να παρουσιάσει με καθαρή σκέψη της ιστορία της Ιστορίας και τις μεθόδους της. 1. Πως ο ιστορικός ανήκει στην εποχή του και 2. πως η αντικειμενικότητα της ιστορία είναι σχεδόν αδύνατη λόγω της υποκειμενικότητας των πηγών αυτής.
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, για τον καθένα που θέλει να γνωρίζει και να κατανοήσει την επιστήμη της ιστορίας και την πορεία της. Μέσω της μελέτης του, διαπίστωσα ότι η ιστορία αλλάζει, παρά το ότι το παρελθόν μένει το ίδιο, ότι ο ιστορικός πρέπει να συμφιλιωθεί με την άγνοιά του, να την παραδεχτεί αν χρειαστεί, ότι πρέπει να φτιάξουμε το παζλ με όσα κομμάτια έχουμε, ότι πολλές φορές σημαντικά είναι όσα λείπουν, ότι η γνώση μας για το παρελθόν δεν οφείλεται στην πληθώρα του υλικού αλλά στα ερωτήματα που θέτουμε στο υλικό αυτό, ότι η ιστορία απαιτεί διεπιστημονικότητα, ότι έχουν γραφτεί ιστορικές μελέτες βασισμένες στη μελέτη μιας λεπτομέρειας ή συμπεριφοράς, ότι όλοι οι λαοί έχουν ιστορία αλλά γνωρίζουμε μόνο λίγων από αυτούς, ότι η αντικειμενικότητα είναι ουτοπία, κτλ. Γνώρισα τον Καρ, τον Μπλοχ, τον Φεβρ, τον Μπροντέλ, τον Λε Γκοφ και κάποια από τα έργα τους, και φυσικά αγάπησα και πάλι την ιστορία, αυτή τη φορά όχι μόνον επιφανειακά!