What do you think?
Rate this book
Felietony
„Felietony” Ewy Szumańskiej to wybór tekstów publikowanych na łamach „Tygodnika Powszechnego” w latach 1982-2010, także tych, które zostały zdjęte przez cenzurę i ukazały się w prasie drugiego obiegu.
Pisarka, podróżniczka i satyryczka, legendarna „Młoda Lekarka”, zmuszona do odejścia z Polskiego Radia po wprowadzeniu stanu wojennego, zaczęła współpracować z „Tygodnikiem Powszechnym” w latach 80., by przez kolejne trzydzieści lat komentować to, jak zmienia się świat, ludzie wokół niej oraz ona sama. Ostatni felieton, w którym Ewa Szumańska pożegnała się z czytelnikami, opublikowała w październiku 2010 roku – pół roku przed śmiercią.
Tematyka felietonów jest różnorodna. Szumańska pisała przede wszystkim o bieżących wydarzeniach w kraju i na świecie, o ukochanym Wrocławiu. Znalazło się także miejsce na wspomnienia z podróży do krajów afrykańskich, przy tym często pod osłoną afrykańskich doświadczeń autorka przekazywała analizę aktualnej sytuacji politycznej i społecznej w Polsce, którą wnikliwi czytelnicy odczytywali bezbłędnie. Każdy tekst zawierał jakąś niezgodę na panujący system polityczny.
Felietony z lat późniejszych opisują polskie meandry transformacji politycznej i społecznej, są trafną analizą współczesnych mediów, krytyką polityków za karykaturalny język, brak kultury i inne przywary. Szumańska w swych tekstach w humorystyczny sposób wytyka także wady współczesnego społeczeństwa – próżność, podążanie za modą, konsumpcjonizm. Zwykłe problemy dnia codziennego stają się punktem wyjścia do rozważań nad losem ludzkości, relacją człowieka z Bogiem czy starością i śmiercią.
W książce zawarta jest także obszerna sylwetka Ewy Szumańskiej pióra Anny Matei.
Pisarka, podróżniczka i satyryczka, legendarna „Młoda Lekarka”, zmuszona do odejścia z Polskiego Radia po wprowadzeniu stanu wojennego, zaczęła współpracować z „Tygodnikiem Powszechnym” w latach 80., by przez kolejne trzydzieści lat komentować to, jak zmienia się świat, ludzie wokół niej oraz ona sama. Ostatni felieton, w którym Ewa Szumańska pożegnała się z czytelnikami, opublikowała w październiku 2010 roku – pół roku przed śmiercią.
Tematyka felietonów jest różnorodna. Szumańska pisała przede wszystkim o bieżących wydarzeniach w kraju i na świecie, o ukochanym Wrocławiu. Znalazło się także miejsce na wspomnienia z podróży do krajów afrykańskich, przy tym często pod osłoną afrykańskich doświadczeń autorka przekazywała analizę aktualnej sytuacji politycznej i społecznej w Polsce, którą wnikliwi czytelnicy odczytywali bezbłędnie. Każdy tekst zawierał jakąś niezgodę na panujący system polityczny.
Felietony z lat późniejszych opisują polskie meandry transformacji politycznej i społecznej, są trafną analizą współczesnych mediów, krytyką polityków za karykaturalny język, brak kultury i inne przywary. Szumańska w swych tekstach w humorystyczny sposób wytyka także wady współczesnego społeczeństwa – próżność, podążanie za modą, konsumpcjonizm. Zwykłe problemy dnia codziennego stają się punktem wyjścia do rozważań nad losem ludzkości, relacją człowieka z Bogiem czy starością i śmiercią.
W książce zawarta jest także obszerna sylwetka Ewy Szumańskiej pióra Anny Matei.
472 pages, Paperback
Published January 1, 2015
4 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
December 15, 2021
Felietony najróżniejsze: błyskotliwe, mądre, takie z którymi się nie zgadzam, takie z którymi trudno się nie zgodzić, niektóre pisane z pewną gorzką manierą, inne z wyostrzonym zmysłem uchwytywania świata w odpowiednich słowach. Doskonałe źródło do badania cenzury, stanu polskiego społeczeństwa przełomu epok, polskiej mentalności i ludzkiej natury. Plus za porządnie przygotowane i estetyczne wydanie. 💚
Displaying 1 of 1 review