De val van mijn moeder

by Ernst Timmer

Joost Beekman, het alter ego van de schrijver, beschrijft hoe zijn moeder na een val haar arm breekt en een ongeplande reis door zorgland maakt.

Hij schildert de aftakeling als een avontuur. In hilarische korte hoofdstukjes reist de lezer mee met de oude moeder, die nauwelijks weet wat haar overkomt, maar die monter het hele zorgtraject aflegt. Als in een roadmovie trekt een bonte stoet van dokters en zorgfunctionarissen, verpleegkundigen en verzorgsters, helpenden en maatschappelijk werksters voorbij.

De verteller neemt de gelegenheid te baat om terug te blikken op het leven van zijn moeder, een vrouw die haar leven lang heeft geprobeerd om mensen te helpen, maar die nu zelf afhankelijk is geworden van hulp.

Naast schrijver is Ernst Timmer ambulant begeleider in de gehandicaptenzorg. Voorheen schreef hij onder meer Zwarte ogen (2003) en De Noordzee opening (2010), die beide op de longlist van zowel de ako als de Libris Literatuurprijs stonden. Met de roman De stille omgang stond hij op de shortlist van de Libris Literatuurprijs. InS 2013 verscheen de roman Florijn, die lovend werd ontvangen.

Over

‘Timmer heeft de literatuur verrijkt met dit aandoenlijke hulpverleningsboek.’ NRC HANDELSBLAD ****

‘Zelden heb ik zo’n indringend beeld van de zorg in Nederland gekregen. (…) Een boek dat je zeker bijblijft.’ ROB SCHOUTEN, TROUW

‘Een pakkende en geestige roman.’ DE GROENE AMSTERDAMMER

‘Een hilarisch boek waarvan de tekst min of meer is uitgebeend tot op het bot. Perfect zomerleesvoer!’ DWDD MAGAZINE

Over Zwarte

‘Wat ik las was zo verrassend dat ik geen zin wou missen. De stijl was zo bijzonder dat ik geen woord wou missen.’
PIET GRIJS

217 pages, Kindle Edition

First published March 9, 2016

About the author

Ernst Timmer (1954) is romanschrijver. Hij debuteerde in 1989 met Het waterrad van Ribe, dat werd bekroond met het Gouden Ezelsoor. In 1993 verscheen Mallen, een bundel met de drie novellen 'Valetons verzamelwoede', 'Mallen' en 'Dwangposities'. Zijn roman De stille omgang verdiende in 1999 een Libris-nominatie, en de roman Zwarte Ogen uit 2003 stond op de longlist voor de Libris en de Ako-literatuurprijs en werd genomineerd voor de Gerard Walschap literatuurprijs van 2004.

Reviews

[Hanneke Wildschut · Rating 4 out of 5]

Schrijnende situaties overgoten met een sausje van humoristisch realisme. Joost probeert zijn moeder na een armbreuk zo goed mogelijk door het doolhof van de zorg te leiden. Moeder weet door haar vorderende dementie niet goed wat er met haar gebeurt, maar slaat zich er met haar aangeboren positivisme kranig doorheen. Kamergenotes wisselen en zorgen voor meer problemen en humor.
Dit boek laat zien waar de zorg wringt, waar kinderen machteloos staan en waar regels vaak voor mensen gaan. Herkenbaar voor mensen met oudere ouders, maar voor tieners misschien ook een aardig kijkje in de wereld van opa en oma.

[Ben G · Rating 2 out of 5]

Een boek waarin je even uit nieuwsgierigheid kijkt en daarna niet meer kunt stoppen. In een avond uitgelezen ! Ontluisterend hoe kwetsbaren en hulpbehoevenden door harteloze managers ingekapseld worden in protocollen, formulieren, computerstatistieken, strategieën en verdienmodellen. Heb zelf een werkzaam leven in de zorg doorgebracht en herken veel van de kille, "professionele" afstandelijkheid van de hogere echelons die de zorg ontmenselijken.

[Danielle Boute · Rating 4 out of 5]

Genoten van de woordgrappen van deze schrijver, het begint al bij de titel. Het is een aandoenlijk, aansprekend en tegelijkertijd kwetsbaar verhaal van hoe het leven kan lopen en waar je dan tegenaan loopt.

[Lana · Rating 4 out of 5]

Dit boek was een snel lezende boek. Dit was omdat ik dit interessant vond. Wies staat zeer positief in het leven, ook al zit zij zelf opgesloten. Ik vind dit een aanrader voor mensen die geïnteresseerd zijn in verzorging, psychologie, dokter,... De schrijver maakt leuke woordgrappen waardoor het lezen van dit boek leuker wordt.

[Remke · Rating 3 out of 5]

De droge registrerende schrijfstijl laat des te meer de treurigheid van de regels en ambtelijkheid van de zorg zien. De lotgevallen van de moeder doen me niet verlangen naar deze levensfase als je van de zorg afhankelijk wordt.

[Stef Smulders · Rating 4 out of 5]

Vlot geschreven tragikomisch verhaal over een man wiens moeder na een val in het ‘zorgcircuit’ terechtkomt. Geen aanklacht, gelukkig, en ook niet sentimenteel maar een droogkomisch verslag van het gestuntel van alle partijen, hoofdpersoon incluis. De onhebbelijkheden van de moeder zijn aandoenlijk. Rake beschrijvingen en heerlijk zinloos gemopper, vaak over taalkundige kwesties: ‘Bent u bekend met dit of bent u bekend met dat? Welke pennenlikker zou begonnen zijn die uitdrukking tegebruiken in de betekenis van ‘lijdt u aan’?’ ‘’Ik neem aan dat hij dat met jullie heeft gecommuniceerd?’ Communiceren is bij mij van oudsher: uit de kerkbank stappen, naar voren lopen en een stukje ongedesemd brood in ontvangst nemen. In de zorg betekent het: de zegen krijgen.’
‘Als mijn moeder en mijn broer elkaar zien, lopen ze met blote voeten over de scherven van de ongelukken die tussen hen hebben plaatsgevonden.’
‘Mijn moeder was een meester in boeiende gesprekken voeren met mensen die ze niet verstond.’
‘Mijn zwager was een fakir die onaangedaan plaatsnam op het spijkerbed van mijn moeders tolerante repressie: iedereen mag er zijn, maar floep jij alsjeblieft even een eind op.’

[Marco · Rating 2 out of 5]

Dat dit boek de aanbevelingssticker "DWDD boek van de maand' heeft zegt waarschijnlijk meer over het magere aanbod in die tijd dan over de kwaliteit van dit verhaal. Uitleggerig, niet grappig en een herhaling van zetten is wat me in al snel ging tegenstaan. Floep op met dat boek zou mevrouw Beekman zelf zeggen.

[Mirella Ducasteele · Rating 3 out of 5]

Humoristisch, bij tijden sarcastisch boek. De gebroken arm van een oude moeder leidt tot het steeds verder afglijden in het zorgsysteem en in de dementie. Zo herkenbaar. En herkenbaar is meestal mooi!

[Elisa Goudriaan · Rating 2 out of 5]

De meeste fragmenten in dit boek zijn eigenlijk net één zin te lang: de zin waarin Ernst Timmer meent te moeten duiden of benadrukken wat hij net beschreven heeft. Lezers kunnen echter heel goed voor zichzelf denken. Er wordt weinig aan de verbeelding overgelaten, wat jammer is, want de beschrijving over de aftakelende moeder en het gesteggel met zorginstanties is bij vlagen erg mooi.

[Robert Hoogstad · Rating 3 out of 5]

Met plezier gelezen, dit ' treurige gang door de zorgmolens- verhaal'. De familiegeschiedenis is er vaardig in verweven. Ontmoedigend om te moeten vernemen, hoe de zorg disfunctioneert en je beter maar niks op vrijdag kan overkomen. Regelmatig hard gelachen om de refelcties van de auteur en de onbedoeld komische reacties van zijn moeder. De waardering die het boek ten deel valt is terecht.

[Lonneke · Rating 4 out of 5]

Een tragikomisch boek over de ervaringen van een man als zijn moeder na een val in het ziekenhuis belandt en daarna niet meer naar huis kan. Een aanrader voor iedereen die in de zorg werkt of iets soortgelijks heeft meegemaakt!

[Bettina · Rating 5 out of 5]

Prachtig boek over de laatste levensfase.
Mooie details en eerlijk opgeschreven. Aanrader!

[Vince · Rating 3 out of 5]

leest redelijk makkelijk weg. aanrader voor als je in vergelijkbare situatie verkeerd of komt te verkeren. Schrijfstijl is niet helemaal je dat.

[Jacqueline · Rating 5 out of 5]

Aanrader voor pakkend verhaal door zorgland. En om van te leren......

[Mathea Boogert · Rating 4 out of 5]

Zeer herkenbaar!