What do you think?
Rate this book
Peer Gynt / Brand
Masterful versions of Ibsen’s two great verse plays by one of our greatest living poets, Geoffrey Hill
These two masterly and contrasting verse dramas by Ibsen made his reputation as a playwright. The fantastical adventures of the irrepressible Peer Gynt—poet, idler, procrastinator, seducer—draw on Norwegian folklore to conjure up mountains, kidnappings, shipwrecks, and trolls in an exuberant celebration of life; while Brand , an unsparing vision of an idealistic priest who lives by his steely faith, explores free will, sacrifice, and the self. This volume brings together the poet Geoffrey Hill’s acclaimed stage version of Brand with a new poetic rendering of Peer Gynt , published for the first time.
For more than seventy years, Penguin has been the leading publisher of classic literature in the English-speaking world. With more than 1,700 titles, Penguin Classics represents a global bookshelf of the best works throughout history and across genres and disciplines. Readers trust the series to provide authoritative texts enhanced by introductions and notes by distinguished scholars and contemporary authors, as well as up-to-date translations by award-winning translators.
These two masterly and contrasting verse dramas by Ibsen made his reputation as a playwright. The fantastical adventures of the irrepressible Peer Gynt—poet, idler, procrastinator, seducer—draw on Norwegian folklore to conjure up mountains, kidnappings, shipwrecks, and trolls in an exuberant celebration of life; while Brand , an unsparing vision of an idealistic priest who lives by his steely faith, explores free will, sacrifice, and the self. This volume brings together the poet Geoffrey Hill’s acclaimed stage version of Brand with a new poetic rendering of Peer Gynt , published for the first time.
For more than seventy years, Penguin has been the leading publisher of classic literature in the English-speaking world. With more than 1,700 titles, Penguin Classics represents a global bookshelf of the best works throughout history and across genres and disciplines. Readers trust the series to provide authoritative texts enhanced by introductions and notes by distinguished scholars and contemporary authors, as well as up-to-date translations by award-winning translators.
400 pages, Paperback
First published January 1, 1867
42 people are currently reading
218 people want to read
About the author
Henrik Ibsen
2,026 books2,104 followersHenrik Johan Ibsen was a major Norwegian playwright largely responsible for the rise of modern realistic drama. He is often referred to as the "father of modern drama." Ibsen is held to be the greatest of Norwegian authors and one of the most important playwrights of all time, celebrated as a national symbol by Norwegians.
His plays were considered scandalous to many of his era, when Victorian values of family life and propriety largely held sway in Europe and any challenge to them was considered immoral and outrageous. Ibsen's work examined the realities that lay behind many facades, possessing a revelatory nature that was disquieting to many contemporaries.
Ibsen largely founded the modern stage by introducing a critical eye and free inquiry into the conditions of life and issues of morality. Victorian-era plays were expected to be moral dramas with noble protagonists pitted against darker forces; every drama was expected to result in a morally appropriate conclusion, meaning that goodness was to bring happiness, and immorality pain. Ibsen challenged this notion and the beliefs of his times and shattered the illusions of his audiences.
His plays were considered scandalous to many of his era, when Victorian values of family life and propriety largely held sway in Europe and any challenge to them was considered immoral and outrageous. Ibsen's work examined the realities that lay behind many facades, possessing a revelatory nature that was disquieting to many contemporaries.
Ibsen largely founded the modern stage by introducing a critical eye and free inquiry into the conditions of life and issues of morality. Victorian-era plays were expected to be moral dramas with noble protagonists pitted against darker forces; every drama was expected to result in a morally appropriate conclusion, meaning that goodness was to bring happiness, and immorality pain. Ibsen challenged this notion and the beliefs of his times and shattered the illusions of his audiences.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
August 12, 2019
Hiç beklemediğim kadar beğendim. Brand’ta saplantılı ve uzlaşmasız dini fanatiklik ve bu fanatikliğin her türlü içeriği ve kişiliği ortadan kaldıran şekilciliği muazzam anlatılmıştı. Brand bir hristiyan rahibi, ancak pekala selefî de olabilirdi. Bunca öfkenin, gerçekte içinde yaşanılan sisteme yönelmiş bir öfke olduğu, devletin bunu son raddeye gelene dek, yani gerçek bir isyana dönüşene dek nasıl kullandığı falan çok hoş anlatılmıştı. Peer Gynt’te ise Brand’ın tam tersi bir karakterin, tam tersi yollar deneyerek benzer bir amaca ulaşmaya çalışmasını ve benzer bir başarısızlığa uğramasını görüyoruz. Peer Gynt’te kuzey mitolojisine bir parçacık hakim olmak gerekiyor, aksi halde oyun biraz çocuksulaşabiliyor. Bu iki oyunun aynı kitapta sunulması da bence çok doğru olmuş.
Ben aslında James Joyce’un Kahraman Stephen’ında Ibsen’den çokça bahsedilmesi üzerine bu kitabı okudum. Joyce’u etkileyenin ne olduğunu görebildiğimi sanıyorum. Brand’ın konusu, Peer Gynt’in de üslubundaki mizah itibariyle Kahraman Stephen’daki Ibsen göndermelerine uygun eserler olabileceğini düşünüyorum.
Ben aslında James Joyce’un Kahraman Stephen’ında Ibsen’den çokça bahsedilmesi üzerine bu kitabı okudum. Joyce’u etkileyenin ne olduğunu görebildiğimi sanıyorum. Brand’ın konusu, Peer Gynt’in de üslubundaki mizah itibariyle Kahraman Stephen’daki Ibsen göndermelerine uygun eserler olabileceğini düşünüyorum.
January 2, 2025
These two plays are not something one would read for pleasure, but more to get an understanding of why Ibsen is called the “Father of Modern Drama”, although to be honest I am not entirely sure why he is called that. “Brand” tells the story of a man who believes so strongly in a judging God that his entire life is based on extreme suffering even to the point of losing everything rather than give in to extremity, while “Peer Gynt” is a somewhat surreal story of a man who runs from every connection he makes or from every situation he finds himself in. The endings of both plays tend to bring the story to a questioning end as to whether they achieved what they sought or if it was worthwhile following their own path. Somewhat tedious at times, and often seemingly pointless, if nothing else at least Peer Gynt gave us “In the Hall of the Mountain King” which was written for the play.
January 14, 2024
Brand, dramatic poem written in 1866. Its central figure is a dynamic rural pastor who undertakes his religious calling with a blazing sincerity that transcends not only all forms of compromise but all traces of human sympathy and warmth as well. Brand’s God demands of him all or nothing, and Brand makes that same demand of others. Both moral hero and monster, Brand is torn by the anguish that his moral program demands he inflict on his family. He never hesitates, never stoops to the level of the petty compromisers and spiritual sluggards around him. Yet in the last scene, when Brand stands alone before his God, a thundering voice from on high repudiates Brand’s moral stance, and he is crushed in an avalanche. Brand is both a denunciation of small-mindedness and a tragedy of the spirit that would transcend it.
Peer Gynt, five-act verse play. The title character, based on a legendary Norwegian folk hero, is a rogue who will be destroyed unless he is saved by the love of a woman. Gynt a charming but lazy and arrogant peasant youth who leaves home to seek his fortune. Confident of success, he has one disastrous adventure after another. In one, he attends the wedding of a wealthy young woman he himself might have married. There he meets Solveig, who falls in love with him. He impulsively abducts the bride from her wedding celebration and subsequently abandons her. He then embarks on a series of fantastic voyages around the world, finding wealth and fame but never happiness. Finally, old and disillusioned, he returns to Norway, where Solveig, ever faithful and loving, welcomes him home, and he is redeemed.
Peer Gynt, five-act verse play. The title character, based on a legendary Norwegian folk hero, is a rogue who will be destroyed unless he is saved by the love of a woman. Gynt a charming but lazy and arrogant peasant youth who leaves home to seek his fortune. Confident of success, he has one disastrous adventure after another. In one, he attends the wedding of a wealthy young woman he himself might have married. There he meets Solveig, who falls in love with him. He impulsively abducts the bride from her wedding celebration and subsequently abandons her. He then embarks on a series of fantastic voyages around the world, finding wealth and fame but never happiness. Finally, old and disillusioned, he returns to Norway, where Solveig, ever faithful and loving, welcomes him home, and he is redeemed.
September 15, 2015
Kitap 2 kısımdar oluşuyor. Brand farklı bir oyun Peer Gynt farklı bir oyun. Brand "YA HEP YA HİÇ" ilkesi ile yaşamını sürdürürken Peer ise hayatını masalsı düşsel bir şekilde yaşamaktadır. Brand'ı okurken yer yer sıkılabiliyorsunuz.Çünkü olayları karşı tutumu net önceden kestirebiliyorsunuz. Peer ise daha ilk sayfalarda alaycılığı ile insanı içine alıyor. Bu kadar da olmaz acaba daha ne kadar saçmalayabilir diyerek güle güle okuyorsunuz. İvme ilk 100 sayfada böyle yükselerek giderken bir ara kendini tekrarlamaya başlıyor oyun . Son 50 sayfada bu durum toparlanıyor. Yazar oyunun çözümleme kısmını son 20 sayfaya saklamış.
Oyunların sahneye taşınması durumunu ele alıcak olursak: Brand daha kolay bir oyun .Peer ise mekan çeşitliliği ve kişi sayısı çokluğu ve olaylarında fazla oluşundan sahnede izlemesi yorucu bir oyun gibi geliyor bana.
Oyunların sahneye taşınması durumunu ele alıcak olursak: Brand daha kolay bir oyun .Peer ise mekan çeşitliliği ve kişi sayısı çokluğu ve olaylarında fazla oluşundan sahnede izlemesi yorucu bir oyun gibi geliyor bana.
May 27, 2025
2006’da ölümünün yüzüncü yılında başta Norveç’te ve tüm dünyada anılan
Henrik İbsen (d.1828-ö.1906) çağının tüm siyasi ve toplumsal çalkantılarını 1848
Devrimleri’ni, değişen ekonomik yapıyı ve buna uyum sağlayamayan toplumsal yapının
dönüşümünü eserlerine taşımış, büyük bir yazardır. Norveç’te geçirdiği sıkıntı ve
başarısızlıkla dolu yıllardan sonra “ev”den uzaklaşması ona başarıyı getiren en önemli
unsurdur. Ülkesini terk ettikten sonra özellikle İtalya ve Almanya’da yaşadığı yıllarda
yazdığı oyunlar, onun en çok bilinen oyunlarıdır. Dikkat edilirse İbsen’in ülkesi dışındaki
varoluşu belli bir yalnızlığa dayanmaktadır. Oyunlarda kahramanların çıktıkları
yolculuklarda izole olmaları onların varoluşun gerçek sırrına erişmek için konulmuş bir
koşul gibidir. Ama tam da bu yalnızlık her zaman halkın peşinden gitmeyeceği bir
yokluğu doğurur. Aslında oyunlarında kazandığı büyük başarı kitlelerin her zaman
barındırdığı ikircikli tavrın dile getirilmesiyle ortaya çıkar. Belki de bu çelişki onun en
büyük acısını oluşturuyordu. Çünkü İbsen her şeyden önce bireycidir, toplumsal bir
kurtuluşa inanmaz. Dahası halkı bu kurtuluşun bir parçası olmak istemediği için suçlar.
Anarşist, devrimci, ilerici kahramanlar söylemlerin birbirine karışması nedeniyle kendi
trajedilerini yaşarlar. Bilmedikleri bir duygunun etkisiyle, yine tanımlayamadıkları bir
uyanışın pençesine düşerler. Bu uyanış onları tüm yaşamlarını göz ardı etmelerini
sağlayacak fikirlerle donatır ama hiçbir kahraman kendi kurtuluşunu bu fikirler yoluyla
gerçekleştiremez. Kahramanların yazgısını kendilerine değil, İbsen’in sürekli değişen
düşüncelerine bağlamak gerekir. Kimi zaman ülküsel söylemlerin getirdiği katı bir
milliyetçilik anlayışıyla kimi zamansa devrimci bir bakışla tüm sistemi yakıp yıkmaktan
bahseden kahramanlar vardır. Romantizmin vaat ettiği düşsel bir dünya özlemi, İbsen
kahramanları için anlamsızdır. Oluşan işçi sınıfının gerçekleri bunu özümsemiş bir tiyatro
fikriyle ortaya çıkmalıdır. Artık burjuvaların entrikalarla dolu farsa yakın dünyası yerine,
büyük mutsuz kitlelerin acıları önem kazanmıştır. Bu bağlamda İbsen’in oyunlarındaki
mücadeleci ve yenilikçi kahramanlar kendilerini, dünyayı değiştirmenin özlemini
içlerinde duyumsarlar; ancak zayıf kişilikleri ve temel bir ahlak anlayışından yoksun
bulunmaları onları felakete sürükler.
Tüm oyunlarında bu ahlak yoksunluğunun, inançsızlığın, karmaşanın ve varoluş
bunalımının izleri açıkça görülür.
Rosmersholm adlı oyunda bir papazken kapıldığı özgürlük düşüncelerini kontrol
edemeyen Rosmer, içine düştüğü siyasi mücadelenin altından kalkamaz. Bu düşüşün
temel nedeni Rosmer’in gizlediği bir ahlaki gerçeğe dayanmaktadır.
John Gabriel Borgman çalıştığı bankayı soyduktan sonra evinin tavanarasında
utanç içinde yaşarken, dünyayı özgürlüğe kavuşturma hayalleri kurar.
Yaban Ördeği yine bir ahlaksızlık öyküsüdür. Birbirlerini aldatan ortakların iç içe
geçmiş yaşamları korkunç gerçeğin açığa çıkmasıyla trajik bir hale dönüşür. Oyunda
yıllarca beslenen yaban ördeği kusursuz bir metafor oluşturur.
Yapı Ustası Solness’te erdemsizliğinin kurbanı olan bir mimarın öyküsü, Hedda
Gabler’de hırslarının doğurduğu felaketle yüzleşemeyen bir kadını, Nora, bir Bebek
Evi’nde, bir kocanın istemeden de olsa karısın nasıl maddi ve manevi köleliğe
sürüklediğini konu alır ve toplumsal kurallara uyan bireyin özgürlüğünü nasıl yitirdiği
sergilenir.
Brand, İbsen’in tam olarak siyasi fikirlerinin olgunlaşmamış bir evresinde
yazılmış bir oyun gibidir. Diğer oyun kahramanları gibi o da çıktığı yolculukta varoluşun
anlamını kavrayacak büyük uyanışı yaşar. Bir papazdır, ama tanrıyı gömmekten söz eder;
tüm dünyayı değiştirmek için yola çıkmıştır, olanaksızı başarmak için vardır ve bu
cesareti gerçekten de ona güç vermektedir. Brand’ın farklılığı ve halkı etkilemesi
başlangıçta din çatısı altında yapılıyormuş gibi görünse de onu aşan pek çok yönü olduğu
söylenebilir. Coşkusu o kadar büyüktür ki, çevresindekileri kendi girdabına katabilir.
İçinde uyanan o yıkıcı gücü bastırmaya çalışmaz. Henüz ne olduğunu anlayamadığı,
tanımlayamadığı bu koca gücü nerede ve nasıl kullanacağını bilemez. Bunca sefaletin kol
gezdiği, dünyanın tüm nimetlerinin esirgendiği topraklarda tanrıyı aramak boşunadır.
Tanrı bu topraklardan çoktan çekip gitmiştir. O halde tanrının yerine istenci koymak
gerekir. Kendi yaşamına verdiği değer, insanları bu uyanışın bir parçası yapma çabası
sonunda boşunalığı dayatan anlamsız bir söyleve dönüşecektir.Bütün insanlığı
kapsayacak bir kilise yapmaya kalkışması, onun ancak aklının yettiği ölçüde bulduğu bir
karşılıktır. Ancak insanlık bundan çok daha fazla şey bekler ondan.
Peer Gynt’ün yolculuğu kendisine sunulan dünya nimetlerini, gerçekleşen
hayalleri ve en sonunda bir arınma arayışını içerir. Tüm yaşamı kendi hayal dünyasıyla
açıklayan ve dünyayı dolaşan Peer, sonunda yapayalnız bir biçimde geri döndüğünde
bulduğu tek şey bir zamanlar aldattığı sevgilisinin kolları olacaktır. Bir yargılama
içermeden pişmanlığı ve suçları ile geri dönen Peer’in suçlu olduğunu kabul etmesi bir
işe yaramaz. Şeytan bile onun yeterince günahkar olmadığını düşünür. Aslında bu
yolculuk sınırları olmayan hayal gücünün Tanrı’yı arayış hikayesidir. Peer’in içindeki
çocuksu masumluk, dünyevi günahların ve kötülüklerin üstesinden gelecektir. Küçücük
bir sevgi kırıntısı, geride bırakılan mutsuz insanları ve yıkımları affettirmeye yetecek
midir? İşte İbsen’in ustalığı burada ortaya çıkar. Oyunun açık sonu, tiyatro izleyicisi ya
da okuru için çok katmanlı yapıyı doğurur.
İbsen’in Dünya Tiyatrosu içindeki sağlam yeri tartışılmazdır. Ağlatan trajediler,
acıklı güldürüler, çıkmaz sokaklar ve kuru gürültülerden sıkılanlar için ağır İbsen
metinleri vazgeçilmezdir.
Henrik İbsen (d.1828-ö.1906) çağının tüm siyasi ve toplumsal çalkantılarını 1848
Devrimleri’ni, değişen ekonomik yapıyı ve buna uyum sağlayamayan toplumsal yapının
dönüşümünü eserlerine taşımış, büyük bir yazardır. Norveç’te geçirdiği sıkıntı ve
başarısızlıkla dolu yıllardan sonra “ev”den uzaklaşması ona başarıyı getiren en önemli
unsurdur. Ülkesini terk ettikten sonra özellikle İtalya ve Almanya’da yaşadığı yıllarda
yazdığı oyunlar, onun en çok bilinen oyunlarıdır. Dikkat edilirse İbsen’in ülkesi dışındaki
varoluşu belli bir yalnızlığa dayanmaktadır. Oyunlarda kahramanların çıktıkları
yolculuklarda izole olmaları onların varoluşun gerçek sırrına erişmek için konulmuş bir
koşul gibidir. Ama tam da bu yalnızlık her zaman halkın peşinden gitmeyeceği bir
yokluğu doğurur. Aslında oyunlarında kazandığı büyük başarı kitlelerin her zaman
barındırdığı ikircikli tavrın dile getirilmesiyle ortaya çıkar. Belki de bu çelişki onun en
büyük acısını oluşturuyordu. Çünkü İbsen her şeyden önce bireycidir, toplumsal bir
kurtuluşa inanmaz. Dahası halkı bu kurtuluşun bir parçası olmak istemediği için suçlar.
Anarşist, devrimci, ilerici kahramanlar söylemlerin birbirine karışması nedeniyle kendi
trajedilerini yaşarlar. Bilmedikleri bir duygunun etkisiyle, yine tanımlayamadıkları bir
uyanışın pençesine düşerler. Bu uyanış onları tüm yaşamlarını göz ardı etmelerini
sağlayacak fikirlerle donatır ama hiçbir kahraman kendi kurtuluşunu bu fikirler yoluyla
gerçekleştiremez. Kahramanların yazgısını kendilerine değil, İbsen’in sürekli değişen
düşüncelerine bağlamak gerekir. Kimi zaman ülküsel söylemlerin getirdiği katı bir
milliyetçilik anlayışıyla kimi zamansa devrimci bir bakışla tüm sistemi yakıp yıkmaktan
bahseden kahramanlar vardır. Romantizmin vaat ettiği düşsel bir dünya özlemi, İbsen
kahramanları için anlamsızdır. Oluşan işçi sınıfının gerçekleri bunu özümsemiş bir tiyatro
fikriyle ortaya çıkmalıdır. Artık burjuvaların entrikalarla dolu farsa yakın dünyası yerine,
büyük mutsuz kitlelerin acıları önem kazanmıştır. Bu bağlamda İbsen’in oyunlarındaki
mücadeleci ve yenilikçi kahramanlar kendilerini, dünyayı değiştirmenin özlemini
içlerinde duyumsarlar; ancak zayıf kişilikleri ve temel bir ahlak anlayışından yoksun
bulunmaları onları felakete sürükler.
Tüm oyunlarında bu ahlak yoksunluğunun, inançsızlığın, karmaşanın ve varoluş
bunalımının izleri açıkça görülür.
Rosmersholm adlı oyunda bir papazken kapıldığı özgürlük düşüncelerini kontrol
edemeyen Rosmer, içine düştüğü siyasi mücadelenin altından kalkamaz. Bu düşüşün
temel nedeni Rosmer’in gizlediği bir ahlaki gerçeğe dayanmaktadır.
John Gabriel Borgman çalıştığı bankayı soyduktan sonra evinin tavanarasında
utanç içinde yaşarken, dünyayı özgürlüğe kavuşturma hayalleri kurar.
Yaban Ördeği yine bir ahlaksızlık öyküsüdür. Birbirlerini aldatan ortakların iç içe
geçmiş yaşamları korkunç gerçeğin açığa çıkmasıyla trajik bir hale dönüşür. Oyunda
yıllarca beslenen yaban ördeği kusursuz bir metafor oluşturur.
Yapı Ustası Solness’te erdemsizliğinin kurbanı olan bir mimarın öyküsü, Hedda
Gabler’de hırslarının doğurduğu felaketle yüzleşemeyen bir kadını, Nora, bir Bebek
Evi’nde, bir kocanın istemeden de olsa karısın nasıl maddi ve manevi köleliğe
sürüklediğini konu alır ve toplumsal kurallara uyan bireyin özgürlüğünü nasıl yitirdiği
sergilenir.
Brand, İbsen’in tam olarak siyasi fikirlerinin olgunlaşmamış bir evresinde
yazılmış bir oyun gibidir. Diğer oyun kahramanları gibi o da çıktığı yolculukta varoluşun
anlamını kavrayacak büyük uyanışı yaşar. Bir papazdır, ama tanrıyı gömmekten söz eder;
tüm dünyayı değiştirmek için yola çıkmıştır, olanaksızı başarmak için vardır ve bu
cesareti gerçekten de ona güç vermektedir. Brand’ın farklılığı ve halkı etkilemesi
başlangıçta din çatısı altında yapılıyormuş gibi görünse de onu aşan pek çok yönü olduğu
söylenebilir. Coşkusu o kadar büyüktür ki, çevresindekileri kendi girdabına katabilir.
İçinde uyanan o yıkıcı gücü bastırmaya çalışmaz. Henüz ne olduğunu anlayamadığı,
tanımlayamadığı bu koca gücü nerede ve nasıl kullanacağını bilemez. Bunca sefaletin kol
gezdiği, dünyanın tüm nimetlerinin esirgendiği topraklarda tanrıyı aramak boşunadır.
Tanrı bu topraklardan çoktan çekip gitmiştir. O halde tanrının yerine istenci koymak
gerekir. Kendi yaşamına verdiği değer, insanları bu uyanışın bir parçası yapma çabası
sonunda boşunalığı dayatan anlamsız bir söyleve dönüşecektir.Bütün insanlığı
kapsayacak bir kilise yapmaya kalkışması, onun ancak aklının yettiği ölçüde bulduğu bir
karşılıktır. Ancak insanlık bundan çok daha fazla şey bekler ondan.
Peer Gynt’ün yolculuğu kendisine sunulan dünya nimetlerini, gerçekleşen
hayalleri ve en sonunda bir arınma arayışını içerir. Tüm yaşamı kendi hayal dünyasıyla
açıklayan ve dünyayı dolaşan Peer, sonunda yapayalnız bir biçimde geri döndüğünde
bulduğu tek şey bir zamanlar aldattığı sevgilisinin kolları olacaktır. Bir yargılama
içermeden pişmanlığı ve suçları ile geri dönen Peer’in suçlu olduğunu kabul etmesi bir
işe yaramaz. Şeytan bile onun yeterince günahkar olmadığını düşünür. Aslında bu
yolculuk sınırları olmayan hayal gücünün Tanrı’yı arayış hikayesidir. Peer’in içindeki
çocuksu masumluk, dünyevi günahların ve kötülüklerin üstesinden gelecektir. Küçücük
bir sevgi kırıntısı, geride bırakılan mutsuz insanları ve yıkımları affettirmeye yetecek
midir? İşte İbsen’in ustalığı burada ortaya çıkar. Oyunun açık sonu, tiyatro izleyicisi ya
da okuru için çok katmanlı yapıyı doğurur.
İbsen’in Dünya Tiyatrosu içindeki sağlam yeri tartışılmazdır. Ağlatan trajediler,
acıklı güldürüler, çıkmaz sokaklar ve kuru gürültülerden sıkılanlar için ağır İbsen
metinleri vazgeçilmezdir.
November 28, 2018
Brand
This tragedy depicts how a well-intentioned, believer of the Faith can become the antithesis of what the Faith stands for. Asserting a strict adherence to duty towards God, Brand condemns humanity except those who abandon everything – including love - for the cause. Here is no duplicitous mega-church preacher. Rather, Brand is a delusional and fanatical, self-ordained prophet who sacrifices everything for a God he never understands.
Peer Gynt
This is a difficult play to understand without some knowledge of Scandinavian folklore which hovers over the drama like a spirit. Here is a story of an everyman’s soul. A life’s worth is not determined by an occasional slip into sin, but by one’s commitment to engage in humanity as a positive force, in other words: to love. To dream one’s life away is a form of cowardice and the excuses one creates for not engaging will be ultimately exposed as fraud. Will regret atone?
This tragedy depicts how a well-intentioned, believer of the Faith can become the antithesis of what the Faith stands for. Asserting a strict adherence to duty towards God, Brand condemns humanity except those who abandon everything – including love - for the cause. Here is no duplicitous mega-church preacher. Rather, Brand is a delusional and fanatical, self-ordained prophet who sacrifices everything for a God he never understands.
Peer Gynt
This is a difficult play to understand without some knowledge of Scandinavian folklore which hovers over the drama like a spirit. Here is a story of an everyman’s soul. A life’s worth is not determined by an occasional slip into sin, but by one’s commitment to engage in humanity as a positive force, in other words: to love. To dream one’s life away is a form of cowardice and the excuses one creates for not engaging will be ultimately exposed as fraud. Will regret atone?
August 10, 2023
As Willy Russell once wrote, "Do it on the radio." Ibsen's play seems impossible; but I'm pretty sure the radio would not be a good choice. There are 40 scenes over five acts. Any attempt at realism or naturalism would be unwatchable. If one worked with intention and dedication for nine months or a year one might know the play well enough to consider putting it onstage the way Picasso would paint it or Bernini would sculpt it or Martha Graham would dance it. I read a handsome 1957 edition from The Heritage Press, with illustrations by Per Krohg that enhance the feeling of folk tale and are strong in their depiction of gesture and movement.
February 15, 2024
I only read Peer Gynt in Geoffrey Hill's wonderful translation. I was lured into it by listening to Alfred Schnittke's brilliant ballet score. But I don't know what to make of it. The play made a foul impression. I read it in bits and pieces before going to sleep, and it haunted my dreams. Gynt is an outrageous character and sadly foreshadows the prevailing ethos of our early 21st century.
May 9, 2019
I want to read Master Builder and will have to get a different edition. As much as I like Ibsen I just do not have time to read this one.
April 16, 2022
You can see my review of another translation of Peer Gynt here: https://www.goodreads.com/review/show...
And Brand here: https://www.goodreads.com/review/show...
And Brand here: https://www.goodreads.com/review/show...
November 24, 2022
Fanatizmin iyi niyetli olunsa da yol açabileceklerini gösteriyor.
February 2, 2023
Two contrasting verse drama one of fantastical adventures, Peer Gynt and Brand an exploration of iron faith and sacrifice.
January 24, 2020
Reading "Brand" for OLLI class on Ibsen.
November 28, 2016
Satisfied Tensions and Literary Delights Along the Way
Peer Gynt in particular defies expectations and narrative in a way that leaves dear reader aghast at times, and at times flummoxed, but never bored or entirely unfulfilled as the literary allusions and bon-bons mount up on the trail. The ending is surprisingly powerful given the expectations set up in the preceding acts and even the just-preceding scenes. This is a dialogue somewhat as in The Misanthrope or as in Hamlet in some ways, as the point is to get into the mind of the protagonist to be so fully and quickly transformed in a single instant at the denouement.
The Button Moulder in the final round of transformative encounters of the play have the power to self-eject from Peer all that makes him less than fully human, less than fully "Gyntian" and at the same time redeem him from all of his ideas of his enthroned Selfhood. At least that seems to have been Ibsen's intent and landing place. I suspect that, if it wasn't planned that way, that is how Ibsen ruled it would end once he saw such a compact whimsical play unravel toward its own native finale with such force as if entirely on its own.
I will say that Ibsen does seem to be projecting his somewhat Christian-Romantic idealism onto the play, contrary to Harold Bloom, and even contrary to the translator who've both expressed doubts about the finality of the ending and the durability of Ibsen's Christian idealist facade. It may be useful to keep in mind the philosophical tone that Peer and other characters so often espouse and the constant self-berating that develops around Peer despite his continued uncontested basic tenets of Gyntianism. When Peer finally sees the light, it is overpoweringly transformative for him, demolishing his former self, and it is commensurately touching and powerfully transformative for the reader. This cannot be an accident in a work that consciously models itself at all times on Faust II without an ostensible other purpose in any proximity. To read it in any other way may well require an entirely different translation and an entirely different Ibsen. If Faust Part II is about the power of Man to redeem himself spiritually via purity of intent despite his Romantic myths, then Peer Gynt is the refutation of that quest in favor of that of *loving* spiritually, and with all of one's heart.
Peer Gynt in particular defies expectations and narrative in a way that leaves dear reader aghast at times, and at times flummoxed, but never bored or entirely unfulfilled as the literary allusions and bon-bons mount up on the trail. The ending is surprisingly powerful given the expectations set up in the preceding acts and even the just-preceding scenes. This is a dialogue somewhat as in The Misanthrope or as in Hamlet in some ways, as the point is to get into the mind of the protagonist to be so fully and quickly transformed in a single instant at the denouement.
The Button Moulder in the final round of transformative encounters of the play have the power to self-eject from Peer all that makes him less than fully human, less than fully "Gyntian" and at the same time redeem him from all of his ideas of his enthroned Selfhood. At least that seems to have been Ibsen's intent and landing place. I suspect that, if it wasn't planned that way, that is how Ibsen ruled it would end once he saw such a compact whimsical play unravel toward its own native finale with such force as if entirely on its own.
I will say that Ibsen does seem to be projecting his somewhat Christian-Romantic idealism onto the play, contrary to Harold Bloom, and even contrary to the translator who've both expressed doubts about the finality of the ending and the durability of Ibsen's Christian idealist facade. It may be useful to keep in mind the philosophical tone that Peer and other characters so often espouse and the constant self-berating that develops around Peer despite his continued uncontested basic tenets of Gyntianism. When Peer finally sees the light, it is overpoweringly transformative for him, demolishing his former self, and it is commensurately touching and powerfully transformative for the reader. This cannot be an accident in a work that consciously models itself at all times on Faust II without an ostensible other purpose in any proximity. To read it in any other way may well require an entirely different translation and an entirely different Ibsen. If Faust Part II is about the power of Man to redeem himself spiritually via purity of intent despite his Romantic myths, then Peer Gynt is the refutation of that quest in favor of that of *loving* spiritually, and with all of one's heart.
January 22, 2018
Brand - Brand himself is a fascinating character but I think Ibsen's poetry was actually the weak point of this play (although it may have just been my translation), it was just the same rhyme scheme the entire way through. Many times I would just be mechanically reading the rhymes only to realize ten pages later I had no idea what had happened while I was reading and who had said what. Not only that but this entire play was just so miserable all the way through as Brand just refused to compromise at any point and destroyed all of the people he supposedly loved as the play went on. The ending of the play was truly sublime, however, and I at the very least have a great appreciation for this play because from this point on Ibsen could do no wrong. Yet, there are still a lot of personal problems I have with this play, from the unengaging language, the super depressing plot, and hateable main character, so I can't truthfully say that I was a big fan of this play. On an aesthetic level I did appreciate it somewhat, so I'd give it 3 stars.
Peer Gynt - An incredible play, such rich language, beautiful imagery, and all centered around a supremely likable and one of a kind character (after whom the play takes its name). Ibsen taps into the canon of Shakespeare/Dante/Cervantes but refracts it through his own twisted version of Norwegian folkore and in the process creates the greatest play ever not by Shakespeare, and quite possibly *the* masterpiece of 19th century literature. Easy 5 star ranking.
Peer Gynt - An incredible play, such rich language, beautiful imagery, and all centered around a supremely likable and one of a kind character (after whom the play takes its name). Ibsen taps into the canon of Shakespeare/Dante/Cervantes but refracts it through his own twisted version of Norwegian folkore and in the process creates the greatest play ever not by Shakespeare, and quite possibly *the* masterpiece of 19th century literature. Easy 5 star ranking.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews