What do you think?
Rate this book
Σεργιάνι στο Γκιναρντό
Εκείνη τη μέρα, τον Μάιο του 1945, που η ναζιστική Γερμανία συνθηκολογεί, ένας μεσήλικας αστυνόμος, του οποίου η μνήμη είναι σπαρμένη με πτώματα, αποφασίζει να κάνει την κατά πάσα πιθανότητα τελευταία του περιπολία στη Βαρκελώνη. Πρέπει να συνοδεύσει μια ορφανή έφηβη στο νεκροτομείο ενός νοσοκομείου για να αναγνωρίσει σε κάποια ανθρώπινα υπολείμματα τον κακοποιό που τη βίασε δύο χρόνια πριν. Η περιπλάνησή του στους δρόμους της πόλης κατά τη διάρκεια ενός μεταπολεμικού απογεύματος -πολύ μακριά, σ' άλλους τόπους, ακούγεται ο επιθανάτιος ρόγχος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου- θα μετατραπεί σε μια βαθμιαία κάθοδο στην καρδιά του σκότους. Οι διαδοχικοί κύκλοι της βασανιστικής πορείας μάς αποκαλύπτουν έναν πληθυσμό χορτασμένο από τη φαυλότητα που, παρά τη ναυτία του, αφήνει να αχνοφανεί η πιθανότητα της μεταμέλειας. Το σεργιάνι του αστυνόμου μέσα στο χάος και την ανημπόρια, ανακατεμένο με τις αναμνήσεις που βγαίνουν από τα σκοτεινά υπόγεια της μνήμης του, γίνεται το ταξίδι του ανθρώπου ως τα όρια της αντίστασης της ίδιας του της ύπαρξης απέναντι στη φρίκη.
Μέσα σε μια αφήγηση μικρής έκτασης, με συμβολικό χαρακτήρα και εκπληκτική ένταση, το Σεργιάνι στο Γκιναρντό ανάγει τη φυσική και ηθική περιγραφή του μεταπολεμικού κόσμου σε μύθο.
Μέσα σε μια αφήγηση μικρής έκτασης, με συμβολικό χαρακτήρα και εκπληκτική ένταση, το Σεργιάνι στο Γκιναρντό ανάγει τη φυσική και ηθική περιγραφή του μεταπολεμικού κόσμου σε μύθο.
152 pages, Paperback
First published January 1, 1984
10 people are currently reading
154 people want to read
About the author
Juan Marsé
55 books187 followersJuan Marsé Carbó nació el 8 de enero de 1933 en Barcelona. Publica su primera novela en 1961. En 1961 se traslada a París y trabaja como ayudante de laboratorio junto a Jacques Monod. En 1965 logra el Premio Biblioteca Breve. En 1978 consiguió el Premio Planeta. Sus novelas también han ganado el premio Ciudad de Barcelona, el premio Ateneo de Sevilla, el Premio de la Crítica y el Premio Europa y Rabos de lagartija. En 1997, recibió el Premio Juan Rulfo, máximo galardón de la letras de México, y en 2008, el Premio Cervantes.
Las obras de Marsé se sitúan en Barcelona, y más en concreto el barrio de El Guinardó, donde pasó su infancia, que coincidió con la posguerra, lo que ha influenciado el modo de escribir del autor a lo largo de toda su vida. Las obras de Marsé están, pues, ambientadas en El Guinardó o en barrios barceloneses próximos a éste, y en época de postguerra o durante el franquismo; en ellas, Marsé analiza la degradación moral y social de la posguerra, las diferencias de clase, la memoria de los vencidos, los enfrentamientos entre trabajadores y burgueses universitarios y la infancia perdida, casi siempre apelando a las técnicas del realismo social, pero experimentando a veces con otros mecanismos narrativos más vanguardistas, siempre con varios grados de ironía.
Las obras de Marsé se sitúan en Barcelona, y más en concreto el barrio de El Guinardó, donde pasó su infancia, que coincidió con la posguerra, lo que ha influenciado el modo de escribir del autor a lo largo de toda su vida. Las obras de Marsé están, pues, ambientadas en El Guinardó o en barrios barceloneses próximos a éste, y en época de postguerra o durante el franquismo; en ellas, Marsé analiza la degradación moral y social de la posguerra, las diferencias de clase, la memoria de los vencidos, los enfrentamientos entre trabajadores y burgueses universitarios y la infancia perdida, casi siempre apelando a las técnicas del realismo social, pero experimentando a veces con otros mecanismos narrativos más vanguardistas, siempre con varios grados de ironía.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 47 reviews
October 23, 2019
«Σεργιάνι στο Γκιναρντό» σημαίνει να περπατάς συντροφιά με τους προσωπικούς σου δαίμονες παλεύοντας να μην συνηθίσεις την παρέα τους.
Περίπατος προς τα μνημεία της ζωής σου,
προς τα αποκαΐδια της ύπαρξης σου,
προς κάτι δικούς σου σκουπιδότοπους που τα βραδάκια της άνοιξης γίνονται οι παιδικές χαρές των ξεπεσμών που ραγίζουν ματιές και αναπολούν ταπεινώσεις.
Και ήταν άνοιξη στην Βαρκελώνη.
Ήταν Μάιος του 1945 όταν ο πλανήτης αποχαιρετούσε με θλιβερά χαρμόσυνη αποκτήνωση την ναζιστική παράνοια.
Ήταν η επίσημη λήξη του Β’ΠΠ και η Βαρκελώνη μοιάζει με ασπρόμαυρη φωτογραφία που απεικονίζει ζωντανούς-νεκρούς στα υπόγεια του χάους με έντονο άρωμα σήψης, παρακμής και απομόνωσης
Όντα ανθρώπινης φυλής που ξέχασαν να σκέφτονται, αδύναμα έρμαια της μοίρας, εθισμένα στην βάρβαρότητα που ματαιόδοξα μαστίγωσε τα φυσικά και ηθικά τους πτώματα.
Τώρα χορτασμένοι απο την φαυλότητα , την ανημποριά, και τον επιθανάτιο ρόγχο της προσωπικής αντίστασης απέναντι στον τρόμο και την φρίκη, ζητιανεύουν ένα μέλλον λιγότερο κακοποιημένο απο το παρελθόν τους αλλά υποταγμένο στην βία, για να ελίσσεται και να επιβιώνει.
Το σεργιάνι ακολουθεί τους δρόμους μιας συνοικίας
στην Βαρκελώνη και ο Μαρσέ με πολλή αγάπη
και πάθος απεικονίζει την κατάρρευση σε απροσμέτρητες διαστάσεις.
Ζητιάνοι, έμποροι και απατεώνες, φτώχεια, βρόμα, δυσωδία απο νεκρά και ζωντανά περιττώματα,
καφενεία που σερβίρουν στον οπαδό του ποδοσφαίρου και της δικτατορίας,ταβέρνες με μπόλικο νερό στο ξινισμένο κρασί, ανάβουν τα κίτρινα φώτα της μελαγχολίας και της δυστυχισμένης μιζέριας.
Πελάτες μεταμφιεσμένοι σε φίλους, γείτονες και συγγενείς, υπολογίζουν το μερίδιο που τους αναλογεί απο το κέρδος της ανθρώπινης μάστιγας.
Παιδιά με απροσδιόριστη ηλικία, νεκρώσιμος πληθυσμός, ύπουλοι δάσκαλοι επιβίωσης.
Μία ανήλικη. επαναστατημένη και λερωμένη Παναγία, τρόφιμος ορφανοτροφείου, κακοποιημένα αγνή, κουβαλάει την θρησκεία που της φόρτωσαν οι πιστοί μαζί με τις αμαρτίες τους και την περιφέρει σε κατώφλια πλουσίων που δέχονται με την σειρά τους ραντεβού για να φιλοξενήσουν τον Θεό στο αρχοντικό τους.
Η μικρή δουλεύει σκληρά ως παραδουλεύτρα ενώ παράλληλα εκπορνεύεται για ένα λαμπρό μέλλον.
Ένας αστυνομικός που θυμάται πως ζει μόνο όταν πίνει, εκφυλισμένος σωματικά και πνευματικά προάγει με τη βία όλα τα προτερήματα που του χάρισε η χούντα. Κατάκοπος απο τραγικές και σκληρές εικόνες που ξεχειλίζουν απο τα μάτια του έχει γεμίσει μνήμες με πτώματα και εσωτερικές εμφύλιες τραγωδίες.
Δόλιοι φιλάνθρωποι με έντονο θρησκευτικό καθήκον απανθρωπιάς. Υπόκοσμος που περιπλανιέται στον κόσμο και κυνηγοί της ανάγκης για ανοικοδόμηση της αστικής συνείδησης και της κοινωνικής ισορροπίας.
Σε πολύ μικρή έκταση γραπτού ο Χουάν Μαρσέ καταφέρνει να μας απομονώσει στην υποβλητική ατμόσφαιρα του παρατηρητή της ζωής,
που εισχωρεί σε σκοτεινούς και πονεμένους κόσμους, αληθινούς, απομονωμένους και παραβατικούς σαν συνειδήσεις.
✍🏻💥💥💥💥💥
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
Περίπατος προς τα μνημεία της ζωής σου,
προς τα αποκαΐδια της ύπαρξης σου,
προς κάτι δικούς σου σκουπιδότοπους που τα βραδάκια της άνοιξης γίνονται οι παιδικές χαρές των ξεπεσμών που ραγίζουν ματιές και αναπολούν ταπεινώσεις.
Και ήταν άνοιξη στην Βαρκελώνη.
Ήταν Μάιος του 1945 όταν ο πλανήτης αποχαιρετούσε με θλιβερά χαρμόσυνη αποκτήνωση την ναζιστική παράνοια.
Ήταν η επίσημη λήξη του Β’ΠΠ και η Βαρκελώνη μοιάζει με ασπρόμαυρη φωτογραφία που απεικονίζει ζωντανούς-νεκρούς στα υπόγεια του χάους με έντονο άρωμα σήψης, παρακμής και απομόνωσης
Όντα ανθρώπινης φυλής που ξέχασαν να σκέφτονται, αδύναμα έρμαια της μοίρας, εθισμένα στην βάρβαρότητα που ματαιόδοξα μαστίγωσε τα φυσικά και ηθικά τους πτώματα.
Τώρα χορτασμένοι απο την φαυλότητα , την ανημποριά, και τον επιθανάτιο ρόγχο της προσωπικής αντίστασης απέναντι στον τρόμο και την φρίκη, ζητιανεύουν ένα μέλλον λιγότερο κακοποιημένο απο το παρελθόν τους αλλά υποταγμένο στην βία, για να ελίσσεται και να επιβιώνει.
Το σεργιάνι ακολουθεί τους δρόμους μιας συνοικίας
στην Βαρκελώνη και ο Μαρσέ με πολλή αγάπη
και πάθος απεικονίζει την κατάρρευση σε απροσμέτρητες διαστάσεις.
Ζητιάνοι, έμποροι και απατεώνες, φτώχεια, βρόμα, δυσωδία απο νεκρά και ζωντανά περιττώματα,
καφενεία που σερβίρουν στον οπαδό του ποδοσφαίρου και της δικτατορίας,ταβέρνες με μπόλικο νερό στο ξινισμένο κρασί, ανάβουν τα κίτρινα φώτα της μελαγχολίας και της δυστυχισμένης μιζέριας.
Πελάτες μεταμφιεσμένοι σε φίλους, γείτονες και συγγενείς, υπολογίζουν το μερίδιο που τους αναλογεί απο το κέρδος της ανθρώπινης μάστιγας.
Παιδιά με απροσδιόριστη ηλικία, νεκρώσιμος πληθυσμός, ύπουλοι δάσκαλοι επιβίωσης.
Μία ανήλικη. επαναστατημένη και λερωμένη Παναγία, τρόφιμος ορφανοτροφείου, κακοποιημένα αγνή, κουβαλάει την θρησκεία που της φόρτωσαν οι πιστοί μαζί με τις αμαρτίες τους και την περιφέρει σε κατώφλια πλουσίων που δέχονται με την σειρά τους ραντεβού για να φιλοξενήσουν τον Θεό στο αρχοντικό τους.
Η μικρή δουλεύει σκληρά ως παραδουλεύτρα ενώ παράλληλα εκπορνεύεται για ένα λαμπρό μέλλον.
Ένας αστυνομικός που θυμάται πως ζει μόνο όταν πίνει, εκφυλισμένος σωματικά και πνευματικά προάγει με τη βία όλα τα προτερήματα που του χάρισε η χούντα. Κατάκοπος απο τραγικές και σκληρές εικόνες που ξεχειλίζουν απο τα μάτια του έχει γεμίσει μνήμες με πτώματα και εσωτερικές εμφύλιες τραγωδίες.
Δόλιοι φιλάνθρωποι με έντονο θρησκευτικό καθήκον απανθρωπιάς. Υπόκοσμος που περιπλανιέται στον κόσμο και κυνηγοί της ανάγκης για ανοικοδόμηση της αστικής συνείδησης και της κοινωνικής ισορροπίας.
Σε πολύ μικρή έκταση γραπτού ο Χουάν Μαρσέ καταφέρνει να μας απομονώσει στην υποβλητική ατμόσφαιρα του παρατηρητή της ζωής,
που εισχωρεί σε σκοτεινούς και πονεμένους κόσμους, αληθινούς, απομονωμένους και παραβατικούς σαν συνειδήσεις.
✍🏻💥💥💥💥💥
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
October 4, 2020
Yakın zamanda kaybettiğimiz Juan Marse'yi Jaguar'dan çıkan Şanghay Büyüsü ile tanımış ve hayran kalmıştım. Nadirkitap gezintilerimde bir kitabının daha dilimize kazandırıldığını öğrendim: Guinardo Bulvarı. Oldukça kendine has kapaklarıyla gönlümü kazanan Simavi Yayınları bu kitabı 1992'de yayımlamış ve yazarın bir romanını daha (El Amante Bilingue) yayımlayacağının müjdesini de okura vermiş ama ne yazık ki bu sözünü tutamamış.
Guinardo Bulvarı Şanghay Büyüsü'nden de aşina olduğumuz temalara sahip. Sefaletin, yoksulluğun ve çürümüşlüğün hakim olduğu sokaklarda yürüyen Daniel ve Kaptan Blay gibi ilginç bir ikilimiz var ve tüm gün boyunca bir yerlere girip çıkıyor, önemli önemsiz şeyler yaşıyorlar. İkilimiz sorunlu bir dedektiften ve öksüz bir kızdan oluşuyor. Dedektifin amacı, öksüz kızı kendisine tecavüz eden kişiyi teşhis etmesi için morga götürmek. Öksüz kızın ise pek çok başka işi, pek çok başka derdi ve pek çok gizi var. Bu morg yolculuğunun nihayete ermesi hayli vakit alıyor, bu arada ise pek çok farklı kişiyle tanışıyor -bazıları tanıdık-, çok da hoşumuza gitmeyecek olaylarla karşılaşıyoruz.
Juan Marse'nin bu kısacık romanını da oldukça beğendim. Umarım daha fazla kitabı dilimize kazandırılır. 4/5
Guinardo Bulvarı Şanghay Büyüsü'nden de aşina olduğumuz temalara sahip. Sefaletin, yoksulluğun ve çürümüşlüğün hakim olduğu sokaklarda yürüyen Daniel ve Kaptan Blay gibi ilginç bir ikilimiz var ve tüm gün boyunca bir yerlere girip çıkıyor, önemli önemsiz şeyler yaşıyorlar. İkilimiz sorunlu bir dedektiften ve öksüz bir kızdan oluşuyor. Dedektifin amacı, öksüz kızı kendisine tecavüz eden kişiyi teşhis etmesi için morga götürmek. Öksüz kızın ise pek çok başka işi, pek çok başka derdi ve pek çok gizi var. Bu morg yolculuğunun nihayete ermesi hayli vakit alıyor, bu arada ise pek çok farklı kişiyle tanışıyor -bazıları tanıdık-, çok da hoşumuza gitmeyecek olaylarla karşılaşıyoruz.
Juan Marse'nin bu kısacık romanını da oldukça beğendim. Umarım daha fazla kitabı dilimize kazandırılır. 4/5
January 22, 2018
https://diavazontas.blogspot.gr/2018/...
Ένας άντρας κι ένα δεκατετράχρονο ορφανό κορίτσι σεργιανίζουν στο Γκιναρντό της Βακερλώνης τη μέρα που έπεσε ο Χίτλερ. Ο άντρας είναι ένας μεσόκοπος αστυνομικός, κουρασμένος και παραιτημένος, που χρειάζεται το κορίτσι για να αναγνωρίσει τον –νεκρό- αλήτη που τη βίασε δυο χρόνια πριν. Το κορίτσι ζει σε ένα σπίτι για ορφανά που το διευθύνει η κουνιάδα του αστυνομικού, κι έχει στα 14 της ήδη παραιτηθεί. Η κουτοπονηρία του κοριτσιού, να σέρνει τον αστυνομικό και την εικόνα της Μελαμψής Παρθένου όλο το απόγευμα από υποτιθέμενη δουλειά σε υποτιθέμενη δουλειά, και η αργή αποκάλυψη της σήψης, δίνουν μια δυνατή νουβέλα, ένα βιβλίο ελάχιστων σελίδων που ο αναγνώστης θα το θυμάται για καιρό.
Μέσα από το σεργιάνι, δεν αναδύεται μονάχα η παρακμή της μεταπολεμικής Φρανκικής Ισπανίας, αλλά και το μάταιο της ανθρώπινης ζωής. Οι δυο τους, μια έφηβη κι ένας μεσόκοπος, είναι ήδη σπαταλημένοι. Η αφήγηση δεν σε κάνει να βαρεθείς καμία στιγμή, ο αφηγητής βλέπει τους ίδιους ήρωες του με μια πικρή ειρωνεία, δεν τους ωραιοποιεί, δεν τους καταδικάζει. Και τελικά δεν τους λυτρώνει.
Η τοιχογραφία της Βαρκελώνης, η παρουσίαση ένα σωρό χαρακτηριστικών ανθρώπων, ο τρόπος που χειρίζεται το πολιτικό αλλά και το θρησκευτικό κομμάτι του μυθιστορήματος ο συγγραφέας απαιτούν ιδιαίτερη μαστορία. Είναι σίγουρο πως ελάχιστοι θα τα είχαν καταφέρει, οι ισορροπίες είναι ταυτόχρονα λεπτές και σαφείς. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να παρεκτραπεί. Το "Σεργιάνι στο Γκιναρντό εκδόθηκε το 1984, ο Χουάν Μαρσέ είναι σπουδαίο όνομα της Ισπανικής λογοτεχνίας, έχει τιμηθεί σχεδόν με όλα τα βραβεία. Κι αυτό είναι ένα βιβλίο που θα με αναγκάσει να διαβάσω στο μέλλον και τα υπόλοιπά του όσο θα μεταφράζονται.
Ένας άντρας κι ένα δεκατετράχρονο ορφανό κορίτσι σεργιανίζουν στο Γκιναρντό της Βακερλώνης τη μέρα που έπεσε ο Χίτλερ. Ο άντρας είναι ένας μεσόκοπος αστυνομικός, κουρασμένος και παραιτημένος, που χρειάζεται το κορίτσι για να αναγνωρίσει τον –νεκρό- αλήτη που τη βίασε δυο χρόνια πριν. Το κορίτσι ζει σε ένα σπίτι για ορφανά που το διευθύνει η κουνιάδα του αστυνομικού, κι έχει στα 14 της ήδη παραιτηθεί. Η κουτοπονηρία του κοριτσιού, να σέρνει τον αστυνομικό και την εικόνα της Μελαμψής Παρθένου όλο το απόγευμα από υποτιθέμενη δουλειά σε υποτιθέμενη δουλειά, και η αργή αποκάλυψη της σήψης, δίνουν μια δυνατή νουβέλα, ένα βιβλίο ελάχιστων σελίδων που ο αναγνώστης θα το θυμάται για καιρό.
Μέσα από το σεργιάνι, δεν αναδύεται μονάχα η παρακμή της μεταπολεμικής Φρανκικής Ισπανίας, αλλά και το μάταιο της ανθρώπινης ζωής. Οι δυο τους, μια έφηβη κι ένας μεσόκοπος, είναι ήδη σπαταλημένοι. Η αφήγηση δεν σε κάνει να βαρεθείς καμία στιγμή, ο αφηγητής βλέπει τους ίδιους ήρωες του με μια πικρή ειρωνεία, δεν τους ωραιοποιεί, δεν τους καταδικάζει. Και τελικά δεν τους λυτρώνει.
Η τοιχογραφία της Βαρκελώνης, η παρουσίαση ένα σωρό χαρακτηριστικών ανθρώπων, ο τρόπος που χειρίζεται το πολιτικό αλλά και το θρησκευτικό κομμάτι του μυθιστορήματος ο συγγραφέας απαιτούν ιδιαίτερη μαστορία. Είναι σίγουρο πως ελάχιστοι θα τα είχαν καταφέρει, οι ισορροπίες είναι ταυτόχρονα λεπτές και σαφείς. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να παρεκτραπεί. Το "Σεργιάνι στο Γκιναρντό εκδόθηκε το 1984, ο Χουάν Μαρσέ είναι σπουδαίο όνομα της Ισπανικής λογοτεχνίας, έχει τιμηθεί σχεδόν με όλα τα βραβεία. Κι αυτό είναι ένα βιβλίο που θα με αναγκάσει να διαβάσω στο μέλλον και τα υπόλοιπά του όσο θα μεταφράζονται.
February 1, 2021
Bir dedektif ile öksüz bir kızın morg yolculuğunu anlatıyor kitap. Marse ‘Şanghay Büyüsü’ ile dikkatimi çeken bir yazar olmuştu. Bu kitap da gayet güzel ve ilgi çekici bir başlangıç yaptıktan sonra nedense ortalarında çekiciliğini kaybediyor, okuyucuyu -bence- gereksiz bir tempoda boğuyor. Keşke yazar kitabın başındaki tempoyu koruyabilseydi dedim kitabı bitirdiğimde...
October 10, 2023
Μπάτσος θέλει έφηβη θύμα βιασμού να αναγνωρίσει πτώμα την ημέρα που συνθηκολόγησαν οι χιτλερικοι.
Παρά το ενδιαφέρον πρεμις, δεν υπάρχει ούτε αστυνομικό, ούτε ιστορικό, ούτε ηθογραφικό ενδιαφέρον (για μένα)
Μείον ένα αστεράκι για την ποιητική γραφή
Παρά το ενδιαφέρον πρεμις, δεν υπάρχει ούτε αστυνομικό, ούτε ιστορικό, ούτε ηθογραφικό ενδιαφέρον (για μένα)
Μείον ένα αστεράκι για την ποιητική γραφή
Read
December 26, 2023Tenia ganes de Marsé després del pròleg de Cristina Morales pintarrujeant el carmel en honor seu.
M'agrada molt que mencioni els noms dels carrers i places, veig com en una foto antiga els canvis dels anys.
Estructura molt maca: un policia segueix una nena en els seus recados tot el dia per a portar-la a reconeixer el cadàver del seu violador. Ella una espavilada, sassy, divertida, però encara jugar molt bé al joc del món la persegueix la desgràcia. Literatura de classe amb classe
Moltmolt ben escrit.
M'agrada molt que mencioni els noms dels carrers i places, veig com en una foto antiga els canvis dels anys.
Estructura molt maca: un policia segueix una nena en els seus recados tot el dia per a portar-la a reconeixer el cadàver del seu violador. Ella una espavilada, sassy, divertida, però encara jugar molt bé al joc del món la persegueix la desgràcia. Literatura de classe amb classe
Moltmolt ben escrit.
October 12, 2016
Βαθμολογία: 7/10
Αρκετά καλό, ωραία γραμμένο και ενδιαφέρον βιβλιαράκι, όπου μέσω της απλής πλοκής του, παίρνουμε μάτι μια καθημερινή μέρα στην μεταπολεμική Βαρκελώνη της δεκαετίας του '40, και όλες τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την δύσκολη εποχή στην Ισπανία. Στην ιστορία μας, ένας μεσήλικας αστυνομικός που είναι έτοιμος να συνταξιοδοτηθεί, πρέπει συνοδεύσει μια ανήλικη ορφανή κοπελίτσα στο νεκροτομείο, με σκοπό να αναγνωρίσει στο πτώμα που θα δει το κάθαρμα που την βίασε δυο χρόνια πριν. Όμως μέχρι το νεκροτομείο, το μικρό κορίτσι θα του βγάλει την πίστη με τα καμώματά του.
Η γραφή μου άρεσε αρκετά, μου φάνηκε ευκολοδιάβαστη και αρκετά διεισδυτική, με ωραίες περιγραφές και λίγο σαρκαστικό χιούμορ, σίγουρα είναι από τα μεγάλα συν του βιβλίου. Η ιστορία από την άλλη δεν μπορώ να πω ότι με ξετρέλανε. Μάλιστα, σ'ένα σημείο βαρέθηκα κιόλας. Όπως και να'χει, αξίζει να διαβαστεί για την ευκαιρία που δίνει στον αναγνώστη να ρίξει μια γρήγορη ματιά στην μεταπολεμική Βαρκελώνη. Άλλο ένα βιβλίο του συγγραφέα έχω στην βιβλιοθήκη μου, το "Η μαγεία της Σαγκάης", που είχα τσιμπήσει πριν κάτι χρόνια από το παζάρι βιβλίου (εκτός από πολύ φθηνό, μου είχε φανεί και ενδιαφέρουσα η περίληψή του).
Υ.Γ. Όσον αφορά την βαθμολογία, του βάζω 3 αστεράκια, για να μην αδικήσω άλλα, καλύτερα βιβλία.
Αρκετά καλό, ωραία γραμμένο και ενδιαφέρον βιβλιαράκι, όπου μέσω της απλής πλοκής του, παίρνουμε μάτι μια καθημερινή μέρα στην μεταπολεμική Βαρκελώνη της δεκαετίας του '40, και όλες τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την δύσκολη εποχή στην Ισπανία. Στην ιστορία μας, ένας μεσήλικας αστυνομικός που είναι έτοιμος να συνταξιοδοτηθεί, πρέπει συνοδεύσει μια ανήλικη ορφανή κοπελίτσα στο νεκροτομείο, με σκοπό να αναγνωρίσει στο πτώμα που θα δει το κάθαρμα που την βίασε δυο χρόνια πριν. Όμως μέχρι το νεκροτομείο, το μικρό κορίτσι θα του βγάλει την πίστη με τα καμώματά του.
Η γραφή μου άρεσε αρκετά, μου φάνηκε ευκολοδιάβαστη και αρκετά διεισδυτική, με ωραίες περιγραφές και λίγο σαρκαστικό χιούμορ, σίγουρα είναι από τα μεγάλα συν του βιβλίου. Η ιστορία από την άλλη δεν μπορώ να πω ότι με ξετρέλανε. Μάλιστα, σ'ένα σημείο βαρέθηκα κιόλας. Όπως και να'χει, αξίζει να διαβαστεί για την ευκαιρία που δίνει στον αναγνώστη να ρίξει μια γρήγορη ματιά στην μεταπολεμική Βαρκελώνη. Άλλο ένα βιβλίο του συγγραφέα έχω στην βιβλιοθήκη μου, το "Η μαγεία της Σαγκάης", που είχα τσιμπήσει πριν κάτι χρόνια από το παζάρι βιβλίου (εκτός από πολύ φθηνό, μου είχε φανεί και ενδιαφέρουσα η περίληψή του).
Υ.Γ. Όσον αφορά την βαθμολογία, του βάζω 3 αστεράκια, για να μην αδικήσω άλλα, καλύτερα βιβλία.
June 18, 2012
La derrota, el fraude, la miseria, el guinardó, el paseo; muchas cosas escribe Marsé y muy pocas páginas le bastan para confirmar su maestria absoluta. Su prosa oscila entre el feísmo y la belleza, halla en todo el habla del lugar un mundo disonante con su estilo descriptivo. Marsé es una bestia sin piedad, ni siquiera por el inspector.
July 21, 2024
3 en entretenimiento, osea está bien
Pero 4 por la admiración por su arte
Y un buen copia pega del instagram:
Más que por el entretenimiento la he leído con una admiración total viendo a Marsé no como un escritor sino como un artista. Hay mucho para contar así que resumen aquí y pedantería en la siguiente historia. Un policía un poco reventao tiene un periplo por la Barcelona pocha del (ojo) 8 de mayo de 1945 junto a una niña/adolescente que igual ha tenido que crecer demasiado rápido. Su misión es llevar a la chica a reconocer un cadáver del hombre que supuestamente la violinizó hace dos años. Corta, densa en profundidad e implicaciones. Prosa bella de gran escritor pero con un feísmo demoledor. Es mi segundo Juan Marsé y yo ya me declaro marsista.
Parte pedante o para quien lo haya leído
Tienes los temas del autor. La lolita, la pérdida de la inocencia (esa chica prematuramente obligada a mentir, añagazear, etc), las ilusiones perdidas, la oposición entre la Barcelona burguesa que le ha comido el upite a Franco y la inmigración del desarrollo industrial (enternecedor cuando la muchacha andaluza come “pastanagas” que le da la señora para la que limpia). Y eso me lleva al uso del lenguaje, las ironías y referencias culturales (“esta pertinaz sequía”) y los catalanismos que me han maravillado. Téngase en cuenta que soy de La Rioja, y en los dialectos del Valle del Ebro todo lo que en español es dialecto en catalán es idioma, pero aún así leer “atrafagado”, “maulería”, “guardiolas”, “patufet”, “centimitos y sentimientos” (¡!), los “amagatotis”, que la chica, analfabeta y andaluza, adapta calcos idiomáticos, etc. Un gusto de leer también en ese sentido.
En cuanto a las referencias a otras obras, para mí ha sido la versión bruta y fea de Luces de Bohemia, con su valleinclanesco recorrido por el Guinardó barcelonés y la zona alta de Gracia.
También tenemos el Via Crucis. El policía está acabadísimo, se quiere matar, se teme una huelga o una rebelión porque el día anterior Alemania se han rendido en la Segunda Guerra Mundial, y se van con la virgen y la paloma a cuestas por la ciudad devastada. Y la chica además hace de Santa Eulalia en el teatro.
Los detalles de ataques a lo catalán. Ese capítulo en el que a un perro que ladra le dice “háblame en cristiano” y el del cojín.
El feísmo que se huele: caspa, sobacos sudados, el huevo derecho del inspector que se sube varias veces en la novela, calenturas, plastas, tullidos, opresión policial.
Hay un edición comentada en Crítica con el recorrido de los personajes y mapas de Barcelona
Pero 4 por la admiración por su arte
Y un buen copia pega del instagram:
Más que por el entretenimiento la he leído con una admiración total viendo a Marsé no como un escritor sino como un artista. Hay mucho para contar así que resumen aquí y pedantería en la siguiente historia. Un policía un poco reventao tiene un periplo por la Barcelona pocha del (ojo) 8 de mayo de 1945 junto a una niña/adolescente que igual ha tenido que crecer demasiado rápido. Su misión es llevar a la chica a reconocer un cadáver del hombre que supuestamente la violinizó hace dos años. Corta, densa en profundidad e implicaciones. Prosa bella de gran escritor pero con un feísmo demoledor. Es mi segundo Juan Marsé y yo ya me declaro marsista.
Parte pedante o para quien lo haya leído
Tienes los temas del autor. La lolita, la pérdida de la inocencia (esa chica prematuramente obligada a mentir, añagazear, etc), las ilusiones perdidas, la oposición entre la Barcelona burguesa que le ha comido el upite a Franco y la inmigración del desarrollo industrial (enternecedor cuando la muchacha andaluza come “pastanagas” que le da la señora para la que limpia). Y eso me lleva al uso del lenguaje, las ironías y referencias culturales (“esta pertinaz sequía”) y los catalanismos que me han maravillado. Téngase en cuenta que soy de La Rioja, y en los dialectos del Valle del Ebro todo lo que en español es dialecto en catalán es idioma, pero aún así leer “atrafagado”, “maulería”, “guardiolas”, “patufet”, “centimitos y sentimientos” (¡!), los “amagatotis”, que la chica, analfabeta y andaluza, adapta calcos idiomáticos, etc. Un gusto de leer también en ese sentido.
En cuanto a las referencias a otras obras, para mí ha sido la versión bruta y fea de Luces de Bohemia, con su valleinclanesco recorrido por el Guinardó barcelonés y la zona alta de Gracia.
También tenemos el Via Crucis. El policía está acabadísimo, se quiere matar, se teme una huelga o una rebelión porque el día anterior Alemania se han rendido en la Segunda Guerra Mundial, y se van con la virgen y la paloma a cuestas por la ciudad devastada. Y la chica además hace de Santa Eulalia en el teatro.
Los detalles de ataques a lo catalán. Ese capítulo en el que a un perro que ladra le dice “háblame en cristiano” y el del cojín.
El feísmo que se huele: caspa, sobacos sudados, el huevo derecho del inspector que se sube varias veces en la novela, calenturas, plastas, tullidos, opresión policial.
Hay un edición comentada en Crítica con el recorrido de los personajes y mapas de Barcelona
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 1, 2019
Αδιάφορο... Δεν...
October 8, 2016
The year is 1945 and the war has typically ended since Germany has capitulated to surrender. But this is not a WWII novel. Set in Barcelona, Spain, the central heroes are an almost retired old detective and a young teen girl. The first one meet the girl and asks her to follow him to the morgue of a hospital in order to identify a dead body which belongs to someone who supposed had raped the girl some two years before. But this is not a detective story either. What Marse wants his book to be about is to highlight Barcelona's society in post civil war years. So describing their walk through the city till their destination he portrays the social view of Barcelona over that years meeting a strange cast of characters and underlining a very dark side of city and its people, full of poverty, misery, criminality etc. I liked it a lot, and it reminded me another excellent book (totally recommended) I have read in the past, "Nada" by Carmen Laforet. I 'll try more of Juan Marse in the future.
July 30, 2020
Retrato sórdido de la Barcelona de posguerra.
December 14, 2023
Reencontrarse con Marsé siempre es una delicia, una satisfacción, una forma de asomarse a una ventana y vislumbrar la Barcelona antigua. Y no es menos en esta corta historia, donde un policía franquista y una niña recorren la ciudad con un delicado propósito; todos los personajes, de una fealdad galopante, nos muestran las vicisitudes de la época: la miseria, la prostitución, la falta de valores.
November 5, 2025
«Ο αστυνόμος ένοιωσε πως γύρω του έσπαζαν οι ραφές της ημέρας»
April 24, 2025
No me gustó. 😔
December 2, 2019
https://shoutinglov.blogspot.com/2019...
Βρισκόμαστε στην Ισπανία, το Μάιο του 1945, την ημέρα της επίσημης λήξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με όλα τα αστυνομικά σώματα σε επιφυλακή- μην τυχόν και κάποιος τολμήσει να "γιορτάσει" το γεγονός. Ένας μεσήλικας αστυνομικός, που σιγά σιγά αποσύρεται από την καριέρα του, πρέπει να συνοδεύσει την 14χρονη Ροζίτα στο νεκροτομείο, για να αναγνωρίσει το πτώμα ενός άντρα, που φαίνεται να την βίασε δυο χρόνια πριν. Η Ροσίτα ζει σε ορφανοτροφείο που διευθύνει η κουνιάδα του αστυνομικού, καθαρίζει σπίτια αλλά και τριγυρνάει από σπίτι σε σπίτι με την εικόνα της Παναγιάς πάντα πάνω της για μικροθελήματα.
Μέσα από αυτή την κεντρική ιστορία, ο Μαρσέ μας σεργιανίζει στη μεταπολεμική Βαρκελώνη, που είναι σκληρή, ασπρόμαυρη, βασανισμένη, αποκτηνωμένη, θλιμμένη, κατεστραμμένη. Η εγκληματικότητα βρίσκεται σε έξαρση, η φτώχεια σοκάρει. Επαίτες, λαθρέμποροι, απατεώνες, ανάπηροι, άνθρωποι απελπισμένοι σε δρόμους βρώμικους από νεκρά και ζωντανά περιττώματα. Βλέπουμε την έφηβη Ροσίτα να περιφέρεται από σπίτι σε σπίτι με αγωνία, υποκύπτοντας σε ποικίλες εξυπηρετήσεις και στο όνομα της θρησκείας να αποσπά χρηματικά ποσά για να τα χορηγήσει στον "ξάδερφό" της. Όλο το βιβλίο είναι σαν ένας κινηματογραφικός φακός- είναι γεμάτο εικόνες, μιας ζωντανής- νεκρής πρωτεύουσας βουτηγμένης στη σήψη και την παράνοια.
Η Ροσίτα, μια ηρωίδα που ποτέ δε θα ξεχάσω, είναι η θλιμμένη Παναγία, που κουβαλάει πάνω της τη θρησκεία που της φόρτωσαν οι πιστοί αμαρτωλοί με σκοπό να πλουτήσουν. Είναι ένα κορίτσι που δεν το αγαπάει κανείς. Ένα υποχείριο στα χέρια του βιαστή της δυο χρόνια πριν και στα χέρια του ξαδέρφου- προστάτη της τώρα, δε θέλει να αντικρύσει το πτώμα του φερόμενου ως βιαστή της για να μην της ξυπνήσουν μνήμες αλλοτινές του παρελθόντος. (Και γιατί να το αντικρύσει; Πόσο θύμωσα με αυτή την "υποχρέωση"!) Ένα δεκατετράχρονο κορίτσι, που είναι ήδη τόσο σπαταλημένο, τόσο κακομεταχειρισμένο αλλά που στην εφηβική της ψυχή βλέπουμε την καλά κρυμμένη ελπίδα της ότι μια μέρα θα δραπετεύσει από όλα αυτά.
Ο αστυνόμος είναι ένας θλιμμένος, παρατημένος άνθρωπος, ρημαγμένος από τα βιώματά του που σαν εφιάλτες έχουν στοιχειώσει τη σκέψη του. Δεν ελπίζει σε τίποτα, δεν περιμένει τίποτα, μόνο το θάνατο να τον λυτρώσει.
Είναι κάποια βιβλία που σου γρατζουνάνε τόσο την ψυχή, που δεν τα ξεχνάς ποτέ. Είναι ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια τοιχογραφία της εποχής, μια καταγγελία του αδυσώπητου φρανκικού καθεστώτος και του πολέμου που αφάνισε την ανθρωπιά, την ελπίδα, την αξιοπρέπεια, τη ζωή. Και πόσο ένιωσα να ευγνωμωνώ το συγγραφέα για αυτό το σεργιάνι σ αυτόν τον σκοτεινό και πονεμένο κόσμο.
"Η λογοτεχνία είναι ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τη ζωή".
Βρισκόμαστε στην Ισπανία, το Μάιο του 1945, την ημέρα της επίσημης λήξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με όλα τα αστυνομικά σώματα σε επιφυλακή- μην τυχόν και κάποιος τολμήσει να "γιορτάσει" το γεγονός. Ένας μεσήλικας αστυνομικός, που σιγά σιγά αποσύρεται από την καριέρα του, πρέπει να συνοδεύσει την 14χρονη Ροζίτα στο νεκροτομείο, για να αναγνωρίσει το πτώμα ενός άντρα, που φαίνεται να την βίασε δυο χρόνια πριν. Η Ροσίτα ζει σε ορφανοτροφείο που διευθύνει η κουνιάδα του αστυνομικού, καθαρίζει σπίτια αλλά και τριγυρνάει από σπίτι σε σπίτι με την εικόνα της Παναγιάς πάντα πάνω της για μικροθελήματα.
Μέσα από αυτή την κεντρική ιστορία, ο Μαρσέ μας σεργιανίζει στη μεταπολεμική Βαρκελώνη, που είναι σκληρή, ασπρόμαυρη, βασανισμένη, αποκτηνωμένη, θλιμμένη, κατεστραμμένη. Η εγκληματικότητα βρίσκεται σε έξαρση, η φτώχεια σοκάρει. Επαίτες, λαθρέμποροι, απατεώνες, ανάπηροι, άνθρωποι απελπισμένοι σε δρόμους βρώμικους από νεκρά και ζωντανά περιττώματα. Βλέπουμε την έφηβη Ροσίτα να περιφέρεται από σπίτι σε σπίτι με αγωνία, υποκύπτοντας σε ποικίλες εξυπηρετήσεις και στο όνομα της θρησκείας να αποσπά χρηματικά ποσά για να τα χορηγήσει στον "ξάδερφό" της. Όλο το βιβλίο είναι σαν ένας κινηματογραφικός φακός- είναι γεμάτο εικόνες, μιας ζωντανής- νεκρής πρωτεύουσας βουτηγμένης στη σήψη και την παράνοια.
Η Ροσίτα, μια ηρωίδα που ποτέ δε θα ξεχάσω, είναι η θλιμμένη Παναγία, που κουβαλάει πάνω της τη θρησκεία που της φόρτωσαν οι πιστοί αμαρτωλοί με σκοπό να πλουτήσουν. Είναι ένα κορίτσι που δεν το αγαπάει κανείς. Ένα υποχείριο στα χέρια του βιαστή της δυο χρόνια πριν και στα χέρια του ξαδέρφου- προστάτη της τώρα, δε θέλει να αντικρύσει το πτώμα του φερόμενου ως βιαστή της για να μην της ξυπνήσουν μνήμες αλλοτινές του παρελθόντος. (Και γιατί να το αντικρύσει; Πόσο θύμωσα με αυτή την "υποχρέωση"!) Ένα δεκατετράχρονο κορίτσι, που είναι ήδη τόσο σπαταλημένο, τόσο κακομεταχειρισμένο αλλά που στην εφηβική της ψυχή βλέπουμε την καλά κρυμμένη ελπίδα της ότι μια μέρα θα δραπετεύσει από όλα αυτά.
Ο αστυνόμος είναι ένας θλιμμένος, παρατημένος άνθρωπος, ρημαγμένος από τα βιώματά του που σαν εφιάλτες έχουν στοιχειώσει τη σκέψη του. Δεν ελπίζει σε τίποτα, δεν περιμένει τίποτα, μόνο το θάνατο να τον λυτρώσει.
Είναι κάποια βιβλία που σου γρατζουνάνε τόσο την ψυχή, που δεν τα ξεχνάς ποτέ. Είναι ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια τοιχογραφία της εποχής, μια καταγγελία του αδυσώπητου φρανκικού καθεστώτος και του πολέμου που αφάνισε την ανθρωπιά, την ελπίδα, την αξιοπρέπεια, τη ζωή. Και πόσο ένιωσα να ευγνωμωνώ το συγγραφέα για αυτό το σεργιάνι σ αυτόν τον σκοτεινό και πονεμένο κόσμο.
"Η λογοτεχνία είναι ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τη ζωή".
May 24, 2023
Molt bo
February 8, 2021
I read this for class and I ✨hated it✨ It was very nasty and felt illegal to read. Granted, I'm probably just missing all the genius nuance due to the fact that my Spanish is not at this level but that doesn't change the fact that I had an unpleasant time!! And it's my Goodreads account so I can rate this however I want
February 4, 2017
Κανονικά θα επρεπε να με έχει αρέσει πολύ. Ανεξήγ��τα, βαρέθηκα.
July 29, 2020
El inspector tiene que llevar a Rosita al Clínico para que confirme si la identidad de un cadáver coincide con el hombre que la violó hace dos años.
Se trata de una novela breve que vislumbra cómo era la España de posguerra, la acción se desarrolla en un solo día, concretamente el 8 de mayo de 1945, el día siguiente de la capitulación de Alemania, aunque esta fecha no tiene gran importancia en la narración.
El inspector es el claro ejemplo del perdedor que se encuentra en plena decadencia y a milímetros de ponerle fin a la caída metiéndose un caramelo-bala. Esta decadencia la podemos observar en las dolencias físicas que padece. Rosita, en cambio, es una niña huérfana que cumple sus tareas y afronta las consecuencias de la guerra. Un elemento llamativo es la opresión que sufre Rosita, no sólo por el poder que simboliza el inspector, sino también por los trabajos para la burguesía y la opresión que atañe a su propio género que la lleva a prostituirse para tener un futuro mejor.
***
Lo que más me ha llamado la atención ha sido descubrir que el cadáver esconde una historia que Marsé recoge en Muerte accidental de un anarquista y que sucedió en la realidad. La policía retuvo a un vendedor de enciclopedias pensando que era un liberal, tras torturarlo durante semanas no consiguieron ninguna confesión y en un intento de huída acabaron matándolo. Ese es el cadáver "de un suicida" que llevan al Clínico con la intención de borrar esa mancha de violencia policial.
Estos motivos y otros, como la pobreza, los niños mutilados, la censura y la violencia policial, también se recogen en su obra maestra Si te dicen que caí. A pesar de que es una buena novela, en mi opinión y teniendo en cuenta que no me sé toda su trayectoria literaria, la Ronda del Guinardó podría considerarse como la predecesora de Si te dicen que caí.
Bonus: he utilizado la edición de la editorial Crítica y menuda pedrada tiene el aparato crítico, del palo: Rosita tiene un chal azul, Marsé en su obra no se cual también pone un chal azul, Pedro el carpintero tiene ojos de sapo, el autor repite este motivo en no sé dónde etc MIRA PAVO SI NO VAS A DECIR NADA RELEVANTE, ¡¡¡¡NO LO DIGAS!!!!
Se trata de una novela breve que vislumbra cómo era la España de posguerra, la acción se desarrolla en un solo día, concretamente el 8 de mayo de 1945, el día siguiente de la capitulación de Alemania, aunque esta fecha no tiene gran importancia en la narración.
El inspector es el claro ejemplo del perdedor que se encuentra en plena decadencia y a milímetros de ponerle fin a la caída metiéndose un caramelo-bala. Esta decadencia la podemos observar en las dolencias físicas que padece. Rosita, en cambio, es una niña huérfana que cumple sus tareas y afronta las consecuencias de la guerra. Un elemento llamativo es la opresión que sufre Rosita, no sólo por el poder que simboliza el inspector, sino también por los trabajos para la burguesía y la opresión que atañe a su propio género que la lleva a prostituirse para tener un futuro mejor.
***
Lo que más me ha llamado la atención ha sido descubrir que el cadáver esconde una historia que Marsé recoge en Muerte accidental de un anarquista y que sucedió en la realidad. La policía retuvo a un vendedor de enciclopedias pensando que era un liberal, tras torturarlo durante semanas no consiguieron ninguna confesión y en un intento de huída acabaron matándolo. Ese es el cadáver "de un suicida" que llevan al Clínico con la intención de borrar esa mancha de violencia policial.
Estos motivos y otros, como la pobreza, los niños mutilados, la censura y la violencia policial, también se recogen en su obra maestra Si te dicen que caí. A pesar de que es una buena novela, en mi opinión y teniendo en cuenta que no me sé toda su trayectoria literaria, la Ronda del Guinardó podría considerarse como la predecesora de Si te dicen que caí.
Bonus: he utilizado la edición de la editorial Crítica y menuda pedrada tiene el aparato crítico, del palo: Rosita tiene un chal azul, Marsé en su obra no se cual también pone un chal azul, Pedro el carpintero tiene ojos de sapo, el autor repite este motivo en no sé dónde etc MIRA PAVO SI NO VAS A DECIR NADA RELEVANTE, ¡¡¡¡NO LO DIGAS!!!!
January 25, 2021
La acción de esta novela corta de Juan Marsé transcurre en un día. Pero no es cualquier día sino el 8 de mayo de 1945: "Era un martes por la tarde y hacía un calor sofocante". Los titulares de los periódicos anuncian la rendición de Alemania en el conflicto bélico.
El barrio Guinardó es la locación de esta novela, un barrio bajo que aglomera lo peor de las conductas humanas: el robo, la prostitución, todo lo ilegal y clandestino, el abuso sexual y la violación, la idea del suicidio y la muerte en sí . Un policía es el protagonista de esta historia y el regreso a este barrio conocido por él es descripto como un descenso a los infiernos.
La escena en la cual el policía contempla suicidarse es muy inquietante. Abatido por su separación contempla la idea de acabar con su vida. Sin ánimos de trabajar, se le encomienda llevar a Rosita, víctima de una violación, a la morgue para reconocer a su presunto atacante. En el camino, Rosita, quien ignora su tentativa de matarse, le recuerda al policía el destino de los suicidas: entierro sin cruz, sin cura y separado de los feligreses. Para los suicidas no hay paz posible.
Rosita es una niña huérfana. Las chicas como ella trabajan para contribuir a la economía de la casa de la caridad que las hospeda. La mayor parte de los diálogos involucran a Rosita, quien es muy verborrágica, durante los intentos del policía para llevarla a identificar a su atacante, ella no para de hablar. La niña violada tiene trece años y un despertar sexual precoz debido a la violación y a la necesidad de dinero.
El martes de capitulación casi hace rendirse al propio policía y para Rosita es el mayor día de peregrinación laboral, incluso con la Virgen a cuestas. Ese martes elimina cualquier vestigio de inocencia en Rosita porque el policía comprueba que ella es prostituida por quien ella cree que es un familiar lejano. El sufrimiento y el dolor embarga a los dos personajes por distintos motivos y el paisaje de ruinas, de cuerpos mutilados como la paloma y el soldado, sólo los intensifica.
El barrio Guinardó es la locación de esta novela, un barrio bajo que aglomera lo peor de las conductas humanas: el robo, la prostitución, todo lo ilegal y clandestino, el abuso sexual y la violación, la idea del suicidio y la muerte en sí . Un policía es el protagonista de esta historia y el regreso a este barrio conocido por él es descripto como un descenso a los infiernos.
La escena en la cual el policía contempla suicidarse es muy inquietante. Abatido por su separación contempla la idea de acabar con su vida. Sin ánimos de trabajar, se le encomienda llevar a Rosita, víctima de una violación, a la morgue para reconocer a su presunto atacante. En el camino, Rosita, quien ignora su tentativa de matarse, le recuerda al policía el destino de los suicidas: entierro sin cruz, sin cura y separado de los feligreses. Para los suicidas no hay paz posible.
Rosita es una niña huérfana. Las chicas como ella trabajan para contribuir a la economía de la casa de la caridad que las hospeda. La mayor parte de los diálogos involucran a Rosita, quien es muy verborrágica, durante los intentos del policía para llevarla a identificar a su atacante, ella no para de hablar. La niña violada tiene trece años y un despertar sexual precoz debido a la violación y a la necesidad de dinero.
El martes de capitulación casi hace rendirse al propio policía y para Rosita es el mayor día de peregrinación laboral, incluso con la Virgen a cuestas. Ese martes elimina cualquier vestigio de inocencia en Rosita porque el policía comprueba que ella es prostituida por quien ella cree que es un familiar lejano. El sufrimiento y el dolor embarga a los dos personajes por distintos motivos y el paisaje de ruinas, de cuerpos mutilados como la paloma y el soldado, sólo los intensifica.
June 3, 2021
Ante mi próxima visita a Barcelona decidí leer algo que me preparara para recorrer sus calles y me evocara la más literaria de cuantas ciudades tenemos en España. Y no encontré mejor autor que Juan Marsé para que me llevara, a través de las páginas de esta novelita corta pero intensa, a una Barcelona que fue y que ahora apenas ya es pero que conserva ecos de un pasado no tan lejano.
En esta novela Marsé hace simplemente un esbozo de lo que es su obra en general. En apenas un centenar de páginas condensa con ligereza sus temas principales que brillan con suma intensidad en sus obras más extensas y profundas. El hilo argumental (un policía debe llevar a una niña jovencísima, 14 años, a que reconozca el cadáver de un hombre que la violó en un descampado) no es más que una excusa para que Marsé nos enseñe una Barcelona de posguerra (estamos en el años 1945) con sus ambientes, sus gentes supervivientes en una ciudad pobre, miserable, sin comida y plagada de estraperlistas, donde los niños juegan a inventarse aventis, y donde los cines de barrio son referentes de distracción.
Pocos escritores ha habido como Marsé para evocar una época tan oscura y llena de penurias con la inocencia y melancolía con que lo hacía el escritor catalán. Y pocos autores son capaces de hacer crecer las ganas de visitar una ciudad y recorrer las mismas calles y plazas que los personajes ficticios de una novela como lo hace el tristemente fallecido hace una año Juan Marsé.
En esta novela Marsé hace simplemente un esbozo de lo que es su obra en general. En apenas un centenar de páginas condensa con ligereza sus temas principales que brillan con suma intensidad en sus obras más extensas y profundas. El hilo argumental (un policía debe llevar a una niña jovencísima, 14 años, a que reconozca el cadáver de un hombre que la violó en un descampado) no es más que una excusa para que Marsé nos enseñe una Barcelona de posguerra (estamos en el años 1945) con sus ambientes, sus gentes supervivientes en una ciudad pobre, miserable, sin comida y plagada de estraperlistas, donde los niños juegan a inventarse aventis, y donde los cines de barrio son referentes de distracción.
Pocos escritores ha habido como Marsé para evocar una época tan oscura y llena de penurias con la inocencia y melancolía con que lo hacía el escritor catalán. Y pocos autores son capaces de hacer crecer las ganas de visitar una ciudad y recorrer las mismas calles y plazas que los personajes ficticios de una novela como lo hace el tristemente fallecido hace una año Juan Marsé.
October 3, 2021
En Ronda del Guinardó, Juan Marsé nos lleva de paseo por la Barcelona del primer franquismo de la mano de una huérfana buscavidas y un policía en horas bajas.
Él es un hombre del régimen en declive físico al que su mujer acaba de abandonar tras años de maltratos. Ella, Rosita, una niña precoz y deslenguada que se gana la vida incurriendo en tejemanejes más o menos sórdidos.
Ambos se dirigen al Hospital Clínic con el objetivo de identificar al posible agresor sexual de la niña, trámite que la aterroriza y que planea a lo largo de toda la narración como una nube negra imposible de sortear. Antes de alcanzar su destino, se detendrán en los diferentes puntos de la ciudad en los que Rosita tiene que cumplir con sus obligaciones: desde limpiar casas o recoger limosnas para la virgen hasta ayudar a estraperlistas con mucho que ocultar.
Su recorrido por parajes de represión y miseria perfilan los relieves de esos oscuros tiempos de posguerra mientras, en los periódicos, la noticia de la derrota del nazismo hará brillar en el horizonte una lejana luz de esperanza.
Marsé nos adentra en las penumbras del barrio en el que se crió con una hermosa prosa poética que contrasta con la dureza de su retrato. Novela corta que le valió el premio ciudad de Barcelona en el 84. Una lectura ágil (apenas son 140 páginas) y muy recomendable.
Él es un hombre del régimen en declive físico al que su mujer acaba de abandonar tras años de maltratos. Ella, Rosita, una niña precoz y deslenguada que se gana la vida incurriendo en tejemanejes más o menos sórdidos.
Ambos se dirigen al Hospital Clínic con el objetivo de identificar al posible agresor sexual de la niña, trámite que la aterroriza y que planea a lo largo de toda la narración como una nube negra imposible de sortear. Antes de alcanzar su destino, se detendrán en los diferentes puntos de la ciudad en los que Rosita tiene que cumplir con sus obligaciones: desde limpiar casas o recoger limosnas para la virgen hasta ayudar a estraperlistas con mucho que ocultar.
Su recorrido por parajes de represión y miseria perfilan los relieves de esos oscuros tiempos de posguerra mientras, en los periódicos, la noticia de la derrota del nazismo hará brillar en el horizonte una lejana luz de esperanza.
Marsé nos adentra en las penumbras del barrio en el que se crió con una hermosa prosa poética que contrasta con la dureza de su retrato. Novela corta que le valió el premio ciudad de Barcelona en el 84. Una lectura ágil (apenas son 140 páginas) y muy recomendable.
May 8, 2017
Todas las ciudades y barrios guardan secretos entre calles cochambrosas de paredes desconchadas y con olores de comida que se escapan a través de ventanas y balcones. Juan Marsé, en 1984, realizó el retrato de un barrio de Barcelona ambientando el relato en un tiempo duro como el de los años que se sucedieron tras la guerra civil. Gracias a la ronda de los dos protagonistas por sus calles —un policía que carga varios muertos a sus espaldas y una niña que hubo de aprender demasiado rápido—, nació Ronda del Guinardó, premio Ciudad de Barcelona en 1984. Un libro donde el abismo y el infierno recaen sobre las cabezas de los vecinos del barrio del Guinardó.
"El inspector […] miró por última vez la desflecada palma amarilla y la ramita de laurel sujetas a los hierros oxidados del balcón, pudriéndose día tras día amarradas a los sueños de remisión e indulgencia que anidaban en el interior del hogar. Siempre sospechó que el infierno empezaba aquí, tras los humildes emblemas pascuales uncidos a esa herrumbre familiar".
Un inspector de policía tiene la orden de llevar a Rosita, una adolescente, al Hospital Clínic... http://www.abrirunlibro.com/2017/05/r...
"El inspector […] miró por última vez la desflecada palma amarilla y la ramita de laurel sujetas a los hierros oxidados del balcón, pudriéndose día tras día amarradas a los sueños de remisión e indulgencia que anidaban en el interior del hogar. Siempre sospechó que el infierno empezaba aquí, tras los humildes emblemas pascuales uncidos a esa herrumbre familiar".
Un inspector de policía tiene la orden de llevar a Rosita, una adolescente, al Hospital Clínic... http://www.abrirunlibro.com/2017/05/r...
July 4, 2022
A través de sus poco más de 100 páginas acompañaremos a un policía franquista, violento y despótico, enfermo y amargado en su periplo por los sórdidos barrios barceloneses que tanto le gustan a Marsé, que tiene que acompañar a una niña en sus muchos quehaceres antes de llegar al hospital para la identificación del cadáver del hombre que la violó siendo apenas una niña de 12 años. Ambientado a finales de la segunda guerra mundial, el relato nos transporta a aquella Barcelona gris, sucia e hipócrita poblada de prostitutas, borrachos y "cabileños" explicando "aventis". Libro duro donde Marsé, como siempre, no deja títere con cabeza y nos hace tomar consciencia de la dureza de las condiciones de vida de niños y mujeres en esa época infame.
Libro que no te deja indiferente.
Libro que no te deja indiferente.
January 20, 2018
Una novela de pocas páginas, pero intensa, grande, no sólo por su lenguaje, o por la perfecta descripción de su entorno. Una historia situada en el Barcelona de la posguerra más dura, el mismo día del final de la II Guerra Mundial, en el que una insospechada misión de un inspector de policía, llevando a una chiquilla a identificar el cadáver de su posible violador, convierte la ciudad en un espacio que se corresponde con los círculos del infierno de Dante, pero en que las figuras que lo habitan, en su penuria, aún están vivas.
Read
September 13, 2020Un retrato áspero de la Barcelona más periférica en plena guerra mundial, de manos de un viejo policía de vuelta de todo y una huérfana adolescente. Durante lo que dura un paseo, en apenas unas jornada, Marsé brinda un mosaico de sensaciones que dejan poso. El contraste entre las energías de uno y otro personaje protagonista me ha parecido ejemplar: él, hastiado y enfermo, ella inquieta, zalamera y astuta, repleta de vida. Al mismo tiempo, ambos zozobrando en las mareas de un conflicto universal.
February 17, 2025
De Marsé me he leído tres novelas: Últimas tardes con Teresa, El embrujo de Shanghai y, más recientemente, ésta. Comparativamente, me ha parecido floja, teniendo en cuenta que las otras dos son, en mi opinión grandes obras de la literatura contemporánea de nuestro país, en especial Últimas tardes con Teresa. Aún así, me ha gustado, es fácil de leer, corta…, entretenida. Me quedo con ganas de leer más de Marsé.
January 4, 2021
Βαθμολογία 8/10.
Το Σεργιάνι στο Γκιναρντό αποτελεί μία τοιχογραφία της μεταπολεμικής Βαρκελώνης, μία χαρτογράφηση της κοινωνικής και ηθικής παρακμής της πόλης ιδωμένη μέσα από την περιπλάνηση δύο αντιηρώων, ενός μεσήλικα αστυνομικού και μιας ορφανής δεκατετράχρονης, μέσα σε ένα σκηνικό προσωπικής παραίτησης και ήττας.
Το Σεργιάνι στο Γκιναρντό αποτελεί μία τοιχογραφία της μεταπολεμικής Βαρκελώνης, μία χαρτογράφηση της κοινωνικής και ηθικής παρακμής της πόλης ιδωμένη μέσα από την περιπλάνηση δύο αντιηρώων, ενός μεσήλικα αστυνομικού και μιας ορφανής δεκατετράχρονης, μέσα σε ένα σκηνικό προσωπικής παραίτησης και ήττας.
April 14, 2021
Relectura.
No me hubiera importado que el libro fuera cinco veces más largo y seguir callejeando, aunque es una de las más sencillas (no me atrevo a decir de las peores si hablo de Marsé)
Todos los personajes de todas las calles de todos los barrios de todos los pueblos de todas las Españas deberían tener un Marsé para que las retratara.
No me hubiera importado que el libro fuera cinco veces más largo y seguir callejeando, aunque es una de las más sencillas (no me atrevo a decir de las peores si hablo de Marsé)
Todos los personajes de todas las calles de todos los barrios de todos los pueblos de todas las Españas deberían tener un Marsé para que las retratara.
Displaying 1 - 30 of 47 reviews