Rosita Steenbeek doorliep het Johan van Oldenbarneveltgymnasium te Amersfoort. Vervolgens studeerde ze enige tijd Klassieke talen in Utrecht en deed haar propedeuse theologie. Aanvankelijk wilde ze een familietraditie voortzetten en dominee worden. Ze zwaaide om naar Neerlandistiek en studeerde af in de Moderne Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Tijdens haar studie acteerde ze regelmatig op het toneel en in de film.
Na haar doctoraal vertrok ze naar Rome om haar geluk in de film te beproeven. En ook om in te halen dat ze niet mee mocht op Romereis vanwege een hersenbloeding.
Ze speelde in film- en televisieproducties, schreef artikelen voor o.a. Vrij Nederland en vertaalde boeken uit het Italiaans van Alberto Moravia en Susanna Tamaro.
In 1994 debuteerde ze met De laatste vrouw. Een boek dat Rome en Sicilië als decor heeft en in verschillende talen werd vertaald. Vanaf dat moment wijdt ze zich volledig aan het schrijven. Er volgden vele romans en ook meerdere boeken over Rome, de stad waar ze het grootste deel van het jaar woont.
De laatste vrouw is een intiem en boeiend verhaal van de vriendschap tussen de jonge Suzanne (Rosita tegen de dertig) die haar geluk zoekt in Rome als actrice. Ze ontmoet een veel oudere psychiater die haar betaalt voor haar aanwezigheid en seks. Ze ontmoet de al oude Moravia en Fellini en krijgt ook met hen intieme en intensieve vriendschappen. Ze zoekt een vaderfiguur in deze mannen om zich los te maken van haar eigen vader. In feite is het een coming-of-age verhaal, hoe een jonge vrouw zich ontworstelt aan de druk van haar jeugd en dominante, maar liefdevolle vader. Het verhaal is nergens spannend, halverwege kabbelt het wat en gebeurt er niet zoveel, maar de vele gesprekken die Suzanne met Moravia en Fellini voert zijn bijzonder goed weergegeven en maken De laatste vrouw een boeiend en levendige memoire.
Mooi verhaal over Rosita zelf. In welke mate het werkelijk autobiografisch is betwijfel ik wel een beetje. Zou Rosita in andere bronnen over Fellini dan niet moeten opdoemen? Maar autobiografisch of niet, het is wel een mooi verhaal over de passie van oudere mannen voor Rosita en hoe zij de mannen bespeelt. En dat allemaal in Italië, Sicilië, Rome. Gewoon een leuk boek.